I SA/Wr 1551/12
PostanowienieWSA we Wrocławiu2013-04-08
Skład orzekający: Jadwiga Danuta Mróz
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy istnieją podstawy do wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w sprawie podatku akcyzowego, jeśli skarżący uprawdopodobnił niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków?Ratio decidendi
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zasługuje na uwzględnienie, jeśli skarżący uprawdopodobni, że jej wykonanie może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W niniejszej sprawie, mimo ogólności wniosku, sytuacja materialna skarżącego, potencjalna likwidacja działalności gospodarczej i utrata źródła dochodu wypełniają przesłanki z art. 61 § 3 PPSA, uzasadniając udzielenie ochrony tymczasowej.Stan faktyczny
Skarżąca M. S. wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w sprawie podatku akcyzowego za 2011 r., wskazując na trudną sytuację materialną, brak dochodów z działalności gospodarczej, wysokie zobowiązania kredytowe i alimentacyjne oraz konieczność utrzymania dziecka. Argumentowała, że egzekucja znacznie przekracza jej możliwości finansowe i grozi wyrządzeniem znacznej szkody oraz utratą źródła dochodu. Sąd rozpoznał wniosek na posiedzeniu niejawnym.Rozstrzygnięcie
Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej we W.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za 2011 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.
W ślad za skargą na oznaczoną w komparycji decyzję Skarżąca wniosła
o wstrzymanie jej wykonania powołując się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i wywołanie trudnych do odwrócenia skutków. W motywach wniosku wskazała, że znajduje się aktualnie w bardzo trudnej sytuacji materialnej. Dotychczas jej jedynym źródłem utrzymania była działalność gospodarcza. Jednak od kwietnia 2012 r, działalność ta nie przynosi żadnych dochodów, a Skarżąca ma poważne trudności z pozyskaniem środków finansowych, które umożliwiłyby jej m. in. zakup towaru na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej i przywrócenie płynności finansowej. Nie posiada żadnych oszczędności, a jej jedynym składnikiem majątku jest lokal mieszkalny o powierzchni 100 m2 usytuowany przy ul. [...] we W., obciążony kredytem hipotecznym, którego miesięczna rata wynosi około 5.800 zł. Do kwoty raty kredytowej dochodzą ponadto wydatki na utrzymanie lokalu mieszkalnego w wysokości ok. 1400 zł. Wskazała, że ma na utrzymaniu niepełnoletnie dziecko. Mąż jest zatrudniony na umowę o pracę, jednak może liczyć jedynie na niewielkie wsparcie finansowe z jego strony. Średnie miesięczne zarobki męża to 1.500 zł brutto, z czego mąż zobowiązany jest jeszcze opłacać alimenty w wysokości około 900 zł. Obecnie, ze względu na brak bieżących dochodów, jest zmuszona korzystać z pomocy rodziny. Biorąc pod uwagę trudną sytuację materialną oraz wartość zobowiązania wynikającego z decyzji, która znacznie przekracza jej możliwości finansowe, potencjalna egzekucja stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i zagraża bytowi Strony i jej rodziny. W szczególności nie tylko pozbawi realnej szansy na odzyskanie płynności finansowej, ale praktycznie uniemożliwi jej funkcjonowanie, odbierając jakiekolwiek środki do życia. Potencjalna egzekucja wpłynie więc na pogorszenie i tak trudnej sytuacji materialnej. Na poparcie swojej argumentacji powołała orzecznictwo sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Po myśli art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. ), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania
w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły, i jako takie jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Użyte więc w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, względnie gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. post. NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). Zauważyć przy tym należy, że sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. gdy stwierdzono, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody albo niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Ocena tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony skarżącej prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki nie może bowiem odbywać się w oderwaniu od szczegółowych informacji o jej rzeczywistej sytuacji majątkowej. A takich informacji, które obrazowałyby sytuację strony wprawdzie do wniosku nie załączono, niemniej jednak Sąd zobowiązany jest ocenić także, czy zostały spełnione ww. przesłanki dotyczące wstrzymania w oparciu nie tylko analizę wniosku strony, lecz także dokumentów zebranych w aktach. Uwzględniając powyższy pogląd należy stwierdzić, że w aktach sprawy zebrano dokumenty przedłożone przez Stronę w postępowaniu z zakresu prawa pomocy, które są przydatne do oceny sytuacji majątkowej w postępowaniu wpadkowym z wniosku o wstrzymanie wykonania. W rezultacie, Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie Strona uprawdopodobniła możliwość zaistnienia przesłanek wskazanych w powołanym przepisie. Niewątpliwie pozbawienie strony płynności finansowej, czy w konsekwencji likwidacja prowadzonej działalności gospodarczej z uwagi na brak środków finansowych wypełnia wskazane wyżej znamiona. Jednocześnie wystawione tytuły wykonawczych zmierzające do wyegzekwowania zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego, mogą w istocie uniemożliwić Stronie bieżące regulowanie zobowiązań płatniczych, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą i w konsekwencji doprowadzić do nieodwracalnych skutków w postaci zaprzestania wykonywania tej działalności i pozbawienia Strony źródła dochodu. Okoliczność, że – jak wynika z dokumentów dotyczących prawa pomocy - z działalności gospodarczej Strona odnotowała w okresie od 1 stycznia do 31 października 2012r. wysoki przychód, nie zmienia faktu, że w sytuacji konieczności zapłaty w chwili obecnej kwoty 978.432 zł wynikającej z dwóch spornych decyzji jej rodzina znalazłaby się w ciężkiej sytuacji finansowej, być może prowadzącej do pozbawienia dochodu rodziny poprzez konieczność zamknięcia działalności gospodarczej. Wprawdzie uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji jest dość ogólne, to jednakże, zdaniem Sądu, wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą przez stronę źródła utrzymania stanowi spełnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym należy uznać, że w sprawie zaistniały przesłanki do udzielenia stronie ochrony tymczasowej przez Sąd.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, na mocy art. 61 § 3
i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 22.07.2026. · Źródło