I SA/Wr 1556/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 23 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r. pr. M. P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi H. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: przyznać pełnomocnikowi, r. pr. M. P., wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, w kwocie 147,60 (słownie: sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym 23% VAT. Postanowieniem z dnia 7 lipca 2014 r., przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na pełnomocnika H. W. została wyznaczona r. pr. M.P., która reprezentowała skarżącą przed tutejszym Sądem. Wyrok Sądu pierwszej instancji zapadł w niniejszej sprawie 5 listopada 2014 r. Wynagrodzenie w tym zakresie zostało pełnomocnik przyznane postanowieniem z dnia 16 lutego 2015 r. Następnie pełnomocnik z urzędu sporządziła i wniosła skargę kasacyjną. Pismem z dnia 10 października 2017 r. wniosła o przyznanie wynagrodzenia za dokonanie tej czynności oświadczając, że nie zostało ono zapłacone w całości ani w żadnej części. Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Na dzień wydania niniejszego postanowienia zasady wynagradzania radcy prawnego zawarte są w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), który w przepisie § 22 stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Tożsame uregulowanie w § 22 zawiera poprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 507 ze zm.). W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została wniesiona jeszcze pod rządami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia z 2002 r. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej radcy prawnemu prowadzącemu sprawę w I instancji przysługuje wynagrodzenie w wysokości 50 % stawki minimalnej, określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 powyższego rozporządzenia, jednak nie mniej niż 120 zł. Stawkę minimalną w przedmiotowej sprawie określa § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c/ i wynosi ona 240 zł. W związku z powyższym wyznaczonej z urzędu pełnomocnik należało przyznać wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 120 zł, które podlega podwyższeniu o kwotę podatku od towarów i usług według stawki 23%, to jest 27,60 zł, na podstawie § 2 ust. 3 powoływanego rozporządzenia. Wobec powyższego, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.