I SA/Wr 1561/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi H. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za kwiecień 2009 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze na powołaną w sentencji decyzję skarżący H. D. wniósł o wstrzymanie jej wykonania podnosząc, iż nie jest w stanie bez uszczerbku koniecznego dla siebie i rodziny spłacić znacznej kwoty zobowiązań, których łączna wartość (orzeczona na mocy sześciu decyzji Dyrektora Izby Celnej we W.) wynosi [...] zł (nie licząc odsetek). Wnioskodawca podał również, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza wymaga zaangażowania znacznych środków finansowych, przy jej niskiej rentowności. Argumentował, iż dla zachowania płynności finansowej i pozycji na rynku zmuszony jest do kredytowania prowadzonej działalności. Dowodził, że wykonanie skarżonej decyzji może doprowadzić do utraty tej płynności, a w konsekwencji do zaprzestania prowadzenia działalności oraz licytacji majątku, co spowoduje szersze skutki społeczne w postaci utraty miejsc pracy, jakie obecnie tworzy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i, jako takie, jest dopuszczalne tylko po spełnieniu w/w przesłanek. Podkreślić przy tym trzeba, że użyte w tym przepisie pojęcia, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, charakteryzując się znacznym stopniem ogólnikowości, wymagają - każdorazowo - ich skonkretyzowania odpowiednią argumentacją strony, względnie, gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). W przekonaniu Sądu, uzasadnienie wniosku uprawdopodabnia możliwość zaistnienia przesłanek wskazanych w w/w przepisie. Skoro, za trudne do odwrócenia skutki uznaje się takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym, powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków, to paraliż działalności gospodarczej, który doprowadzi do utraty płynności finansowej przedsiębiorcy, bądź też do całkowitego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej z całą pewnością wypełnia wskazane wyżej znamiona. Opisane okoliczności, przy uwzględnieniu łącznej wysokości zobowiązań podatkowych oraz świadomości co do negatywnych skutków społecznych, w postaci likwidacji miejsc pracy, jakie potencjalnie może spowodować wdrożenie egzekucji, uzasadniały przekonanie Sądu, że w sytuacji wnioskodawcy istnieje obawa wystąpienia zagrożeń, o jakich mowa w treści art. 61 § 3 P.p.s.a., albowiem, ewentualne uchylenie decyzji przez Sąd (czego na tym etapie Sąd nie przesądza), przy uprzednim wdrożeniu czynności egzekucyjnych, czyniłoby restytucję poprzedniego stanu majątkowego wnioskodawcy za nieodwracalną, bądź znacznie utrudnioną. Te wszystkie okoliczności przemawiały – zdaniem Sądu – za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, o czym, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.