I SA/Wr 1567/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Grażyny A. i Macieja A. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 21 kwietnia 1999 r. (...) w przedmiocie należności celnych - oddala skargę. Prezes Głównego Urzędu Cel decyzją z dnia 21 kwietnia 1999 r. (...) - wydaną na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, art. 65 par. 4 pkt 2 w związku z art. 83, art. 121 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. -Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./ w związku z par. 65 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 grudnia 1997 r. w sprawie gospodarczych procedur celnych i procedur uproszczonych /Dz.U. nr 147 poz. 989 ze zm./ - utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w L. z dnia 31 czerwca 1998 r. (...). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, co następuje: W dniu 15 stycznia 1998 r., Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe Import-Export "M." Grażyna i Maciej A., wystąpiło do Dyrektora Urzędu Celnego w L. z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń. We wniosku tym określono towary, które mają zostać przywiezione i poddane procesowi uszlachetniania: tkanina /pozycja taryfy celnej 5209, 5407, 5309/, dzianina /pozycja taryfy celnej 6002/, podszewka /pozycja taryfy celnej 5209, 5407/, fizelina /pozycja taryfy celnej 5603/, guziki /pozycja taryfy celnej 9606/, zamki błyskawiczne /pozycja taryfy celnej 9607/, nici do szycia /pozycja taryfy celnej 5401/, tasiemka /pozycja taryfy celnej 5606/, guma pasmanteryjna /pozycja taryfy celnej 5806/, sznurek /pozycja taryfy celnej 5604/, etykiety na ubrania /pozycja taryfy celnej 5807/, wieszaki plastikowe /pozycja taryfy celnej 3926/ i wieszaki drewniane /pozycja taryfy celnej 4427/. Dyrektor Urzędu Celnego w L., po uprzednim wezwaniu Strony do uzupełnienia wniosku - pismem z dnia 23 stycznia 1998 r., pismem z dnia 24 lutego 1998 r. pismem z dnia 13 marca 1998 r., oraz pismem z dnia 23 marca 1998 r. - w dniu 7 kwietnia 1998 r., udzielił Stronie pozwolenia (...) na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, które Strona odebrała w dniu 9 kwietnia 1998 r. Pozwolenie to została wydane zgodnie z wnioskiem Strony. Następnie w dniu 9 lutego 1998 r., według JDA SAD (...) strona dokonała przywozu ściągacza o kodzie taryfy celnej (...), w ilości 6 mb, w trybie procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, o czym świadczy zapis w polu 37, kod 5100. Do tych zgłoszeń celnych Strona załączyła wniosek o udzielenie pozwolenia korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego. Dyrektor Urzędu w L. decyzją z dnia 31 sierpnia 1998 r. (...) uznał zgłoszenie celne o objęcie towaru procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń dokonane na podstawie JDA SAD (...) z dnia 9 lutego 1998 r. za nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowanej procedury wobec towaru w postaci ściągacza i objął ten towar procedurą dopuszczenia do obrotu. Organ I instancji stwierdził, iż towar w postaci ściągacza o kodzie taryfy celnej (...) został wprowadzony na polski obszar celny bez wymaganego pozwolenia na uszlachetnianie czynne i tym samym właściwą procedurą celną jest procedura dopuszczenia da obrotu. W odwołaniu importerzy podnosili, iż naliczenie należności celnych za towar w postaci lamówki, który opuścił polski obszar celny w produktach kompensacyjnych jest całkowicie nieuzasadnione. Ponadto Strona podniosła, iż wyrób uszlachetniający winien być traktowany łagodniej, niż wynika to z nowych przepisów celnych. Prezes Głównego Urzędu Ceł podzielił stanowisko organu I instancji i dodatkowo stwierdził, ż zgodnie z art. 90 par. 1 Kodeksu celnego, korzystanie z gospodarczej procedury celnej uzależnione jest od uzyskania pozwolenia organu celnego. Wobec powyższego, korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego, która jest jedną z procedur gospodarczych, uzależnione jest również od uzyskania pozwolenia. Pozwolenie na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego wydawane jest przez właściwy organ celny na wniosek osoby ubiegającej się o udzielenie pozwolenia na korzystanie z gospodarczej procedury celnej. We wzorze wniosku o udzielenie pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego określono m.in., iż wnioskodawca zobowiązany jest do padania danych dotyczących wszystkich rodzajów towarów, które mają zostać przywiezione w związku z planowanym procesem uszlachetniania, tj. nazwę handlową lub techniczną, pozycję taryfy celnej, ilość towaru, wartość celną, parametry techniczne. W niniejszej sprawie, w dniu 15 stycznia 1998 r., Strona wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego, w którym szczegółowo podała rodzaje towarów, które zamierza objąć tą procedurą czynnego. Stosownie do postanowień par. 65 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 grudnia 1997 r. w sprawie gospodarczych procedur celnych i procedur uproszczonych, towary przywożone, określone w zgłoszeniu celnym, o którym mowa ust. 1, powinny być zgodne z towarami opisanymi w pozwoleniu. Towar w postaci lamówki nie został określony w pozwoleniu na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego. Dyrektor Urzędu Celnego w L. prawidłowo uznał zgłoszenie celne (...) z dnia 9 lutego 1998 r. w części dotyczącej ściągacza za nieprawidłowe i objął przedmiotowy towar procedurą dopuszczenia da obrotu, co wiąże się z wymiarem należności celnych i naliczeniem podatków. Takie rozstrzygnięcie organu 1 instancji zostało podyktowane okolicznościami faktycznymi i prawnymi mającymi miejsce w sprawie, i dającymi podstawę do zastosowania postanowień art. 65 par. 4 pkt 2 w związku z art. 83 par. 1 Kodeksu celnego. Ustosunkowując się do argumentu Strony zawartego w odwołaniu, iż nieuzasadnione jest naliczenie należności celnych za towar, który został zużyty do wytworzenia produktu kompensacyjnego i który już opuścił polski obszar celny Prezes Głównego Urzędu Ceł stwierdził, iż nie jest on słuszny. Wywiezienie towaru, który został uprzednio wprowadzony na polski obszar celny niegodnie z przepisami prawa nie może zwalniać osobę, która tego dokonała od odpowiedzialności jaka wynika z przepisów Kodeksu celnego dotyczących wprowadzenia towarów na polski obszar celny. Ponadto, w odpowiedzi na zarzut, że nie jest dopuszczalne wydanie decyzji określającej kwotę długu celnego po wywiezieniu produktów kompensacyjnych i przedstawieniu rozliczenia zakończenia procedury uszlachetniania czynnego, organ odwoławczy uznał, iż postępowanie organu I instancji było prawidłowe, gdyż w sytuacji faktycznej jaka miała miejsce, dopiero w momencie dokonywania rozliczenia procedury uszlachetniania czynnego, urząd kontrolny był w posiadaniu wszystkich dokumentów, których zestawienie pozwala na stwierdzenie czy dana procedura została rozliczona prawidłowo. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący zarzucali, że ściągacz został wwieziony do kraju na podstawie wniosku o udzielenie pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego. Twierdzenie organów, że towar ten nie był wymieniony we wniosku, jest chybiony. Z art. 121 par. 1 Kodeksu celnego wynika jednoznacznie, że pozwolenie na uszlachetnianie czynne wydane zgodnie z art. 123. jest w istocie pozwoleniem na stosowanie procesu uszlachetniania, a nie pozwoleniem na wwóz określonego towaru. Nie ulega wątpliwości, że wwieziony towar był zgodnie z art. 121 par. 1 ust. 1 Kodeksu celnego towarem nie krajowym przeznaczonym do ponownego wywozu poza polski obszar celny w postaci produktów kompensacyjnych i dlatego nie może być obciążony cłem. GUC w swojej decyzji powołuje się, iż zgodnie z art. 90 par. 1 Kodeksu Celnego korzystanie z gospodarczej procedury celnej uzależnione jest. od uzyskania pozwolenia organu celnego. Ponieważ Urząd Celny L. wydał pozwolenie na stosowanie procedury uszlachetniania czynnego firmie "M." wymogi z art. 90 par. 1 Kodeksu celnego zostały spełnione. Niezasadnie organy domagały się szczegółowego wykazu towarów przywożonych oraz produktów kompensacyjnych. par. 57 cyt. rozporządzenia wymaga jedynie dołączenia do wniosku opisu procesu uszlachetniania, informację, czy którykolwiek z produktów kompensacyjnych jest odpadem niebezpiecznym, w rozumieniu ustawy z dnia 27 czerwca 1997. o odpadach. Wszystkie pozostałe wymogi już nie obowiązują. Jednocześnie par. 5 rozporządzenia stwierdza, że jeżeli zgodnie z oświadczeniem wnioskodawcy w chwili składania wniosku nie jest możliwe szczegółowe określenie danych dotyczących towarów przywożonych, produktów kompensacyjnych, współczynnika produktywności i norm zużycia, wniosek powinien zawierać dane szacunkowe. O zaistnieniu takiej przesłanki Urząd Celny L. był wielokrotnie informowany. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołał się na swoją wcześniejszą argumentację, a nadto dodatkowo stwierdził, że nieuzasadnione jest zarzut iż postanowienia par. 57 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 grudnia 1997 r. w sprawie gospodarczych procedur celnych i procedur uproszczonych /Dz.U. nr 147 poz. 989/ zostały uchylone. Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 marca 1998 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie gospodarczych procedur celnych i procedur uproszczonych /Dz.U. nr 44 poz. 266/, na które powołuje się Strona, weszło w życie z dniem ogłoszenia, tj. z dniem 9 kwietnia 1998 r. Od dnia 9 kwietnia 1998 r. wymogi, jakie powinien spełniać wniosek o udzielenie pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetnienia czynnego określało rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 grudnia 1997 r., które przewidywało załączenie do wniosku listy towarów przywożonych i produktów kompensacyjnych. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że nie istniała podstawa prawna do uznania, że wniosek powinien zawierać dane szacunkowe w razie niemożliwości określenia danych dotyczących tych produktów. Taka bowiem możliwość przewidziana została dopiero w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 27 marca 1998 r., które weszło w życie dnia 9 kwietnia 1998 r. i w tej sprawie nie mogło mieć zastosowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 22 ust. 2-4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uchylenie zaskarżonej decyzji może nastąpić tylko wówczas, gdy w toku rozpoznawania sprawy Sąd stwierdzi, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu administracyjnego jest nielegalna, a więc narusza prawo w zakresie wskazanym w tych przepisach. W przypadku natomiast braku podstaw do takiego stwierdzenia, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 cyt. ustawy. W niniejszej sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia, że organy celne naruszyły prawo. W szczególności chybione są zarzuty importerów, w których stwierdzali, że niezasadnie organ przedmiotowy przywóz towaru objął procedurą dopuszczenia do obrotu i wymierzył cło. Wbrew zarzutom zawartym w skardze w sprawie nie ma podstaw do przyjęcia, że sprowadzony towar objęty był pozwoleniem uzyskanym przez importerów w dniu 7 kwietnia 1998 r. Z treści tego pozwolenia nie wynika bowiem, aby pozwoleniem na przywóz towarów w ramach procedury uszlachetnienia czynnego w systemie zawieszeń objęty towar o takim kodzie taryfy celnej, jak wskazano w dokumencie SAD. Stąd stosownie do art. 84 i art. 85 par. 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r.- Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./ towary te podlegały ocleniu i dopuszczeniu do obrotu. Podkreślić bowiem należy, że procedura dopuszczenia do obrotu oraz określenie cła stanowią zasadniczy i podstawowy sposób wprowadzenia towaru na polski obszar celny. Cytowana ustawa przewiduje w niektórych przypadkach inny sposób postępowania organów, a w szczególności stosowanie wyjątkowych procedur, jednakże zgodnie z art. 90 par. 1 Kodeksu celnego stosowanie gospodarczych procedur zawieszających wymaga uzyskanie pozwolenia. Przepis ten należy wykładać ściśle, gdyż stosowanie procedur zawieszających stanowi odstępstwo od zasady powszechności obowiązków zapłaty cła, zatem uznać należy, iż wolą ustawodawcy zarówno pozwolenie, jak i stosowanie wymienionych procedur mogą dotyczyć ściśle tylko takich sytuacji, jakie wynikają z przepisów kodeksu celnego. Podstawową kwestią dla oceny, czy gospodarcza procedura w systemie zawieszeń może mieć zastosowanie do konkretnego towaru - jest możliwość zidentyfikowania tego towaru. Tym celom służy instytucja pozwoleń na stosowanie takich procedur. Stosownie do art. 90 par. 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r.- Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./ Minister Finansów uzyskał uprawnienie do wydania rozporządzenia określającego wzory wniosków i formularzy stosowanych przy wydawaniu pozwoleń, dokumenty które należy dołączyć do wniosku oraz inne szczegółowe warunki udzielania pozwoleń. Uprawnienie to zostało zrealizowane przez wydanie rozporządzenia z dnia 1 grudnia 1997 r. w sprawie gospodarczych procedur celnych i procedur uproszczonych /Dz.U. nr 147 poz. 985 ze zm./. Wbrew zatem twierdzeniom skarżących nie ma podstaw do uznania, że Minister Finansów określając szczegółowe zasady wydawania pozwoleń, w tym pozwoleń na stosowanie procedur uszlachetnienia czynnego w systemie zawieszeń naruszył zakres przyznanej delegacji ustawowej. Skoro bowiem delegacja dotyczyła również określenia innych "szczegółowych warunków udzielania pozwoleń" Minister Finansów był upoważniony do takiego kształtowania sposobu ubiegania się i wydawania pozwoleń, które w sposób szczegółowy regulowały ten tryb. Wbrew twierdzeniom importerów nie można również uznać, że pozwolenie na korzystanie z procedury uszlachetnienia czynnego obejmuje jedynie uprawnienie do wykonywania w określony sposób zadań gospodarczych na terenie Polski. Przepisy celne nie zajmują się bowiem procesami gospodarczymi realizowanymi na terenie kraju, a jedynie zagadnieniami sprowadzania i wywożenia towarów przez granicę. Dlatego też należy uznać, że procedura uszlachetnienia czynnego uregulowana w art. 121 Kodeksu celnego tylko w takim stopniu zajmuje się procesami gospodarczymi na terenie kraju o ile jest to konieczne do oceny, czy towar poddany tej procedurze powinien być obciążony cłem. Za takim rozumieniem charakteru tej procedury i pozwolenia na jej stosowanie przemawia fakt, że zarówno art. 121 par. 1 i par. 2 ustanawiając taką procedurę celna wiążą ją ściśle z systemem zawieszeń ceł oraz z systemem ceł zwrotnych. Jednocześnie art. 89 par. 1 pkt 3 jednoznacznie stwierdza, że procedura zawieszająca cła jest równoznaczna z procedurą uszlachetnienia czynnego podlegającego systemowi zawieszeń. Stąd też nie można zgodzić się z zarzutami importerów, że procedura uszlachetniania czynnego odnosi się wyłącznie do procesów gospodarczych na terenie Polski. Procedura uszlachetnienia czynnego w systemie zawieszeń stanowi zbiór uprawnień i obowiązków importerów, związanych z procesami uszlachetniania czynnego, które są następstwem sprowadzania towarów z zagranicy bez pobierania cła w momencie ich sprowadzenia. W konsekwencji wydawane na podstawie art. 90 par. 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r.- Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./ przez organy pozwolenie na stosowanie procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń jest aktem określającym rodzaj towarów, jakie będą poddane procesom gospodarczym na terenie kraju oraz rodzaj towarów, które w tym celu będą sprowadzone bez pobrania cła. Wprowadzona przez Kodeks celny instytucja pozwoleń na określone procedury posiada charakter sformalizowany. Rozwiązanie takie ma na celu umożliwienie organom celnym sprawowanie rzeczywistej kontroli przepływu przez granicę towarów bez pobierania ceł. Dlatego też korzystając z wymienionej wyżej delegacji ustawowej Minister Finansów określił urzędowe wzory dla wszystkich czynności związanych z tymi pozwoleniami. W rezultacie importer ubiegający się o pozwolenie na stosowanie określonej procedury może je uzyskać jedynie wtedy, gdy spełni wszystkie warunki ustawowe, w tym zgłosi odpowiedni wniosek na urzędowym wzorze, w którym wskaże wszystkie dane określone zarówno w Kodeksie, jak też wymienionym wyżej rozporządzeniu Ministra Finansów. W przypadku wniosków o pozwolenie na uszlachetnianie czynne w systemie zawieszeń importer był zobowiązany między innymi do szczegółowego określenia towarów przywożonych, towarów kompensacyjnych. Obowiązek ten wynikał z par. 57 cyt. rozporządzenia. W tym miejscu należy zaznaczyć, że stosownie do art. 136 Kodeksu celnego Minister Finansów był upoważniony do określenia szczegółowych warunków udzielania i cofania pozwoleń oraz szczegółowych warunków stosowania procedury uszlachetniania czynnego. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżących zawartego w załączniku do protokołu rozprawy, że regulacja odnosząca się do tej procedury zawarta wymienionym rozporządzeniu jest niezgodna z ustawą, skoro właśnie ustawa upoważniła Ministra Finansów do jej szczegółowego uregulowania. Z uwagi na sformalizowany sposób składania wniosków na uzyskanie pozwolenia na uszlachetnienie czynne w systemie zawieszeń, a także sformalizowane przepisami ustawowymi udzielanie takich pozwoleń - importer tylko wtedy może domagać się stosowania przez organy celne takiej procedury, jeżeli sprowadzany towar był wykazany w pozwoleniu wydanym przez uprawnione organy. Odmienna bowiem interpretacja przepisów prowadziłaby do nielogicznego wniosku, że zarówno reguły składania wniosków oraz udzielania pozwoleń są nie istotne. Taki jednak wniosek przeczyłby treści wskazanych przepisów ustawowych, jak też zasadzie tłumaczenia przepisów prawa z założeniem, że ustawodawca jest logicznym prawodawcą, który wprowadzając dany przepis zmierza do unormowania danej sytuacji, a zatem do stosowania danego rozwiązania ustawowego. W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skargi sporny towar nie był wykazany ani we wniosku o uzyskanie pozwolenia, ani też w samym pozwoleniu. Twierdzeniom skarżących przeczą bowiem kody taryfy celnej wskazane w dokumencie SAD, które nie występują w pozwoleniu. Organy celne w tej sytuacji nie miały żądnych prawnych podstaw do uznania, że sprowadzony towar mieści się w tym pozwoleniu. Wprawdzie w SAD importerzy zamieścili wniosek o objęcie towaru procedurą uszlachetnia czynnego w systemie zawieszeń, jednakże wniosek ten nie był zamieszczony w urzędowym wzorze i nie spełniał wszystkich warunków określonych w cyt. par. 57 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 grudnia 1997 r. Importerzy w stosunku do tego towaru nie uzupełnili wniosku przez złożenie go w odpowiedniej formie i odpowiedniej treści, stąd też nie zostało wydane odpowiednie pozwolenie dotyczące zakwestionowanego towaru. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że błędne jest także twierdzenie skarżących, że do sytuacji występującej w tej sprawie powinny mieć zastosowanie postanowienia cytowanego rozporządzenia w wersji wynikającej z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 marca 1998 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie gospodarczych procedur celnych i procedur uproszczonych /Dz.U. nr 44 poz. 266/. Jak słusznie wskazały organy celne rozporządzenie to weszło w życie dnia 9 kwietnia 1998 r., za zatem po udzieleniu pozwolenia na uszlachetnianie czynne w systemie zawieszeń, jak też po sprowadzeniu zakwestionowanego towaru. Dlatego ocena niniejszej sprawy winna następować w oparciu o rozporządzenie w poprzednim brzmieniu. Ostatnio wskazane zagadnienie ma jednak w sprawie drugorzędne znaczenie. Powoływana przez skarżących różnica w brzmieniu art. 57 rozporządzenia dotyczy jedynie tego, jakie dane powinny być zawarte we wniosku o pozwolenie na stosowanie procedury uszlachetnienia czynnego w systemie zawieszeń. Skarżący jednak pomijają okoliczność, że w par. 65 pkt 2 rozporządzenia w obydwu brzmieniach zawarta jest reguła, że towary przywożone w ramach tej procedury powinny być zgodne z towarami wymienionymi w pozwoleniu. Niezależnie zatem od tego w jakim brzmieniu miałyby w sprawie zastosowanie przepisy rozporządzenia, decydujące dla oceny, czy towar mógł być sprowadzony bez pobierania cła miałaby i tak treść wydanego pozwolenia. Naczelny Sąd Administracyjny z przyczyn wyżej już wskazanych nie podziela także tych zarzutów importerów, w których kwestionowali oni uprawnienie Ministra Finansów do nałożenia na importerów obowiązku zachowania zasady tożsamości towarów w pozwoleniu i dokumencie SAD przywozowym. Uprawnienie to w ocenie Sądu wynikało zarówno z delegacji ustawowej zawartej w art. 90 par. 3, jak też z delegacji z art. 136 Kodeksu celnego. Niezależnie jednak od powyższego takie uprawnienie stanowi logiczną realizację istoty tej procedury, polegającej w ostateczności na nie pobieraniu cła od tych towarów, które wcześniej za wiedzą organu zostały włączone do procedury uszlachetniania czynnego. Zasada ta stanowi zatem podstawowy instrument kontroli w zakresie, czy z naruszeniem przepisów prawa wyjątkową zasadę nie pobierania cła importerzy nie stosują do takich towarów, na które nie zostało wydane pozwolenie sprowadzania bez cła. Wniosku tego nie może zmienić podnoszone w skardze twierdzenie, że organy w innych sytuacjach pozwalały na wywóz takich towarów w towarach kompensacyjnych i nie kwestionowały rozliczenia procedury uszlachetniania czynnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest upoważniony do badania przypadków, które nie są objęte przedmiotem zaskarżenia. Nadto, gdyby nawet w istocie miała miejsce taka praktyka nie oznaczałoby to, że Naczelny Sąd Administracyjny z tego tytułu winien odpowiednio dostosowywać wykładnię prawa w sprawach rozpoznawanych w związku z wniesioną skargą. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także dalszych zarzutów importerów co do tego, że skoro dany towar został wywieziony organy nie mogły dokonywać jego odprawy przywozowej. Trafnie bowiem wskazały organy celne, że ta ostatnia okoliczność me może mieć bezpośredniego znaczenia dla załatwienia tej sprawy. Do chwili wydania decyzji w tej sprawie nie została bowiem dokonana odprawa zakwestionowanego towaru. Organ celny był zatem zobowiązany do wydania decyzji, skoro stwierdził, że towar nie został odprawiony, a także iż w dokumencie SAD zgłoszono wniosek o objęcie towaru taką procedurą, która nie mogła być zastosowana. Reasumując należy stwierdzić, że organy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły prawa w sposób określony na wstępie niniejszych wywodów. Stwierdzenie tej okoliczności stanowi podstawę do oddalenia skargi w oparciu o przepis art. 27 ust. 1 ustawy o NSA. Z tych przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.