I SA/Wr 1574/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant: Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A spółki z o.o. z siedziba w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za październik 2009 r. postanawia: zawiesić postępowanie z urzędu. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Skarżoną decyzją z [...] września 2011 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej we W., po rozpatrzeniu odwołania A sp. z. o. o. z/s w S. (dalej: spółka/skarżąca), nie uwzględnił odwołania i utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. (dalej: Naczelnik UC) z [...] maja 2011 r. (nr [...]), określającą zobowiązanie w podatku akcyzowym za październik 2009 r. w wysokości 39.503 zł. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, iż dokonując sprzedaży oleju opałowego spółka - w stosunku do części transakcji - obowiązana była do zastosowania stawki akcyzy przewidzianej w art. 89 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r., Nr 3, poz. 11 ze zm. - dalej: u.p.a.). Powyższe Dyrektor Izby Celnej uzasadniał tym, że złożone przez nabywców oświadczenia o przeznaczeniu oleju na cele opałowe, tj. oświadczenia, o których mowa w art. 89 ust. 5 pkt 1 i 2 u.p.a., nie spełniają warunków ustawowych (zawierają błędy). Podstawę rozstrzygnięcia organu II instancji stanowił przepis art. 89 ust. 16 u.p.a. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej, skarżąca spółka zarzuciła m. in. naruszenie art. 89 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 89 ust. 16 w powiązaniu z art. 89 ust. 6 i 8 u.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ celny wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2011 r. (sygn. akt I SA/Bk 99/11, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym: "Czy art. 89 ust. 5 i ust. 16 ustawy z dnia 6.12.2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r., Nr 3, poz. 11 ze zm.) jest zgodny z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP z dnia 2.04.1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) w zakresie, w jakim dopuszcza zastosowanie stawki akcyzy określonej w art. 89 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, w przypadku, gdy oświadczenia, o których mowa w art. 89 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy o podatku akcyzowym zawierają wady nieistotne z punktu widzenia ustalenia tożsamości nabywcy oraz przeznaczenia wyrobu energetycznego?" Na mocy art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie - wyrażone w odpowiedzi na przywołane wyżej pytanie prawne - stanowisko Trybunału Konstytucyjnego pozwoli wyjaśnić pojawiające się na omawianym gruncie poważne wątpliwości prawne, a tym samym będzie miało wpływ na treść wyroku. Podsumowując, Sąd doszedł do przekonania, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co daje podstawę do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Tym samym, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.