I SA/Wr 1574/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2008 r. oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2009 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze na wyżej oznaczoną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego żądania podała, ze jednorazowe uiszczenie bądź egzekucja obciążającej ją łącznej kwoty zobowiązania oraz odsetek ponad 35.000 zł pozostaje na chwilę obecną poza jej możliwościami płatniczymi, gdyż jej jedynym źródłem dochodu jest działalność prowadzona w formie sklepu internetowego, przynosząca zysk na poziomie w zasadzie wystarczającym na utrzymanie skarżącej, jej niepracującego męża oraz nieletniego syna. Wskazała na wysoki poziom "zatowarowania" prowadzonej działalności, powodujący powstawanie na koniec roku straty remanentowej oraz sukcesywną utratę wartości na skutek postępu technologicznego w zakresie asortymentu sprzedawanych towarów. Argumentowała wnioskująca strona, że nie posiada wolnych środków na jednorazowe uregulowanie zaległości podatkowej bez utraty zdolności do prowadzenia działalności zarobkowej, a tym samym pozbawienia jej rodziny środków do życia, a także likwidacji źródła podatkowego i realnych wpływów budżetowych. Sąd z urzędu stwierdza, że powyższa sytuacja materialna i gospodarcza strony znajduje potwierdzenie w treści dokumentów przesłanych przez stronę dla poparcia jej wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei na podstawie art. 61 § 3 zd. 1 tej samej ustawy po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym – wedle zd. 3 § 3 art. 61 - dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji unormowana przepisem art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczy tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej jego oceny, tj. czy jest on zgodny z prawem (zaskarżona decyzja do momentu jej uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem). Nadto podkreślenia wymaga, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 powołanej ustawy ma charakter szczególny - jako zasadę przyjmuje się bowiem, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji pozwala na uniknięcie wywołania po stronie podatnika niekorzystnych skutków decyzji w sytuacji, gdy nie zostało w sprawie wydane orzeczenie kończące postępowanie sądowoadministracyjne. Wyżej powołane uregulowanie uzależnia zastosowanie wobec zaskarżonego rozstrzygnięcia reżimu suspensywności od zaistnienia niebezpieczeństwa wystąpienia ustawowo określonych skutków. W niniejszej sprawie Sąd dostrzegł przesłanki z przytoczonego wyżej przepisu art. 61 § 3 powołanej na wstępie ustawy. Wprawdzie strona skarżąca powołując się na niebezpieczeństwo wyrządzenia – na skutek wykonania zaskarżonego aktu - znacznej szkody nie udowodniła, iż w jej sytuacji materialnej skutek ten może rzeczywiście stronie zaistnieć, to jednak Sąd, kierując się zasadami doświadczenia życiowego oraz logiki, uznał, że takie niebezpieczeństwo rzeczywiście może – w okolicznościach niniejszej sprawy wynikających między innymi na podstawie dokumentów złożonych dla poparcia wniosku o przyznanie prawa pomocy- powstać po stronie R.K. Skarżąca nie posiada bowiem wolnych środków pieniężnych ani majątku, z którego sprzedaży mogłaby uzyskać pieniądze celem zapłaty zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej wraz z należnymi odsetkami. Natomiast prowadzenie egzekucji z towarów, którymi skarżąca obraca, mając na uwadze rozmiary prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, mogłoby doprowadzić do jej zakończenia i likwidacji źródła pochodzenia środków pieniężnych, z których realizowane mogą być zobowiązania publicznoprawne skarżącej. W konsekwencji Sąd ocenił, że wykonanie zaskarżonej decyzji stwarza w sytuacji materialnej i gospodarczej wnioskującej strony niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – jako uzasadniony – podlegał uwzględnieniu. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.