I SA/Wr 1586/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. Sz. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności E. Sz., jako członka zarządu "A" sp. z o.o. z/s we W., za zaległości podatkowe w/w spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od czerwca do października 2009 r. wraz z odsetkami oraz za koszty postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, zgłosiła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wskazując jednocześnie na prawdopodobieństwo wystąpienia przesłanek o jakich mowa w treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przewidziana w procedurze sądowo – administracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.: dalej - P.p.s.a.), Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podkreśla się w orzecznictwie, wskazane w tym przepisie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też, nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. (sygn. akt FZ 496/204), uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Stanowisko to, znajdujące akceptację w orzecznictwie sądowym, zwalnia Sąd z poszukiwania z urzędu ewentualnego ryzyka następstw o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W stanie faktycznym sprawy, skarżąca, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podniosła okoliczności mające charakter wyłącznie merytorycznych zarzutów, skierowanych przeciwko kwestionowanej decyzji organów podatkowych. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał bowiem żadnego odniesienia do wymaganych ustawą przesłanek o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 P.p.s.a. W szczególności, skarżąca w żaden sposób nie odniosła się do potencjalnych skutków jakie może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji w majątku zobowiązanej. Z tych względów, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zasługiwać na uwzględnienie, albowiem, zaniechanie przez podatnika uprawdopodobnienia jakichkolwiek przesłanek uwzględnienia tego wniosku, uniemożliwiało jego merytoryczną ocenę. Należy przy tym podnieść, iż pominięcie przez stronę okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może być uznany za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 P.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd, uzasadniający odmowę uwzględnienia wniosku (tak Jan Paweł Tarno w komentarzu: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189) . Jednocześnie, nawiązując do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia prawa podatkowego należy nadmienić, iż rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania decyzji Sąd nie bada zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie potencjalne skutki jakie może ponieść strona w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.