I SA/Wr 1588/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. – G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. postanawia: I. odmówić wstrzymania wykonania decyzji; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100,00 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem opłaty od wniosku. W piśmie procesowym z dnia 19.01.2012 r. skarżąca M. K. – G. sformułowała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazała, że wykonanie decyzji doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nawarstwią się bowiem jej wymagalne zobowiązania, co doprowadzi do braku możliwości spłaty jakichkolwiek należności, w tym również zobowiązania względem strony przeciwnej. Dalej skarżąca podniosła, że strona przeciwna zajęła już posiadane przez skarżącą rachunki bankowe (w tym konto założone wyłącznie na spłatę kredytu mieszkaniowego), czym uniemożliwiła skarżącej dokonywanie jakichkolwiek wypłat i regularne spłacanie kredytu. W związku z tym, zdaniem skarżącej, istnieje poważne ryzyko podjęcia przez bank decyzji o postawieniu zaciągniętego kredytu mieszkaniowego w stan natychmiastowej wymagalności. W konsekwencji, może to wywołać poważne problemy finansowe i znacząco utrudnić systematyczne spłacanie wszystkich zobowiązań. Ponadto, skarżąca wskazała, że jest osobą bezrobotną, opiekuje się dwójką małoletnich dzieci, pozostaje na utrzymaniu męża, którego dochody nie są na tyle wysokie, by pozwoliły na utrzymanie rodziny i jednoczesne spłacenie całości kredytu mieszkaniowego. Wobec powyższego, natychmiastowe wykonanie decyzji powstrzyma spłatę zarówno kredytu, jak i zobowiązania podatkowego, powodując jednocześnie narastanie odsetek, a tym samym narażając skarżącą na znaczną szkodę. Skarżąca dodała, że fakt późniejszego zwolnienia rachunków bankowych spod zajęcia, czy zwrot pobranych kwot na skutek pozytywnego rozpatrzenia złożonej do Sądu skargi, nie spowoduje automatycznego zwolnienia jej spod obowiązku spłaty całości kredytu. Końcowo, skarżąca stwierdziła powołując się na orzeczenie NSA, iż w jej przypadku niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Do wniosku skarżąca załączyła skan wniosku o udzielenie kredytu mieszkaniowego wraz z załącznikiem, zaświadczenie z Urzędu Pracy potwierdzające, iż skarżąca jest zarejestrowana jako osoba poszukująca pracy, akty urodzenia dzieci oraz dowód uiszczenia kwoty 100 zł tytułem opłaty od przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie: "ppsa", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności powstanie "znacznej szkody" będzie miało miejsce w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu, który ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiony innym. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie musi skutkować powstaniem wymienionych wyżej skutków, ponieważ w razie uchylenia decyzji, skarżący może uzyskać zwrot wyegzekwowanej kwoty. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, wykazanie przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem sam wywód strony, jej twierdzenia muszą znaleźć potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Zestawienie argumentów zaprezentowanych we wniosku oraz ocena sytuacji finansowej i majątkowej, pozwala bowiem na ocenę, czy w przypadku wnioskodawcy, występują przesłanki o jakich mowa w art. 61 § 3 ppsa. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie jej ochrony tymczasowej. Okoliczności podane w uzasadnieniu wniosku, nie zostały bowiem poparte stosowną dokumentacją, które obrazowałyby aktualną sytuację finansową i majątkową skarżącej oraz pozostającego z nią we wspólnym gospodarstwie domowym męża. W ocenie Sądu, dla oceny zasadności przedmiotowego wniosku, nie jest wystarczające złożenie zaświadczenia o zarejestrowaniu skarżącej jako osoby poszukującej pracy i skanu umowy kredytu. W uzasadnieniu wniosku skarżąca w zasadzie skupiła się na okoliczności ciążącego na niej kredytu mieszkaniowego, przy jednoczesnym, lakonicznym stwierdzeniu, że w jej gospodarstwie domowym jedyną osobą osiągającą dochody jest mąż. Nie podała przy tym, ani nie udokumentowała wysokości tychże dochodów. Skarżąca nie załączyła również dokumentów potwierdzających zajęcie rachunków bankowych. W tym miejscu zauważyć należy, iż sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Konieczność zapłaty egzekwowanego w drodze egzekucji świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku stanowi zwykłe następstwo takiej decyzji. Dlatego też, każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, jednakże, co należy podkreślić, nie zawsze wiąże się ono z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek zapłaty wynikającej z decyzji, wystąpią skutki o jakich mowa w przywołanym unormowaniu. W ocenie Sądu, skarżąca takowych skutków nie wykazała. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w pkt. I sentencji postanowienia. Orzeczenie o zwrocie kwoty 100 zł (pkt II) znalazło oparcie w art. 225 ppsa, albowiem nie istniał obowiązek uiszczenia opłaty od przedmiotowego wniosku.