I SA/Wr 1593/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi K. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia wznowionego postępowania podatkowego postanawia: odrzucić skargę. Skarga na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. została sporządzona – w imieniu skarżącego K. C. – przez doradcę podatkowego. Do skargi nie zostało dołączone pełnomocnictwo procesowe. Zarządzeniem z dnia 21 lipca 2014 r. Sąd wezwał podpisanego pod skargą doradcę podatkowego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez przedłożenie pełnomocnictwa procesowego, umocowującego do działania w sprawie, w imieniu skarżącego, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. We wskazanym terminie podpisany pod skargą doradca podatkowy nie przedłożył wymaganego dokumentu. Z uwagi na powyższe, zarządzeniem z dnia 10 października 2014 r., skarżący K. C. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie w siedzibie Sądu, bądź nadesłanie podpisanego odpisu skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka sądowa zawierająca to wezwanie została dwukrotnie awizowana ( w dniach: 21 i 29 października 2014 r.), a wobec niepodjęcia jej z urzędu pocztowego w terminie czternastu dni od dnia pozostawienia pierwszego awizo, została zwrócona Sądowi i włączona do akt sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 4 listopada 2014 r. (wtorek). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Niezbędnym wymogiem formalnym skargi jest spełnienie przez nią wymogów pisma procesowego w rozumieniu art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.: dalej - p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Dodatkowo, w myśl dyspozycji art. 37 § 1 p.p.s.a., w przypadku skargi wnoszonej przez pełnomocnika procesowego, dodatkowym wymogiem formalnym skargi jest dołączenie do niej dokumentu pełnomocnictwa procesowego, wykazującego umocowanie wnoszącego skargę do działania w imieniu strony. Braki formalne skargi podlegają sanowaniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Ich nieuzupełnienie, pomimo wezwania Sądu, skutkuje odrzuceniem skargi po myśli art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a. W stanie faktycznym sprawy, skarga została sporządzona w imieniu skarżącego przez doradcę podatkowego, który – pomimo wezwania go przez Sąd w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. – do uzupełnienia braku formalnego skargi o brakujący dokument pełnomocnictwa – nie przedłożył wymaganego umocowania (dokumentu pełnomocnictwa). Podzielając pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II OSK 597/11; LEX nr 992608), że "wykładnia art. 49 § 1 p.p.s.a., analizowana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa do sądu, winna prowadzić do rozumienia tego przepisu w ten sposób, że skuteczność wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez osobę, która nie spełnia warunku uznania jej pełnomocnikiem procesowym zależy od zatwierdzenia tej czynności przez stronę", Sąd, po bezskutecznym wezwaniu skierowanym do pełnomocnika, wezwał następnie skarżącego do podpisania skargi, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec niepodjęcia przez skarżącego tej przesyłki z placówki pocztowej w ciągu czternastu dni od dnia pierwszego awizo, skutek doręczenia tego wezwania skarżącemu Sąd przyjął przy zastosowaniu tzw. fikcji prawnej doręczenia w rozumieniu art. 73 § 4 p.p.s.a. Skutkiem przyjęcia tej fikcji jest uznanie za datę doręczenia dnia, w którym upłynął czternastodniowy termin odbioru pisma z placówki pocztowej. Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Skoro zatem, pierwsze awizowanie przesyłki sądowej nastąpiło w dniu 21 października 2014 r., to, z zastrzeżeniem spełnienia wymogu dwukrotnego awizowania tej przesyłki, skutek doręczenia w rozumieniu art. 73 § 4 p.p.s.a. należało przyjąć w dniu 4 listopada 2014 r. i od tej też daty liczyć termin siedmiu dni na uzupełnienie w/w braku formalnego skargi. Liczony w ten sposób bieg terminu do uzupełnienia ww. braku formalnego skargi upływał z dniem 12 listopada 2014 r. (środa). Skoro skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie stwierdzonego braku formalnego skargi, to wniesiona przez niego skarga podlegała odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3) i § 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4) p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.