I SA/Wr 1595/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca, po odrzuceniu skargi na wskazaną w sentencji decyzję, wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego uzasadniając, że obecnie ma na utrzymaniu całą rodzinę, z którą pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym. Podała, że mieszka wspólnie z rodzicami i bratem. Rodzice chorują, brat uczęszcza do liceum. Strona oświadczyła, że nie posiada żadnego majątku – nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Do rozpoznania przedmiotowego wniosku przyjęte zostały dane z dokumentów, które strona przedłożyła do spraw I SA/Wr 1624-1632/13 za pismem z dnia 14 lutego 2014 r. Wynika z nich, że z prowadzonej działalności gospodarczej uzyskała w 2012 r. przychód o wartości 1.312.420,80 zł i zysk w kwocie 36.732 zł. W czwartym kwartale 2013 r. wartość sprzedanych towarów i usług wyniosła 254.365 zł. Miesięczne wydatki rodziny skarżącej wynoszą 4.486,27 zł. Kwota ta obejmuje opłaty za media, abonament telewizyjny i ratę kredytu hipotecznego, która wynosi 3.100 zł. Na rachunku bankowym za ostatnie pół roku nie odnotowano żadnych operacji. Jako znane z urzędu wskazać należy, że w sprawach zawisłych przed tutejszym Sądem, to jest o sygn. akt I SA/Wr 1624-1632/13, strona obowiązana jest do uiszczenia wpisów od skarg w kwocie łącznej 13.377 zł. W niniejszej sprawie natomiast ewentualne koszty obejmowałyby wartość wpisu od skargi kasacyjnej, wynoszącej połowę wpisu od skargi wyznaczonego na kwotę 8.798 zł, oraz wynagrodzenie dla pełnomocnika z urzędu. Powyższe dane wykazują jednak, iż skarżąca była w stanie poczynić rezerwy na opłacenie kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie, przy uwzględnieniu również pozostałych obciążeń. Podstawą prawną rozpoznania przedmiotowego wniosku są przepisy art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z ich treścią, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika, czyli w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Tymczasem skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, której obroty sięgają ponad 1.000.000 zł rocznie. Świadczą o tym nie tylko dane zeznania podatkowego za 2012 r., ale również z deklaracji VAT-7, z której wynika, że kwartalna sprzedaż towarów i usług wynosi ponad 250.000 zł. Fakt, że jednocześnie dochód jest niewielki, czy poniesiona zostałaby strata, pozostaje tutaj bez większego znaczenia dla oceny możliwości płatniczych skarżącej. Nadwyżka kosztów nad przychodem skutkuje bowiem jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Potwierdza to zresztą struktura miesięcznie ponoszonych wydatków rodziny strony skarżącej – ponad 4.000 zł, z czego rata kredytu to 3.100 zł. Zwrócić też należy uwagę, że strona nie podała w zestawieniu miesięcznie ponoszonych wydatków kosztów wyżywienia 4-osobowej rodziny czy środków higieny, a więc pozycji związanych z podstawowymi potrzebami socjalnymi. Co za tym idzie, wartość miesięcznych wydatków jest znacznie wyższa niż podana kwota 4.486,27 zł i pokrywane są tylko z działalności gospodarczej. Okoliczność ta potwierdza zatem, że nawet, jeśli strona odnotowała stratę z działalności gospodarczej (nie podała bowiem na urzędowym formularzu żadnych wartości w zakresie dochodów), to fakt ten w żaden sposób nie odzwierciedla jej rzeczywistej sytuacji finansowej. Wymierna jest tutaj zatem tylko wartość wynikająca z deklaracji VAT-7, gdyż wskazuje na wysokość obrotów uzyskanych w tej działalności. Jeśli zaś chodzi o brak odnotowanych operacji na rachunku bankowym, to przy uwzględnieniu kwot z deklaracji VAT-7 wywieść należy, że działalność ta jest prowadzona z pominięciem tego rachunku, którego wydruk został przedłożony. W świetle powyższych danych stwierdzić należy, iż nie ulega wątpliwości, że skarżąca była w stanie poczynić oszczędności na opłacenie kosztów postępowania. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.