I SA/Wr 1595/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 października 2013 r. (sygn. akt I SA/Wr 1595/13) w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 21 października 2013 r. (sygn. akt I SA/Wr 1595/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę M. K. na w/w decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z uwagi na jej wniesienie po upływie terminu wymaganego przepisami prawa. Odpis tego postanowienia wraz z pouczeniem o prawie, terminie, sposobie i wymogach formalnych (przymusie adwokacko-radcowskim) zaskarżenia tego postanowienia w drodze skargi kasacyjnej strona otrzymała w dniu 13 listopada 2013 r. Pismem z dnia 13 grudnia 2013 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 października 2013 r., którą sporządziła osobiście. Jednocześnie, złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie wnioskowanym. Postanowieniem z dnia 4 września 2014 r. (sygn. akt I FZ 217/14) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie strony na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 kwietnia 2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 1595/13), odmawiające stronie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Działając w ramach uprawnień z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej - p.p.s.a.), Sąd uznał, że skarga kasacyjna podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność Zgodnie z brzmieniem art. 175 § 1 i § 3 p.p.s.a., skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, a w sprawach obowiązków podatkowych i w sprawach własności przemysłowej może być sporządzona także przez - odpowiednio doradcę podatkowego i rzecznika patentowego. Z obowiązku tego zwolnione są jedynie osoby enumeratywnie wyliczone w § 2 cyt. przepisu, tj. sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem. Przepisu § 1 art. 175 p.p.s.a. nie stosuje się również, gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Sporządzenie skargi kasacyjnej z naruszeniem art. 175 § 1-3 p.p.s.a. jest brakiem kasacji, który nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a. i powoduje konieczność jej odrzucenia na podstawie art. 178 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r., sygn. akt FSK 3/04, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z akt sprawy, skarżąca została prawidłowo pouczona o prawie, terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej, w szczególności zaś o konieczności sporządzenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika. Pomimo takiego pouczenia, wywiedziona przez nią skarga kasacyjna została sporządzona i wniesiona osobiście przez skarżącą, która jednocześnie nie wykazała, że należy do podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi kasacyjnej (w rozumieniu art. 175 § 1-3 p.p.s.a.). Okoliczność ta skutkowała uznaniem takiej skargi za niedopuszczalną, co z kolei obligowało Sąd do jej odrzucenia. Z tych względów, na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.