I SA/Wr 16/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar po rozpoznaniu w dniu 22 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. A. S. - G. o przywrócenie terminu do uzupełnienia protokołu rozprawy z dnia 8 czerwca 2018 r. w sprawie ze skargi A sp. z o.o. w upadłości we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2014 r. postanawia: przywrócić termin do złożenia wniosku o uzupełnienie protokołu rozprawy z dnia 8 czerwca 2018 r. Postanowieniem z dnia 17 września 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 16/17 referendarz sądowy odmówił adw. A. S.-G. przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu w/w postanowienia referendarz wskazał, że z treści protokołu rozprawy (8 czerwca 2018 r.) wynika, że pełnomocnik złożyła wniosek "o zasądzenie kosztów postępowania z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu". Wniosek niniejszy nie zawierał jednak oświadczenia, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w żadnej części. Referendarz sądowy wskazał, że zgodnie z dyspozycją § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., po. 1714 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. W dniu 8 października 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wpłynęło pismo pełnomocnika strony skarżącej, zawierające sprzeciw od w/w postanowienia referendarza sądowego oraz wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia protokołu rozprawy z dnia 8 czerwca 2018 r. Pełnomocnik wskazał, że złożył oświadczenie, iż koszty udzielonej pomocy prawnej z urzędu nie zostały ani w całości ani w części opłacone w toku rozprawy, jednakże oświadczenie to nie zostało odnotowane w w/w protokole rozprawy. Do dnia otrzymania w/w postanowienia referendarza sądowego pełnomocnik był przekonany, że oświadczenie znajduje się w protokole. Ponadto, po otrzymaniu postanowienia referendarza sądowego, potwierdził okoliczność braku oświadczenia w protokole, kontaktując się z pracownikiem Wydziału Informacji Sadowej (w piśmie pełnomocnika z dnia 08.10.2018 r. określonym jako: Biuro Informacji Sądowej). Końcowo adw. A. S.-G. podkreśliła, że w niniejszej sprawie nie może budzić żadnej wątpliwości oświadczenie pełnomocnika, gdyż reprezentował on podmiot będący w upadłości, który jednoznacznie wskazywał na brak jakichkolwiek środków, które pozwoliłyby mu na opłacenie kosztów profesjonalnego pełnomocnika i wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zasadą wynikającą z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 t.j. ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), jest bezskuteczność czynności podjętej w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.) Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkuje odmową przywrócenia uchybionego terminu. Zgodnie z dyspozycją art. 103 p.p.s.a. strony mogą żądać sprostowania lub uzupełnienia protokołu na następnym posiedzeniu, nie później jednak niż w terminie trzydziestu dni od dnia posiedzenia, z którego sporządzono protokół. Od zarządzenia przewodniczącego strony mogą odwołać się do sądu w terminie siedmiu dni od doręczenia im zarządzenia. Nie ulega wątpliwości, że termin do sprostowania lub uzupełnienia protokołu, o którym mowa w art. 103 p.p.s.a. jest terminem procesowym i może być ewentualnie przez Sąd przywrócony. W ocenie orzekającego w niniejszej sprawie Sądu, siedmiodniowy termin o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. należało liczyć od dnia doręczenia pełnomocnikowi strony skarżącej postanowienia referendarza sądowego z dnia 17 września 2018 r., a więc od dnia 3 października 2018 r. Przyjmując, iż przyczyna uchybienia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie protokołu ustała w tym właśnie dniu należy stwierdzić, że pełnomocnik składając wniosek wraz ze sprzeciwem w dniu 8 października 2018 r. dochował w/w siedmiodniowego terminu i dokonał uchybionej czynności (złożenie wniosku o uzupełnienie protokołu). W kwestii braku winy w uchybieniu terminu, wskazać należy, że zgodnie z dyspozycją art. 86 § 1 p.p.s.a. warunkiem do przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie, że strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Argumentacja pełnomocnika podniesiona celem uprawdopodobnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie protokołu zasługuje na pełną aprobatę. Pełnomocnik wskazał bowiem, że stosowny i kompletny wniosek dotyczący przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu złożył w toku rozprawy w dniu 8 czerwca 2018 r., jednakże nie zostało to odnotowane w protokole. O powyższym fakcie dowiedział się dopiero w dniu doręczenia mu postanowienia referendarza sądowego z dnia 17 września 2018 r., w którym wskazano na brak w treści protokołu rozprawy jednego z elementów wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w postaci oświadczenia, że koszty nie zostały zapłacone w całości ani w części. Mając powyższe na uwadze, pełnomocnik skarżącego nie ponosił winy w uchybieniu terminowi do wniesienia wniosku o uzupełnienie protokołu rozprawy z dnia 8 czerwca 2018 r. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.