I SA/Wr 16/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Wydziału I - Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" sp. z o.o. w restrukturyzacji z/s we W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za lipiec 2014 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na opisaną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., "A" sp. z o.o. w restrukturyzacji z/s we W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Skarżąca znajduje się w toku postępowania sanacyjnego, które zmierza do przeprowadzenia stosownych działań mających na celu poprawę jej kondycji finansowej. W ocenie Skarżącej, podjęcie działań zmierzających do wykonania zaskarżonej decyzji znacznie utrudni skuteczne przeprowadzenie sanacji, tym bardziej, że przedmiotem sporu pozostaje kwota 460.277,70 zł, która stanowi istotną wartość z perspektywy dalszego jej funkcjonowania. Skarżąca wskazała również, że podjęcie działań zmierzających do wykonania zaskarżonej decyzji stanowiłoby dla niej zarówno niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak i niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadrzędnym celem Skarżącej jest obecnie uniknięcie ogłoszenia upadłości i doprowadzenie do poprawy sytuacji finansowo-organizacyjnej. Podkreśliła, że fiasko trwającej restrukturyzacji oznaczać będzie koniec jej bytu. W uzupełnieniu wniosku, w piśmie procesowym z 25 stycznia 2019 r., Skarżąca wskazała na: odnotowanie straty w działalności, trudności w zaspakajaniu bieżących a koniecznych wydatków, wykaz wierzytelności na dzień złożenia wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego na łączną kwotę 63.535.760,69 zł, fakt zawarcia umowy czasowego niedochodzenia od Skarżącej wierzytelności bankowej, zobowiązania wynikające z decyzji zaskarżonej oraz dwóch innych decyzji będących przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na łączną kwotę 1.152.018 zł. Skarżąca wskazując, że jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego zaznaczyła, że utrzymanie zdolności do bieżącego zaspakajania kosztów postępowania i zobowiązań (w tym zobowiązań na rzecz osób świadczących dla niej pracę) powstałych po jego otwarciu, jest warunkiem koniecznym do kontynuowania procesu restrukturyzacji, a w efekcie utrzymania jej bytu. W ocenie Skarżącej, wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do istotnych zaburzeń w jej bieżącym funkcjonowaniu w takim stopniu, że regulowanie koniecznych zobowiązań może być niemożliwe albo nadzwyczaj utrudnione. Ponadto, dopuszczenie do wykonania decyzji obarczonej podniesionymi w skardze naruszeniami prawa, byłoby niewłaściwe i krzywdzące. Skarżąca dodała, że jej zdaniem, zobowiązanie wynikające w zaskarżonej decyzji, jako wierzytelność układowa, nie może być egzekwowana, jednak – jak wskazała – przedstawiciele organów podatkowych w przeprowadzonych rozmowach wyrazili odmienne stanowisko. Wobec powyższego, Skarżąca wnosi o udzielenie ochrony, gdyż rozpoczęcie egzekucji zniweczyłoby starania o utrzymanie jej bytu, wywołując nieodwracalne skutki. Wraz z ww. pismem procesowym Skarżąca złożyła bilans oraz rachunek zysków i strat za rok zakończony dnia 31 maja 2018 r., listę wierzytelności na dzień złożenia wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego, umowę zawartą z "A" S.A. dotyczącą czasowego niedochodzenia należności oraz ustalenia warunków spłaty, zestawienie obrotów i sald. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek, o których mowa wyżej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez wnioskodawcę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez odniesienie się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Przy czym, twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej. (zob. postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2015 r., II FSK 2877/15, LEX nr 1990408). Zaznaczyć też trzeba, że dla rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie mogą mieć znaczenia podniesione w skardze zarzuty. Dokonanie oceny wniosku przez ich pryzmat prowadziłoby bowiem do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, co przed rozpoznaniem sprawy na rozprawie, jest niedopuszczalne. Z argumentacji zawartej we wniosku (uzupełnionego pismem z 25 stycznia 2019 r.) wynika, że przez podjęcie działań zmierzających do wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji otwarcia postępowania sanacyjnego i trwającej w związku z tym restrukturyzacji, możliwe jest powstanie skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podjęcie tych czynności spowoduje bowiem fiasko trwającej restrukturyzacji i ustanie bytu Skarżącej w obrocie gospodarczym. Celem Skarżącej jest natomiast uniknięcie ogłoszenia upadłości i doprowadzenie do poprawy jej sytuacji finansowo-organizacyjnej oraz uregulowania powstałych zaległości. Skarżąca jednocześnie podniosła, że zobowiązanie wynikające z zaskarżonej decyzji jest wierzytelnością układową, co - jej zdaniem – skutkuje tym, że zobowiązanie to nie może być egzekwowane, choć – jak wskazała – organy podatkowe są odmiennego zdania. Oceniając wniosek Skarżącej zauważenia w pierwszej kolejności wymaga, że postępowanie sanacyjne o jakim mowa we wniosku zostało otwarte postanowieniem Sądu Rejonowego dla W. Wydział VIII Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt [...] . Zaskarżona decyzja została natomiast wydana w dniu 30 października 2018 r., a zatem po otwarciu ww. postępowania sanacyjnego i złożeniu przez Skarżącą wykazu wierzytelności. Data wydania zaskarżonej decyzji jest istotna z tego względu, że fakt otwarcia postępowania sanacyjnego (restrukturyzacyjnego), którego celem jest naprawa sytuacji finansowo-majątkowej dłużnika, skutkuje w tym wypadku ochroną dłużnika (Skarżącej) przed egzekucją, która polega na zakazie wszczęcia egzekucji z majątku sanacyjnego. Ma to wyraz w art. 312 ust. 4 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1508 ze zm.; dalej: u.p.r.). Skarżąca we wniosku wskazała, że postępowanie restrukturyzacyjne nadal trwa, a zobowiązanie wynikające z zaskarżonej decyzji objęte jest układem. Ta okoliczność oznacza, że do czasu zakończenia postępowania restrukturyzacyjnego, podjęcie czynności w celu wyegzekwowania rzeczonego zobowiązania podatkowego, nie jest dopuszczalne. Odnosząc się natomiast do obawy Skarżącej co do możliwości wszczęcia egzekucji w jej obecnie trudnej sytuacji stwierdzić należy, że skoro jest ona objęta ochroną wynikającą z przepisów u.p.r., obawa ta nie może świadczyć o ryzyku wystąpienia niebezpieczeństw określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uznając zatem niezasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji