I SA/Wr 1615/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę. Pismem wniesionym w dniu 03.10.2011 r. A. W. (dalej: skarżący) zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu opisaną w sentencji niniejszego postanowienia interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów (dalej: Dyrektor Izby Skarbowej). W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o odrzucenie bądź oddalenie skargi. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż pomimo pouczenia, skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego dla zaskarżania interpretacji indywidualnych (nie wezwał Dyrektora Izby Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa). W piśmie procesowym, wniesionym w dniu 28.11.2011 r., skarżący stwierdził między innymi, iż wskazanie co do środka zaskarżenia interpretacji indywidualnej, o którym mowa w art. 52 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nastąpiło dopiero w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – w skrócie: "ppsa") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez "wyczerpanie środków zaskarżenia" należy rozumieć, co definiuje § 2 powołanego artykułu, sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie natomiast z art. 52 § 3 ppsa, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ppsa (m. in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei w myśl zasady wynikającej z art. 53 § 2 ppsa, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa). Z brzmienia powołanych regulacji wynika, iż ustawodawca nakłada na stronę obowiązek poprzedzenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na interpretację indywidualną, wezwaniem organu, który wydał ową interpretację, do usunięcia naruszenia prawa. Pominięcie tego obowiązku powoduje natomiast, iż skarga jest niedopuszczalna z "innej przyczyny" o jakiej mowa w art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. W konsekwencji, tak wniesiona skarga podlega odrzuceniu. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, iż warunek wezwania Dyrektora Izby Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem przedmiotowej skargi, nie został przez skarżącego spełniony. Przy czym skarżący, co wynika z treści doręczonej mu w dniu 19.09.2011 r. interpretacji indywidualnej, został wyczerpująco i prawidłowo pouczony o sposobie i trybie jej zaskarżenia. Twierdzenie skarżącego, jakoby wskazanie co do środka zaskarżenia zostało zawarte dopiero w odpowiedzi na skargę, nie ma zatem potwierdzenia w aktach sprawy. Reasumując, zaniechanie przez skarżącego wezwania Dyrektora Izby Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa, czyni skargę niedopuszczalną, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.