I SA/Wr 1617/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1617/15 w sprawie ze skargi P.O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące lat 2009 - 2011 postanawia: odmówić wykładni ww. postanowienia. Postanowieniem z dnia 7 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1617/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę P.O. (zwanego dalej wnioskodawcą, stroną lub skarżącym) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące lat 2009 - 2011 Pismem z dnia 16 grudnia 2016 r. skarżący wniósł o wyjaśnienie okoliczności wydania opisanego na wstępie orzeczenia. W uzasadnieniu żądania skarżący przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania oraz stwierdził, że nie otrzymał żadnej odpowiedzi na zażalenie z dnia 18 marca 2016 r. wniesione na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 22 lutego 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. W związku z tym – w jego ocenie – zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego nie stało się jeszcze orzeczeniem prawomocnym. Poza tym brak informacji o konieczności uiszczenia wpisu sądowego od powyższego zażalenia prowadzić może do wniosku, że skarżący został zwolniony z obowiązku poniesienia tej opłaty, a więc także i wszystkich opłat sądowych. Wobec tego – zdaniem wnioskodawcy – postanowienie z dnia 7 listopada 2016 r. jest oderwane od rzeczywistości prawnej i stanu faktycznego, niezrozumiałe oraz ma nieistniejący charakter. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Jak zaś wynika z art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się przepisy o wyrokach, jeśli ustawa nie stanowi inaczej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia sądu zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia (jak i jego uzasadnienia), ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 191/10 wraz z powołanym tam orzecznictwem). W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o wykładnię postanowienia z dnia 7 listopada 2016 r., którym odrzucono wniesioną przez niego skargę jako nieopłaconą. W uzasadnieniu wskazanego orzeczenia Sąd powołał się na ustalenia faktyczne wynikające z akt toczącego się postępowania sądowego z uwzględnieniem dwóch postępowań zażaleniowych zainicjowanych przez skarżącego. Przywołał również podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcie, wyjaśniając zasadność jej zastosowania w niniejszej sprawie. Sąd zwrócił również przy tym uwagę na kwestię rozpoznania zażalenia skarżącego z dnia 18 marca 2016 r. Sentencja orzeczenia jak i jego uzasadnienie są jasne, jednoznaczne i czytelne oraz nie budzą wątpliwości interpretacyjnych. Tym samym nie zachodzi potrzeba wyjaśnienia wątpliwości strony co do okoliczności wydania przedmiotowego postanowienia, a także samej jego treści. Skarżący w istocie więc polemizuje z oceną dokonana przez Sąd, próbując ją zakwestionować i podważyć, co nie może być jednak podstawą uzasadniającą wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 158 p.p.s.a. Jeżeli natomiast skarżący nie zgadzał się ze stanowiskiem Sądu, wyczerpująco zaprezentowanym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 7 listopada 2016 r., to stosownie do pouczenia, które otrzymał wraz z odpisem przedmiotowego postanowienia, mógł złożyć zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w terminie 7 dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem. Z tych też względów stwierdzić należy, że istota wniosku skarżącego nie jest związana z wątpliwościami co do treści rozstrzygnięcia, lecz sprowadza się wyłącznie do polemiki, krytyki i kontestacji motywów rozstrzygnięcia sądu. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 158 w związku z art. 166 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.