I SA/Wr 162/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędziowie: sędzia WSA Katarzyna Radom, sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant: specjalista Paulina Wódka, po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale I w dniu 25 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A. spółka jawna J. i E. O. z siedzibą w J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia 16 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku od nieruchomości oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy J. z 17 lipca 2015 r. nr Fn 3123.05.12u.2015 odmawiającą A. spółce jawnej J. i E. O. z siedzibą w J. rozłożenia na raty zaległości w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do marca 2015 r. Z akt sprawy wynika, że 23 kwietnia 2015 r. A. spółka jawna J. i E. O. zs. w J. (dalej także: Spółka, Skarżąca) złożyła wniosek o rozłożenie na raty po 1.000 zł miesięcznie zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości, tj. trzech rat podatku od nieruchomości za styczeń, luty i marzec 2015 r. w łącznej kwocie 8.496 zł plus odsetki i koszty. Wniosek Spółka uzasadniła trudną sytuacją materialną, która uniemożliwia realizację wskazanej należności. Podkreśliła, że nie ponosi winy za powstałe straty, gdyż zostały spowodowane działaniem siły wyższej, tj. kryzysu finansowego i związanego z tym spadku przychodów z prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Jednorazowa spłata należności wiązałaby się z koniecznością natychmiastowej likwidacji miejsc pracy, co godziłoby w interes wnioskodawcy i interes społeczny. Spółka wskazała też, że spełnia przesłanki do zastosowania przepisów ustawy z 27 lipca 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców. (Dz. U. nr 141, poz. 1177). Wezwana do uzupełnienia wniosku o dowody potwierdzające wskazane we wniosku okoliczności, w szczególności bilans, rachunek zysków i strat, sprawozdanie finansowe, także za bieżący okres, zaświadczenie o prowadzonej egzekucji, zaświadczenie o kredytachch bankowych, kserokopie protokołów potwierdzających wystąpienie zdarzeń losowych, dokumenty potwierdzające liczbę zatrudnionych pracowników, inne dot. sytuacji finansowej, Spółka przesłała: wypełniony formularz informacji przedstawionych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, decyzje ratalne (dotyczące: opłat za użytkowanie wieczyste gruntów, podatku od towarów i usług za wrzesień 2014 r.), kopię ostatniej strony księgi przychodów i rozchodów za 2014 r. i z końca kwietnia 2015 r. (za okres I-IV. 2015 r.). Ponadto Spółka wskazała, że podstawowym problemem jest utrata płynności finansowej i przedłużający się spór (trwa od 2008 r.) współwłaściciela Spółki (95% udziałów) o zapłatę z Karkonoskim Systemem Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. dotyczący zapłaty za wykonane rurociągi wodne i kanalizacyjne wraz z infrastrukturą na odcinku M.([...][...]) o wartości 4.903.265 zł plus odsetki. Po zakończeniu sporu (obecnie sprawa w Sądzie Apelacyjnym) powróci płynność finansowa Spółki. W przypadku przedłużenia się sporu wspólnik zmuszony będzie do zbycia składników swojego majątku. Wójt Gminy J. decyzją z 17 lipca 2015 r. odmówił rozłożenia na raty zaległości w podatku od nieruchomości za styczeń – marzec 2015 r. Powołał przepis art. 67a §1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej: O.p.), zgodnie z którym organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnik lub interesem publicznym może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji o której mowa w art. 53a. Ważny interes podatnika organ podatkowy wiąże z nadzwyczajnymi losowymi sytuacjami, które spowodowały, że podatnik nie jest w stanie zapłacić należności podatkowych. Interes publiczny to według organu podatkowego sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgnięcia przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie w stanie zaspokoić swoich potrzeb materialnych. Analiza przedstawionych przez Spółkę dowodów doprowadziła organ I instancji do wniosku, że Spółka za 2014 r. wykazała dochód z prowadzonej działalności, jakkolwiek za okres od stycznia do kwietnia 2015 r. wykazuje stratę, to może ona wynikać z dużej sezonowości branży, w której Spółka prowadzi działalność. Spółka nie ujawniła danych dotyczących maja 2015 r. Brak płynności finansowej jest problemem, ale dotyczy on całej branży, zaś spór, który Spółka wskazuje jako przyczynę braku płynności finansowej, dotyczy okresu od 2008 r. nie jest zatem nadzwyczajnym losowy przypadkiem, z powodu którego Spółka nie może uregulować zaległości podatkowych. Rozłożenie zaległości na raty, w ocenie organu podatkowego, w ustalonych okolicznościach oznaczałoby przerzucenie na społeczeństwo skutków podejmowanych nietrafionych decyzji gospodarczych lub ryzyka ekonomicznego związanego z każdym rodzajem działalności gospodarczej. Wójt zauważył, że o ile w podnoszonej przez Spółkę bardzo ciężkiej sytuacji materialnej, spowodowanej kryzysem finansowym, można dopatrzeć się ważnego interesu podatnika, to trudna sytuacja materialna nie może stanowić wyłącznej przyczyny rozłożenia na raty zaległości podatkowej, ponieważ choć ma charakter wyjątkowy dotyczy szerokiej grupy przedsiębiorców dotkniętych kryzysem finansowym, którzy jednak w większości wywiązują się z ciążących na niech zobowiązaniach podatkowych. Udzielenie ulgi skutkowałoby naruszeniem zasady równości opodatkowania. Organ I instancji wskazał także, że Spółka nie reguluje bieżących należności w podatku od nieruchomości (tj. za kolejne miesiące 2015 r.) posiada także inne zaległości podatkowe oraz w opłatach za użytkowanie wieczyste objęte decyzjami ratalnymi. W tych okolicznościach podjęcie decyzji ratalnej może spowodować skumulowanie się zaległości, brak zatem podstaw do przyjęcie istnienia interesu publicznego. W odwołaniu Spółka zarzuciła naruszenia art. 67a §1 pkt 2 O.p. przez jego wadliwą interpretację polegającą na przyjęciu, że zaistnienie okoliczności stanowiących o ważnym interesie podatnika, przyznanych przez organ, nie stanowi samoistnej przesłanki zastosowania wnioskowanej ulgi. Do zastosowania ulgi wystarczy bowiem stwierdzenie jednej z ustawowych przesłanek. Ponadto według Spółki zaistniała w niniejszej sprawie także przesłanka interesu publicznego. Egzekucja zaległego zobowiązania doprowadzi bowiem do obciążenia społeczeństwa kosztami związanymi z utratą zatrudnione w Spółce i koniecznością poszukiwania pracy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 16 listopada 2015 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało, że udzielenie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych odbywa się za zasadzie tzw. uznania administracyjnego. Kontroli nie podlega samo uznanie administracyjne ale sposób rozpoznania materiału dowodowego, a także czy swobodne uznanie nie przekształciło się w uznanie dowodne. Organ odwoławczy zauważył, że z przedłożonych przez Spółkę dowodów wynika, że Spółka ponosi koszt odsetek od kredytu a ponadto uzyskała dochód za 2014 r. Oznacza to, że Spółka z uzyskanych dochodów pokrywa koszt zobowiązań cywilnoprawnych przed zobowiązaniami publicznoprawnymi. W tej sytuacji udzielona Spółce pomoc w istocie byłaby pomocą w spłacie należności cywilnoprawnych. Spółka nie wyjaśniła też jaki wpływ na sytuację Spółki mają roszczenia wspólnika tej spółki do innego podmiotu gospodarczego, Spółka posiada bowiem podmiotowość prawną. W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek uzasadniających zastosowanie wnioskowanej ulgi. O ważnym interesie podatnika świadczyć może strata z działalności za okres I-IV 2015 r., ale za rok 2014 Spółka wykazała dochód. Brak też podstaw do przyjęcia, że kryzys finansowych trwających od 2007 r., który nie spowodował straty w prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej np. w 2014 r., obecnie tak silnie oddziałuje na możliwość uiszczenia zobowiązań podatkowych za 2015 r. Kolegium podkreśliło, że ryzyko działalności gospodarczej nie może być przerzucane na ogół podatników regulujących swoje zobowiązania podatkowe, ponadto Spółka nie wykazała, że uiszczenie zobowiązania podatkowego uniemożliwi jej dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Tym bardzie, że Spółka reguluje swoje zobowiązania cywilnoprawne, co wynika z przedstawionych dokumentów. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że przy wydaniu decyzji uznaniowej nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, decyzja nie nosi cech dowolności i oparta jest na zebranym materiale dowodowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie: - art. 67a §1 pkt 2 O.p. przez jego wadliwą interpretację, wyrażającą się w przyjęciu, iż zaistnienie okoliczności stanowiących o ważnym interesie podatnika, przyznanych jednoznacznie przez organ podatkowy, nie stanowi samoistnej przesłanki zastosowania wnioskowanej przez Spółkę ulgi; - naruszenie art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 tej ustawy przez przyjęcie, że w realiach sprawy organ podatkowy zwolniony jest od obowiązku uregulowanego w art. 187 §1 O.p, a w konsekwencji nienależyte i niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, w szczególności dotyczące wystąpienie ważnego interesu podatnika oraz przyczyn sytuacji, w jakiej znalazła się Skarżąca. W uzasadnieniu skargi Spółka stwierdziła, że w niniejszej sprawie poza ważnym interesem podatnika wystąpił też interes publiczny. Egzekucja zobowiązań doprowadzi bowiem do likwidacji Spółki i zwolnienia zatrudnionych pracowników, w konsekwencji obciążenia społeczeństwa kosztami związanymi z utratą pracy i koniecznością poszukiwania pracy. Niezależnie od tego już sam fakt zaistnienia ważnego interesu podatnika, co przyznał organ podatkowy, stanowi samoistną przesłankę udzielenia ulgi podatkowej i nie wpływa na to sytuacji w jakiej znalazły się inne podmioty gospodarcze w związku z kryzysem finansowym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014, poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016, poz. 718 – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie tak określonej kognicji skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu między stronami postępowania sprowadza się do oceny legalności rozstrzygnięcia organów podatkowych odmawiającego Skarżącej udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do marca 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 67a § 1 pkt 2 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek. Treść ww. przepisu wskazuje, że oparty jest on na tzw. uznaniu administracyjnym (sformułowanie: "organ podatkowy może"), co oznacza, że decyzja o przyznaniu stronie wnioskowanej ulgi zależy od woli organu podatkowego. Jednakże możliwość zastosowania uznania administracyjnego uzależniona jest od wystąpienia w danej sprawie opisanych w ww. przepisie przesłanek "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego". W przypadku wykazania przez stronę, że w sprawie takie przesłanki wystąpiły (a co najmniej jedna z nich), od uznania organu podatkowego zależy, czy przyzna on stronie ulgę w zapłacie zobowiązań podatkowych. Tak więc uznanie administracyjne musi być poprzedzone ustaleniem czy w danej sprawie wystąpiły ww. przesłanki, bowiem ich brak powoduje, że organ podatkowy nie jest uprawniony do rozstrzygania o przyznaniu ulgi podatkowej. Z takim ukształtowaniem omawianej instytucji, tj. ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych korespondują przepisy powoływanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Zgodnie z powołanymi na wstępie przepisami, Sąd bada legalność zaskarżonego aktu, a zatem jego zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego. Poza kognicją sądu pozostaje zatem sama kwestia uznania administracyjnego, a zatem decyzja czy stronie, która spełnia opisane w art. 67a § 1 O.p. przesłanki, powinno się udzielić jednej z ulg określonych w ww. przepisie. Sąd uprawniony jest natomiast do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo ustalił i ocenił stan faktyczny sprawy, w szczególności czy prawidłowo przyjął, że w sprawie wystąpiły, bądź nie wystąpiły, przesłanki interesu publicznego i ważnego interesu podatnika. Przepis art. 67a O.p. jest jednym z wyjątków od konstytucyjnej zasady powszechności opodatkowania, wyrażonej w przytoczonym art. 84 Konstytucji RP, ma zatem charakter wyjątku od zasady, co oznacza konieczność jego ścisłej wykładni i stosowania jako normy o charakterze szczególnym, w sytuacjach wyjątkowych. Teza ta znajduje potwierdzenie w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych. Konsekwencją wyjątkowego charakteru instytucji ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych jest ograniczenie jej stosowania do sytuacji niezależnych od sposobu postępowania podatnika, bądź spowodowanych działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu. Wykładnia przepisu art. 67a § 1 O.p. winna być zatem dokonywana z uwzględnieniem opisanych uwag, co w szczególności dotyczy użytych w tym przepisie sformułowań "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego". Rację mają organy podatkowe obu instancji, że dla umorzenia zaległości podatkowych konieczne jest ustalenie, że trudna sytuacja w jakiej znalazł się podatnik czy też istotne względy społeczne wynikają z okoliczności nadzwyczajnych, szczególnych i niezawinionych przez samego podatnika. Przy czym, znaczenie dla oceny ww. przesłanek ma też sposób powstania zaległości podatkowych, jak i przyczyny niemożności ich spłaty. Wyjątkowy charakter przepisu uprawniającego do ulgi w spłacie zobowiązań – jako odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania – wymaga, aby powody dla których organy podatkowe udzielają tych ulg miały uzasadnienie w sytuacjach ponadnormatywnych, związanych ze zdarzeniami, na które nie miał wpływu podatnik (a więc obiektywnymi), wpływającymi na jego zdolności płatnicze, powodujące uszczerbek w mieniu lub zdrowiu. Ma to tak istotne znaczenie, gdyż ciężar nieopłaconych w terminie, a należnych budżetowi państwa czy samorządom podatków rozkładany jest na pozostałych obywateli płacących podatki w świetle zasady powszechności opodatkowania. Należy też wskazać, że postępowanie w sprawie udzielenia ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, w tym rozłożenia na raty zaległości podatkowych wraz z odsetkami, jest postępowaniem prowadzonym na wniosek podatnika. Na podatniku ciąży zatem obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających zastosowanie ulgi o jaką wystąpił. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie organy podatkowe badały istnienie przesłanek "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego" i stwierdziły brak przesłanki interesu publicznego oraz istnienie przesłanki ważnego interesu podatnika. Odmawiając zatem rozłożenia na raty zaległości podatkowej Spółki organy podatkowe zdecydowały, korzystając z uznania administracyjnego. Nie ma zatem racji strona skarżąca podnosząc, że skoro organ I instancji stwierdził istnienie przesłanki ważnego interesu podatnika, to zobowiązany był do udzielenia Spółce rat w spłacie zaległego podatku od nieruchomości wraz z odsetkami. Stwierdzenie przez organ podatkowy braku ustawowych przesłanek do rozłożenia na raty zaległości podatkowej (tj. braku ważnego interesu podatnika i braku interesu publicznego) skutkuje odmową udzielenia ulgi. W takim przypadku organ podatkowy, odmawiając zastosowania ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, nie stosuje uznania administracyjnego, gdyż już sam brak przesłanek do zastosowania ulgi wyklucza jej udzielenie. Odmówić zastosowania ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych organ podatkowy może także w przypadku stwierdzenie, że wystąpiły obie lub jedna z tych przesłanek, wówczas jednak, korzystając z uznania administracyjnego, musi uzasadnić nie tylko czy i dlaczego przyjął, że przesłanki lub przesłanka (wskazane w art. 67a §1 pkt 2 O.p.) wystąpiła, ale także dlaczego mimo to odmówił zastosowania ulgi. W ramach postępowania wszczętego wnioskiem Skarżącej o rozłożenie na raty zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości z za okres od stycznia do marca 2015 r. wraz z odsetkami organy podatkowe obu instancji badały czy wystąpiły przesłanki wskazane w art. 67a §1 pkt 2 O.p. na podstawie przedstawionych przez Spółkę dowodów i korzystając z uznania administracyjnego stwierdziły brak podstaw do zastosowania ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Zasadnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, że Spółka w sposób wybiórczy udostępniła dane o swojej sytuacji finansowej, a także, że z danych tych wynika, iż 2014 rok zakończyła uzyskaniem dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej, zaś strata za pierwszy kwartał 2015 r. związana jest z sezonowym charakterem działalności Spółki. Już te okoliczności wskazują, że Spółka uzyskując dochód z działalności gospodarczej w 2014 r. winna zabezpieczyć środki finansowe na zapłatę stałych obciążeń podatkowych, jakim niewątpliwie jest podatek od nieruchomości. Zasadnie też podniosły organy obu instancji, że kryzys finansowy 2007 r., na który powołuje się Skarżąca, dotyczył wszystkich podmiotów gospodarczych, zaś uwzględniając, że Spółka za 2014 r. uzyskała dochód z prowadzonej działalności gospodarczej trudno przyjąć, aby to kryzys finansowy 2007 r. skutkował trudnościami finansowymi Spółki w 2015 r. i brakiem możliwości zapłaty podatku od nieruchomości za pierwszy kwartał 2015 r. W zaskarżonej decyzji zwrócono też uwagę, że w tym samym okresie Spółka spłacała kredyt, a odsetki od tego kredytu zalicza do kosztów uzyskania przychodu. Oznacza to, że Spółka spłacała swoje należności cywilnoprawne kosztem należności publicznoprawnych. Skarżąca nie wykazała też związku między sporem sądowym o znaczne kwoty prowadzonym przez udziałowca skarżącej Spółki z K. Systemem Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. a bieżącą sytuacją finansową Spółki, która ma odrębną podmiotowość prawną. Spółka nie wykazała też istnienia takiej sytuacji, która skutkowałaby likwidacją działalności gospodarczej i zwolnieniem pracowników. Nie wykazała nawet ilu pracowników zatrudnia. Prawidłowo organy obu instancji zasadnie przyjęły, że nie wystawiła w niniejszej sprawie przesłanka interesu publicznego, albowiem kryzys finansowy 2007 r., na który powołuje się Spółka, dotknął wszystkie podmioty gospodarcze, a zatem nie jest zasadne, bez szczegółowego wykazania szczególnej sytuacji Skarżącej, stosowanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Tym bardziej, że za 2014 r. Spółka uzyskała dochód i nie wskazała nawet liczby zatrudnionych pracowników, których jak twierdzi będzie zmuszona zwolnić i zakończyć działalność, jeśli nie uzyska możliwości spłaty zaległości podatkowych w ratach. Zasadnie także przyjęto w zaskarżonej decyzji, że mimo uznania, iż Spółka znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, co przemawia za istnieniem przesłanki ważnego interesu podatnika, nie wystąpiły okoliczności uzasadniające zastosowanie ulgi. Spółka bowiem uzyskała dochód za 2014 r., posiadała zatem środki finansowe na zapłatę podatku. Strata za okres od stycznia do kwietnia 2015 r. roku wynika z sezonowości działalności prowadzonej przez Spółkę, a danych za kolejny okres Spółka nie ujawniła. Ponadto Spółka uzyskała już ulgi w spłacie innych zobowiązań (opłata za wieczyste użytkowanie gruntu, podatek od towarów i usług), nie płaci bieżących rat podatku od nieruchomości i dokonuje spłaty zobowiązań cywilnoprawnych (kredyt) kosztem zobowiązań publicznoprawnych (podatek od nieruchomości, podatek od towarów i usług). Nie wystąpiły też żadne szczególne, nadzwyczajne, niezależne od Spółki okoliczności związane z powstaniem zaległości w podatku od nieruchomości za pierwszy kwartał 2015 r. Okolicznością taką nie jest ani trudna sytuacja finansowa, ani toczący się proces sądowy między jednym ze wspólników skarżącej Spółki a innym podmiotem gospodarczym, bowiem Spółka ma odrębną podmiotowość prawną, a w toku postępowania w sprawie udzielenia ulgi nie wykazała związku przyczynowo - skutkowego między tym procesem a brakiem możliwości zapłaty zaległego podatku od nieruchomości za pierwszy kwartał 2015 r. Uwzględniając, że to na wnioskującym o zastosowanie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych ciąży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, dających podstawę do zastosowania ulgi, a także fakt, że Spółka mimo wezwania przez organ I instancji o przedstawienie wskazanych dowodów potwierdzających informacje zawarte we wniosku, przedstawiła jedynie niektóre z tych dowodów, zarzuty naruszenia przepisów procesowych, tj. art. 122 i art. 187 §1 O.p. są bezpodstawne. Organy podatkowe w prowadzonym postępowaniu uwzględniły wszystkie przedstawiony przez Spółkę dowody i dokonały ich oceny. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jest spójna i logiczna. Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów procesowych ani przepisów prawa materialnego i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił, jako bezzasadną.