I SA/Wr 1627/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2011 r. postanawia: odrzucić skargę. W związku z wniesioną skargą na w/w decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W., zarządzeniem z dnia 9 października 2013 r. Sąd wezwał skarżącą M. K. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1.871,00 zł. W odpowiedzi na to wezwanie, strona wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego. Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił stronie skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 4 września 2014 r. (sygn. akt I FZ 218/14) oddalił zażalenie na to postanowienie. Po uprawomocnieniu się postanowienia z dnia 22 kwietnia 2014 r., skarżąca została ponownie wezwana do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru tego wezwania, odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi został doręczony stronie w dniu 10 października 2014 r. Pismem z dnia 17 października 2014 r. (data stempla pocztowego), uzupełnionym w dniu 26 listopada 2014 r., skarżąca ponownie wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił zmiany postanowienia z dnia 22 kwietnia 2014 r., odmawiającego przyznania stronie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarga nie została opłacona. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) opłatę sądową (wpis) należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W myśl art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. pismem podlegającym opłacie jest także skarga. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku, gdy nie został uiszczony odpowiedni wpis, przewodniczący - w oparciu o art. 220 § 1 zdanie drugie w zw. z § 3 p.p.s.a. - wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia, "uiścił od tej skargi wpis, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania". Bezskuteczny upływ tego terminu skutkuje, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzuceniem skargi przez sąd. Wymaga przy tym podkreślenia, że nie przerywa biegu siedmiodniowego terminu do uregulowania wpisu sądowego ponowne wniesienie przez skarżącego wniosku przyznanie prawa pomocy. W orzecznictwie sądowym utrwalone jest bowiem stanowisko, że z przymiotu prawomocności postanowienia odmawiającego zwolnienia z kosztów sądowych wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 29 września 2005 r., II FZ 608/05; postanowienie SN z dnia 21 kwietnia 1999 r., CKN 1461/98, OSNC z 1999 r., z. 11, poz. 96). Strona zaś składając kolejny wniosek o prawo pomocy nie wykazała, że w sprawie doszło do takiej zmiany jej sytuacji finansowej i majątkowej, która uzasadniałaby przyznanie prawa pomocy. W konsekwencji, Sąd uznał, że strona winna w pierwszej kolejności uiścić należny wpis sądowy. Jak wynika natomiast z akt sprawy, odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I wzywający do uiszczenia wpisu od skargi został ponownie doręczony skarżącej w dniu 10 października 2014 r. W konsekwencji, wyznaczony termin upłynął w dniu 17 października 2014 r. (piątek). Pomimo zawartego w wezwaniu pouczenia, skarga nie została przez spółkę opłacona. W tym stanie rzeczy, Sąd - na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. - był obowiązany odrzucić skargę.