I SA/Wr 1629/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 17 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia pozostawić wniosek o przywrócenie terminu bez rozpoznania. Skarżący, po postanowieniu o odrzuceniu sprzeciwu na postanowienie Referendarza sądowego z dnia 16 kwietnia 2012 r., wniósł o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Pismem z dnia 18 lipca 2012 r. wnioskodawca został pouczony o treści art. 87 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: p.p.s.a.) i wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku przez dokonanie czynności, której nie została dokonana w terminie – to jest złożenie podpisanego sprzeciwu, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pismo z powyższym wezwaniem, awizowane pierwotnie 23 lipca 2012 r., zostało doręczone osobiście stronie skarżącej 7 sierpnia 2012 r. Brak formalny wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu nie został uzupełniony do dnia wydania niniejszego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotowy wniosek winien spełniać warunki formalne, które zostały określone w art. 87 p.p.s.a. Jednym z nich, zgodnie z art. 87 § 4 p.p.s.a., jest dokonanie równocześnie czynności, której strona nie dokonała w terminie. Skarżący został wezwany do uzupełnienia tego warunku formalnego w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Na podstawie § 2 tego artykułu, jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Dokonując oceny zachowania wskazanego wyżej 7-dniowego terminu w podanych wyżej okolicznościach, powołać należy treść art. 73 p.p.s.a., który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres 14 dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (§ 1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). W niniejszej sprawie pierwsze zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej, o którym mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a., było datowane na 23 lipca 2012 r. Zatem ostatni dzień 14-dniowego terminu, który był równoznaczny z dniem dokonania fikcyjnego doręczenia, stosownie do treści art. 73 § 4 p.p.s.a., był 6 sierpnia 2012 r. Od tej daty należało wobec tego liczyć termin do uzupełnienia braku formalnego przedmiotowego wniosku, który upływał 13 sierpnia 2012 r. Skarżący tymczasem w ogóle nie uzupełnił braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. W tym stanie rzeczy Sąd zobligowany był do pozostawienia wniosku bez rozpoznania na podstawie powołanego wyżej art. 49 § 2 p.p.s.a..