I SA/Wr 163/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Skarżąca wniosła o ustanowienie adwokata z urzędu uzasadniając, że zawiłość przepisów podatkowych jest dla niej na tyle dotkliwa, ze nie poradzi sobie sama w niniejszej sprawie. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z córką (ur. w 2005 r.), posiada mieszkanie o powierzchni 40,83 m2, koparko-ładowarkę [...] o wartości powyżej 3.000 euro, a ponadto samochód ciężarowy [...], rocznik 1999 oraz samochód osobowy [...], rocznik 1992. Jako źródło dochodu wnioskująca wskazała sprzedaż spółdzielczego mieszkania własnościowego, której poniosła w 2008 r. stratę w wysokości 23.430 zł. Dodała, ze zawiesiła działalność gospodarczą od 13 stycznia 2010 r. na okres 4 miesięcy. Na wezwanie do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu finansowego i majątkowego, strona przedłożyła historię osobistego rachunku bankowego oraz wyciągi z rachunku związanego z działalnością gospodarczą za grudzień 2009 r. oraz za styczeń i luty 2010 r., kopii z księgi podatkowej za lata 2009 i 2010, oraz zeznanie podatkowe za 2008 r. Z dokumentów tych wynika, że w ciągi trzech wymienionych miesięcy na rachunki bankowe dokonano tylko jednej wpłaty w wysokości 300 zł jako prezent, przychód z działalności gospodarczej w 2009 r. wyniósł 1.906,54 zł, a wydatki 1.938,22 zł, w miesiącu styczniu 2010 r. poniesiony został jedynie wydatek w kwocie 154 zł. Za 2008 r. skarżąca osiągnęła z działalności przychód w wysokości 1.822,43 zł i poniosła stratę – 16.812,21 zł, z innych źródeł uzyskała 3.734,26 zł. Wnioskująca wyjaśniła, ze po śmierci matki w 2007 r. otrzymała z tytułu ubezpieczenia 2.000 zł, wypłaciła z karty kredytowej 1.600 zł i sprzedała w lombardzie złoto za 1.000 zł. W 2009 r. jej córka otrzymała od swojej siostry kwoty 500 zł, 300 zł i 2.000 zł i od drugiej siostry 2.400 zł. Wszystkie te pieniądze zostały przeznaczone na utrzymanie skarżącej i jej córki. Dalej wnioskująca wskazała, że koszty utrzymania mieszkania, w którym obecnie nie mieszka, wynoszą łącznie 280 zł. Oświadczyła, że od jesieni 2008 r. nie zamieszkuje w swoim mieszkaniu. Obecnie mieszka w domu babci swojej córki, którą ze względu na ciężką chorobę się opiekowała, w zamian miała zapewnione utrzymanie swoje i córki. W związku z długą zimą strona postanowiła zawiesić działalność gospodarczą (prace budowlane), którą ma zamiar wznowić z nadejściem wiosny. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżąca powyższe wykazała. Wskazać należy, że obecnie nie uzyskuje właściwie żadnego dochodu. Natomiast wysokość przychodów, które osiągała z prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwalała na poczynienie oszczędności. Brak oszczędności potwierdzają też salda na rachunkach bankowych, których wyciągi zostały przedłożone. Z przedstawionych przez stronę okoliczności wynika, że utrzymuje siebie i córkę przede wszystkim z pomocy rodziny. Mając zatem na uwadze powyższe stwierdzić należało, że strona nie dysponuje środkami na pokrycie kosztów związanych ze swym udziałem w niniejszej sprawie. Niemniej pamiętać należy, że rozpoznający wniosek o przyznanie prawa pomocy jest związany zakresem, jaki wskaże wnioskodawca. W związku z tym możliwość przyznania skarżącej prawa pomocy ograniczała się jedynie do ustanowienia adwokata, zgodnie ze wskazanym przez stronę zakresem wniosku. Dlatego też, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.