I SA/Wr 163/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. oraz nadpłaty w tym podatku po wznowieniu postępowania postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy (dowodu potwierdzenia przez stronę skarżącą przesyłki o numerze ([...]), stanowiąca przedmiot skargi w sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r., nr [...] została odebrana przez stronę w dniu 31 grudnia 2018 r. Przy czym, odbiór tej decyzji nastąpił po jej uprzednim, dwukrotnym awizowaniu. Jak wynika z dowodu potwierdzenia odbioru tej decyzji przez skarżącego oraz ogólnodostępnych danych na stronie - https://emonitoring.poczta-polska.pl, do dwukrotnego awizowania przesyłki doszło w dniach - 14 grudnia 2018 r. i 24 grudnia 2018 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r., nr [...] skarżący wniósł w dniu 30 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić z uwagi na okoliczność, iż strona wniosła ją po terminie. Jak wynika z akt sprawy, przesyłkę zawierającą zaskarżoną w sprawie decyzję odebrał skarżący. Przedmiotowa przesyłka była awizowana po raz pierwszy w dniu 14 grudnia 2018 r. (piątek), natomiast powtórna jej awizacja miała miejsce w dniu 24 grudnia 2018 r. (poniedziałek). Zgodnie z dyspozycją art. 150 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej: O.p.) w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 150 § 2 O.p.). W myśl art. 150 § 3 O.p. w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 4 O.p.). Ponadto, w myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skutek doręczenia zaskarżonej w sprawie decyzji nastąpił w dniu 28 grudnia 2018 r. (w wyniku upływu 14 dni od dnia pierwszego awizowania). Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r., nr [...] upłynął 28 stycznia 2019 r. (poniedziałek) W związku z okolicznością, iż skarga na w/w decyzję została nadana dopiero w dniu 30 stycznia 2019 r., należało ją odrzucić jako wniesioną po upływie terminu. Mając powyższe na względzie, Sąd odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2) p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Działając w ramach art. 6 p.p.s.a. Sąd wskazuje, że strona może ewentualnie przeciwdziałać skutkom uchybienia terminowi do wniesienia skargi, składając wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 86 i art. 87 p.p.s.a. uchybiony termin, należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu. Po pierwsze, wniosek o przywrócenie terminu należy złożyć w terminie 7 dni, od ustania przyczyny uchybienia terminu. Jest to podstawowy warunek wniosku, badany przez Sąd w pierwszej kolejności. Ustaleniu podlega moment, w którym faktycznie tj. w sensie obiektywnym, ustała przyczyna uchybienia terminu do dokonania czynności. W tym zakresie Sąd analizując zachowanie w/w warunku opiera się na uprawdopodobnionych twierdzeniach wnioskodawcy. Dopiero pozytywny wynik przeprowadzonej w tym zakresie analizy powoduje, że Sąd w dalszej kolejności przystępuje do merytorycznego badania wniosku. Po drugie, wniosek o przywrócenie terminu należy złożyć dokonując jednocześnie czynności, której nie dokonano w terminie. Powyższe oznacza, że najpóźniej w momencie złożenia wniosku o przywrócenie terminu dokonać należy uchybionej czynności. Po trzecie, wnosząc o przywrócenie terminu, skarżący winien uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Uprawdopodobnienie okoliczności nie jest tożsame z wymogiem udowodnienia okoliczności faktycznych przemawiających za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu. Uprawdopodobnienie jest to ułatwione postępowanie dowodowe, zmierzające do uwiarygodnienia twierdzeń wnioskodawcy. O braku winy można mówić w przypadku stwierdzenia, że niemożliwe było dopełnienie obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. przeszkody tak trudnej, że strona nie mogła jej usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podkreślenia wymaga, że wszystkie powyższe warunki muszą być spełnione łącznie.