I SA/Wr 1631/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu Michał Kazek po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2011 r. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Wraz ze skargą kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 grudnia 2014 r. skarżąca M. K. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. W jego uzasadnieniu wskazała, że drastyczny spadek jej dochodów w ostatnim okresie zmusza ją do zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podała, że wspólne gospodarstwo domowe prowadzi z rodzicami i bratem, natomiast ich jedynym dochodem jest wynagrodzenie ojca skarżącej w kwocie 220 zł miesięcznie. Z dokumentów przesłanych na wezwanie wynika, że w roku 2013 skarżąca uzyskała dochód w kwocie 40.531,44 zł przy przychodzie w kwocie 806.053,01 zł, w roku 2014 poniosła stratę w kwocie 84.905,40 zł przy przychodzie 557.769,26 zł, natomiast w czwartym kwartale 2014 r. dokonała dostawy towarów i świadczyła usługi o wartości 142.250 zł. W latach 2013 i 2014 brat strony wnioskującej uzyskał dochód ze stosunku pracy w kwocie odpowiednio 3.465 zł i 1.395 zł. Z urzędu wskazać trzeba, że prawomocnym postanowieniem z dnia 19 maja 2014 r. Sąd odmówił przyznania M. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. W sprawie zważono, co następuje. Przedmiotem niniejszego postępowania incydentalnego jest kwestia zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy. Dostrzeżenia wymaga, że jest to kolejne żądanie przyznania prawa pomocy zgłoszone przez skarżącą w niniejszej sprawie. Poprzedni jej wniosek (także dotyczący zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego) został oddalony postanowieniem Sądu z dnia 19 maja 2014 r. Wskazać należy, że domaganie się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego składa się na prawo pomocy w zakresie całkowitym, o czym stanowi art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Z kolei w myśl art. 246 § 1 pkt 1) tej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nie ulega wątpliwości, że przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalne jedynie w wyjątkowej sytuacji, a mianowicie wówczas, kiedy ograniczone możliwości płatnicze strony lub ich brak pozbawiają ją możności skorzystania z przysługującego jej prawa do sądu. Przeszkoda ta oczywiście musi być realna, a zatem do stwierdzenia jej istnienia niezbędne jest poznanie sytuacji wnioskodawcy. I to właśnie na nim spoczywa ciężar wykazania zasadności zgłoszonego żądania. Odniesienie tych uwag do niniejszej sprawy prowadzi do konkluzji, że skarżąca nie wykazała, aby w jej przypadku zachodziły przesłanki przyznania prawa pomocy. Przesądza o tym uwzględnienie całego, zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym również dokumentów, które przedstawiła na poparcie poprzedniego wniosku. Materiał ten uznać należy za wystarczający do stwierdzenia, że także na aktualnym etapie postępowania przyznanie wnioskującej stronie prawa pomocy jest niezasadne. Skarżąca upatruje słuszności swego żądania w okolicznościach, które uprzednio legły już u podstaw negatywnego dla niej rozstrzygnięcia. Zarazem nie przedstawia powodów, które obecnie miałyby wpłynąć na zmianę oceny wyrażonej w postanowieniu z dnia 19 maja 2015 r. Nowa okoliczność, tj. poniesienie straty w ramach prowadzonej działalności gospodarczej strony, nie spowodowała znaczącej zmiany skali prowadzonej przez nią działalności gospodarczej i wielkości kwot pieniężnych, jakimi w ramach jej prowadzenia dysponuje ona. W sprawie nie może mieć decydującego znaczenia ujemny wynik działalności gospodarczej strony w ostatnim okresie rozliczeniowym, jako że uczestniczenie w obrocie gospodarczym nie zakłada uzyskiwania dodatniego wyniku finansowego w każdym okresie rozliczeniowym. Nie może zatem wpłynąć na zmianę oceny spełnienia w sytuacji materialnej wnioskującej strony przesłanki przyznania jej prawa pomocy określonej w art. 246 § 1 pkt 1) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2) w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, referendarz sądowy po-stanowił jak w sentencji o odmowie przyznania stronie skarżącej prawa pomocy.