I SA/Wr 1634/02

I SA/ Wr 1634/02 WYROK W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ryszard Pęk Sędziowie: Asesor WSA Marta Semiczek Sędzia WSA Andrzej Cisek (sprawozdawca) Protokolant Małgorzata Jakubiak po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A we W. na postanowienie Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów zobowiązanego na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] oddala skargę. Sygnatura akt I S.A./Wr 1634/02 UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – Ś. prowadził postępowanie egzekucyjne przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "A na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...]obejmującego należność z tytułu nadebranej dotacji za 1995 rok na pokrycie kosztów dostarczenia energii cieplnej na potrzeby centralnego ogrzewania i dostawy ciepłej wody do mieszkań spółdzielczych w kwocie [...]oraz odsetek za zwłokę od określonej kwoty nadebranej dotacji. W dniu [...]doręczono zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o dokonanym w dniu [...] zajęciu rachunku bankowego prowadzonego przez PKO BP III Oddział we W. Dnia [...]wpłynęły do organu egzekucyjnego zarzuty strony na postępowanie egzekucyjne. Pełnomocnik strony podniósł w nich zarzut niedopuszczalności egzekucji oraz przedawnienie egzekwowanego roszczenia. Zdaniem Strony zarzut niedopuszczalności egzekucji jest uzasadniony tym, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – Ś. prowadzi równolegle dwa postępowania egzekucyjne w oparciu o tytuły wykonawcze [...] i [...] dotyczące tego samego zobowiązania, nie odpowiadające również według Strony treści art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zobowiązany podniósł także, iż nie zostało mu doręczone upomnienie zgodnie z treścią art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Strona wskazuje, iż egzekwowane zobowiązanie przedawniło się z końcem 2000 r., gdyż rozliczenie za III kwartał 1995 r. następowało po upływie tego kwartału, ale jeszcze w 1995 r. (w IV kwartale). Po rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego W. - Ś. wydał w dniu [...]postanowienie nr [...] w którym uznał zarzuty strony za bezzasadne. Na postanowienie to pełnomocnik strony złożył zażalenie do organu II instancji. W zażaleniu tym wskazano, iż zaskarżone orzeczenie organu egzekucyjnego narusza art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z uwagi na niedopuszczalność egzekucji oraz przedawnienie Sygnatura akt I S.A.AA/r 1634/02 egzekwowanego roszczenia, a także naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 124 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...]Nr [...]uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji z uwagi na załatwienie sprawy przez organ egzekucyjny w przedmiocie zarzutów, bez uprzedniego otrzymania ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela (art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). W związku z powyższym, organ egzekucyjny Urzędu Skarbowego W. –Ś. w dniu [...]przekazał zarzuty dłużnika wierzycielowi. Ponieważ wierzyciel nie wyraził stanowiska w terminie 14 dni od dnia powiadomienia go, organ egzekucyjny zawiesił postępowanie egzekucyjne do chwili wydania ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela (postanowienie nr [...]). W dniu [...]wierzyciel wydał postanowienie (nr [...]), w którym uznał zarzuty zgłoszone przez Spółdzielnię Mieszkaniową A w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione. Na powyższe rozstrzygnięcie strona w dniu [...]złożyła zażalenie wnosząc o uznanie podniesionych zarzutów za uzasadnione podnosząc rażące naruszenie art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z uwagi na oczywistą niedopuszczalność toczącej się egzekucji ze względu na prowadzenie dwóch równoległych postępowań egzekucyjnych na podstawie tytułów wykonawczych Nr [...]i [...], braku upomnienia, wadliwość tytułu wykonawczego oraz przedawnienie egzekwowanego roszczenia. Ponadto wskazano na naruszenie art. 6, art. 7 oraz art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. W dniu [...]Izba Skarbowa we W. postanowieniem nr [...]utrzymała w mocy, rozstrzygnięcie wydane przez wierzyciela, zawarte w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] (nr [...]). W oparciu o powyższe postanowienie w dniu [...]organ egzekucyjny wydał postanowienie nr [...]uznające zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Na powyższe postanowienie dłużnik - Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" za pośrednictwem pełnomocnika złożyła zażalenie do organu II instancji. Sygnatura akt I S.A./Wr 1634/02 Strona skarżąca wnosząc o umorzenie postępowania względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania wskazywała na naruszenie przez organ I instancji przepisów art. 97 § 2, art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, naruszenie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw oraz art. 57 § 5 k.p.a. a także naruszenie art. 59 § 1 pkt 2) i 7) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dyrektor Izby Skarbowej we W. uznał, po rozpatrzeniu sprawy, że rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego było prawidłowe i nie zostały naruszone wskazane przez Stronę przepisy prawa. Dlatego też, postanowieniem z dnia [...]nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – Ś. w sprawie uznania zarzutów za bezzasadne. Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. pełnomocnik Strony wniósł pismem z dnia [...] skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze, podobnie jak w zażaleniu do organu odwoławczego, pełnomocnik Spółdzielni Mieszkaniowej zarzucił organowi II instancji, iż skarżone postanowienie wydane zostało z rażącym naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: * z naruszeniem art. 97 § 2, art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, * z naruszeniem art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw i naruszeniem art. 57 § 5 k.p.a., z naruszeniem art. 59 § 1 pkt. 2) i 7) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. w całości podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i podkreślił, iż zarówno organ egzekucyjny jak i organ II instancji działał w przedmiotowej sprawie 4 Sygnatura akt I S.A./Wr 1634/02 na podstawie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w którym wymienione zostały podstawy wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego tj. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia o którym mowa w art. 3 i 4, błąd co osoby zobowiązanego, niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, niespełnienie wymogów określonych w art. 27. W zakresie wymagalności i zasadności dochodzonego obowiązku organ egzekucyjny opiera się na przepisach prawa i oświadczeniu wierzyciela złożonym na tytule wykonawczym a w przypadku wniesienia przez dłużnika zarzutów także na wypowiedzi wierzyciela uzyskanej zgodnie z art. 34 § 1 w/w ustawy. W postępowaniu w sprawie zarzutów organ egzekucyjny zobligowany jest do stosowania procedury nakazanej przez art. 34 ustawy egzekucyjnej, który w nowym brzmieniu stwierdza, iż organ egzekucyjny rozpatruje zarzuty dłużnika po uzyskaniu w ich zakresie stanowiska wierzyciela, które jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Wypowiedź wierzyciela w tej materii powinna mieć formę postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 34 § 2 cyt. ustawy). Organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów dopiero po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela (art. 34 § 4 cyt. ustawy). W przedmiotowej sprawie, wierzyciel tj. Urząd Skarbowy W. - Ś. ustosunkowując się do zarzutów zobowiązanego stwierdził i wykazał, iż są one nieuzasadnione. Rozstrzygnięcie to było przedmiotem postępowania odwoławczego prowadzonego przez Izbę Skarbową we W. Organ egzekucyjny opierając się na wydanym rozstrzygnięciu wierzyciela i wskazanych przepisach ustawy wydał zaskarżone postanowienie. Postępowanie to należy uznać za zasadne. Sygnatura akt I S.A./Wr 1634/02 W świetle przedstawionych faktów skarga Spółdzielni Mieszkaniowej A nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Powyższa skarga została wniesiona w dniu [...]do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu. Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższy zapis ustawowy uzasadnia rozpoznanie niniejszej skargi przez tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny. Przechodząc do oceny zasadności skargi, Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Na wstępnie należy zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpatrując powyższą skargę Sąd zważył, iż przedmiotem sprawy jest postanowienie Izby Skarbowej uznające za bezzasadne zarzuty zobowiązanego na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Sąd rozpatrując zarzuty zawarte w skardze podzielił co do zasady stanowisko Izby Skarbowej. Sąd nie podzielił zarzutów strony skarżącej jakoby wbrew treści art. 97 § 2 Kpa organ egzekucyjny I instancji wydał rozstrzygnięcie w okresie, kiedy postępowanie w sprawie pozostawało zawieszone od dnia [...]- z mocy postanowienia nr [...], i nie zostało skutecznie podjęte, albowiem wymagało to zgodnie z art. 123 § 1 Kpa wydania w tym przedmiocie stosownego postanowienia. Należy zważyć, iż zgodnie ze wskazanym wyżej przepisem ustawy - 6 Sygnatura akt I S.A./Wr 1634/02 gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. Jak wynika z literalnego brzmienia tego przepisu organ administracji podejmuje zawieszone postępowanie z urzędu gdy ustąpiły przyczyny powodujące jego zawieszenie, nie wskazując przy tym jakiejkolwiek szczególnej formy procesowej w tym zakresie Skoro więc przepis art. 34 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje, że jeżeli wierzyciel nie wyraził stanowiska w terminie 14 dni - organ egzekucyjny wydaje postanowienie z urzędu o zawieszeniu postępowania do czasu wydania postanowienia przez wierzyciela. W § 4 tegoż przepisu stanowi się z kolei, że organ po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wydaje postanowienie w sprawie zarzutów. Jeżeli nadto uwzględni się treść przepisu art. 57 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to zdaniem Sądu zasadne jest stanowisko organu odwoławczego, że zgodnie z przepisami prawa,- organ egzekucyjny nie miał podstaw i obowiązku do wydania postanowienia w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego przed wydaniem postanowienia w sprawie zarzutów. Odnosząc się do kolejnego zarzutu strony skarżącej podnoszonego w skardze mianowicie, że postanowienie organu I instancji nie zawiera elementów określonych w przepisach art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., to jak wynika z akt sprawy, w postanowieniu wierzyciela z dnia [...] (nr [...]), utrzymanym w mocy postanowieniem Izby Skarbowej we W. z dniu [...] (nr [...]), dokładnie wskazano i opisano, powołując jednocześnie odpowiednie przepisy prawa oraz podnosząc istotne dla sprawy fakty. W obowiązującym w dacie wydania postanowienia stanie prawnym organ egzekucyjny nie mógł wchodzić w kompetencje wierzyciela a wydane ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie w sprawie zarzutów było dla niego wiążące (art. 34 § 1 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Ponowne więc badanie merytoryczne i ustosunkowanie się organu egzekucyjnego do zarzutów strony byłoby naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa. Dlatego zdaniem Sądu bezpodstawny jest zarzut strony skarżącej o naruszeniu przepisów art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 Kpa. 7 Sygnatura akt I S.A./Wr 1634/02 Dalej, jak wynika ze skargi, strona skarżąca zarzuciła, iż rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego wydane zostało w oparciu o treść art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu wprowadzonym nowelizacją z dnia 6 września 2001 r. Należy zważyć jednak, że powyższa nowelizacja weszła w życie w dniu 30.11.2001 r. Zgodnie z przepisem art. 12 ust. 4 ustawy nowelizującej wnioski, zarzuty, skargi i żądania wniesione przed dniem wejścia w życie ustawy podlegają rozpatrzeniu na podstawie przepisów dotychczasowych. Zarzuty w zakresie prowadzonej egzekucji dłużnik złożył w dniu 29.11.2001 r., a więc przed wejściem w życie przedmiotowej nowelizacji, a okoliczność ta jest bezsporna. Wobec powyższego rozstrzygnięcie w przedmiocie zarzutów nastąpić powinno na podstawie przepisów obowiązujących w dacie ich wniesienia. W związku z powyższym dalej twierdzi, iż całkowicie nietrafne są rozważania organu odwoławczego, iż pomimo wniesienia zarzutów w dniu [...]w sprawie znajdują zastosowanie przepisy nowe, bowiem dzień [...]jest wyłącznie dniem wniesienia zarzutów, zaś dniem wszczęcia postępowania jest data wpływu tych zarzutów do urzędu. W przedmiotowej sprawie zarzuty zgłoszono z zachowaniem terminu (wskazanego w art. 27 § 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej), do ich wniesienia to jest w dniu [...]. Wskazany termin został przez stronę zachowany, albowiem zarzuty złożono w placówce pocztowej w dniu [...], co potwierdza data stempla pocztowego i okoliczność ta nie jest kwestionowana przez organy obydwu instancji. Powoływany przez stronę przepis art. 57 § 5 Kpa nie rozstrzyga o dacie wszczęcia postępowania. O tym przesądza przepis art. 61 § 3 Kpa, według którego datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Jak wynika ze stempla Kancelarii Urzędu Skarbowego W. – Ś. pismo nr [...]zostało doręczone do Urzędu Skarbowego w dniu [...] i zgodnie ze wskazanym wyżej przepisem ten właśnie dzień winien być uznany za dzień wszczęcia postępowania. W przedmiotowej sprawie jest to wszczęcie postępowania w sprawie rozpoznania zarzutów, które to postępowanie jest postępowaniem fakultatywnym i nie jest prowadzone obligatoryjnie przez organ egzekucyjny w każdej sprawie. W przedmiotowej sprawie żadna z instancji na wskazuje na to, iż w tym dniu wszczęto 8 Sygnatura akt I S.A./Wr 1634/02 jakiekolwiek nowe postępowanie egzekucyjne, co potwierdza powoływane przez Izbę Skarbową orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wypowiedzi doktryny. W związku z powyższym, twierdzenia strony, że w przedmiotowej sprawie może mieć znaczenie tylko wyłącznie przepis art. 57 § 5 k.p.a. oraz orzecznictwo zapadłe na tle tego przepisu, należy uznać za chybione, albowiem jak wyżej dowodzono, wskazany przepis odnosi się jedynie do terminów procesowych do złożenia środka odwoławczego, a tego, że zarzuty złożono w terminie nikt stronie nie kwestionuje. Terminów procesowych nie należy jednak utożsamiać z terminami wskazanymi przez ustawodawcę jako terminy początkujące obowiązywanie nowych przepisów prawa. A takim właśnie dniem był dzień 30.11.2001 roku. od którego obowiązywała znowelizowana ustawa egzekucyjna. Skoro zatem, z dniem 30.11.2001 r. (dzień doręczenia zgłoszonych zarzutów organowi) weszły w życie przepisy ustawy z dnia 6.09.2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2001 nr 125 póz. 1368), która zmienia m.in. tryb załatwienia zarzutów wniesionych przez zobowiązanego na postępowanie egzekucyjne, a ma to istotne znaczenie dla sprawy, bowiem wg treści art. 34 § 1 ustawy, sprzed nowelizacji wypowiedź wierzyciela dotycząca wniesionych zarzutów nie była dla organu egzekucyjnego wiążąca w żadnym zakresie w tym stanie prawnym nie ma zastosowana art. 12 ust. 4 tejże ustawy, który stanowi, że wnioski, zarzuty, skargi iż żądania wniesione przed dniem wejścia w życie ustawy podlegają rozpatrzeniu na podstawie dotychczasowych przepisów. Niniejsza sprawa winna być rozpatrzona na podstawie znowelizowanego art. 34 § 1. Zgodnie z jego treścią zgłoszone zarzuty organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela. Wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego jest wiążąca. Wskazany wyżej tok postępowania został zachowany w rozpatrywanej sprawie przez organ egzekucyjny. Stronie skarżącej doręczono wyrażoną w przepisowej formie wypowiedź wierzyciela w której jednoznacznie opisano i wyjaśniono stanowisko przyjęte przez wierzyciela. W tym kontekście zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia przez organ egzekucyjny art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu 9 Sygnatura akt i S.A./Wr 1634/02 egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw należy uznać za niezasadne. Jak wykazano w zaskarżonym postanowieniu, zarzuty strony były bezzasadne, stąd nie było podstaw do wydania także postanowienia o umorzeniu postanowienia i żadne okoliczności nie obligowały organu egzekucyjnego do wydania takiego rozstrzygnięcia. Ponieważ strona skarżąca odwołała się w swej skardze do zarzutów odnoszących się do rozstrzygnięcia organu I instancji Sąd wskazuje, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut strony skarżącej, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – Ś. prowadził równolegle dwa postępowania egzekucyjne w oparciu o tytuły wykonawcze [...]i [...]dotyczące tego samego zobowiązania. Jak wynika jednak z akt sprawy w sprawie opatrzonej sygnaturą [...]wszczęto postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego bez klauzuli podpisanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Takie wszczęcie postępowania egzekucyjnego było bezskuteczne i nie wywołało żadnych skutków prawnych. Tak więc tytuł wykonawczy opatrzony sygnaturą [...], z powodu braków formalnych, w istocie rzeczy nie wszedł do obrotu prawnego i nie wywołał żadnych skutków prawnych i dlatego też nie można mówić o prowadzeniu dwóch równoległych postępowań egzekucyjnych. Sąd nie podzielił także poglądu strony skarżącej jakoby w rozpatrywanej sprawie doszło do przedawnienia egzekwowanej należności. Zgodnie z § 4 pkt 3 rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 marca1995 r. w sprawie sposobu podziału oraz zasad udzielania i sposobu rozliczania dotacji dla spółdzielni mieszkaniowych w 1995 r. (Dz.U. nr 29, poz. 149) rozliczenia dotacji są dokonywane w okresach kwartalnych. W punkcie 5 tegoż przepisu postanowiono, że w rozliczeniu rocznym oraz w rozliczeniu za kwartał, w którym nastąpiło zrównanie poziomu opłat wymierzonych użytkownikom lokali mieszkalnych według cen urzędowych z kosztami zakupu energii cieplnej ze źródeł zewnętrznych lub kosztami jej wytworzenia w urządzeniach własnych, nadpłaty dotacji na cele, o których mowa w § 2 ust. 1, podlegają zwrotowi przez spółdzielnię na rachunek właściwego urzędu wojewódzkiego. Z kolei w § 5 powoływanego rozporządzenia postanowiono, że kwartalne rozliczenia z wykorzystania dotacji, 10 Sygnatura akt i S.A./Wr 1634/02 według wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia, wojewodowie przedstawiają Ministrowi Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w terminie 20 dni po zakończeniu kwartału, natomiast rozliczenie dotacji za 1995 r. wojewodowie przedstawiają Ministrowi Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w terminie do dnia 15 lutego 1996 r. W niniejszej sprawie dotacjobiorca nie dokonał korekty dotacji w rozliczeniu rocznym za 1995 r. w terminie ustalonym przez Wojewodę na 20 stycznia 1996 r. Biorąc pod uwagę brzmienie § 5 powoływanego rozporządzenia nakładającego na wojewodę obowiązek złożenia rozliczenia z wykorzystania dotacji w terminie 20 dni po zakończeniu kwartału, uprawnionym było ustalenie, że najpóźniej w tej dacie strona skarżąca miała obowiązek nadebranej dotacji i dopiero po upływie tego terminu pozostawała w zwłoce, co z kolei powodowało powstanie z mocy prawa zobowiązania w zakresie odsetek. Biorąc powyższe pod uwagę przedmiotowa należność uległaby przedawnieniu dopiero z końcem 2001 r. Decyzja Urzędu Skarbowego W. – Ś. została wydana w dniu [...] i doręczona pełnomocnikowi w dniu [...]., a więc przed upływem terminu przedawnienia. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.