I SA/Wr 1658/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 6 października 2014r. r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrz wspólnotowego nabycia samochodu osobowego postanawia odmówić przywrócenia terminu. Wyrokiem z dnia 2 września 2014 r. Sąd oddalił skargę R. K. ( dalej: skarżący, strona ) na wymienioną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej. Pismem z dnia 8 września 2014r. pełnomocnik strony wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenia uzasadnia ww. wyroku. W motywach wniosku wskazał, że nie otrzymał on pisma z informacją o rozprawie pomimo przesłania do Sądu pełnomocnictwa. Natomiast z informacji strony wynikało, że rozprawa została wyznaczona na dzień 9 września 2014 r. Zaznaczył także, że strona nie wiedziała o potrzebie otrzymania odpisu z orzeczeniem w przypadku woli wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik strony powziął wiadomość o orzeczeniu oddalającym skargę dopiero w dniu 10 września i tym samym nie był w stanie skierować wniosku w terminie. Tym samym pełnomocnik bez swojej winy nie złożył w terminie ww. wniosku, a strona nie wiedziała o takiej potrzebie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługiwał na uwzględnienie. Zasadność wniosku Sąd ocenił przy uwzględnieniu ustawowych kryteriów zastosowania instytucji przywrócenia terminu w postępowaniu sądowym, o jakich mowa w treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a"). Zgodnie z powołanymi przepisami, Sąd na wniosek strony przywróci termin do dokonania czynności, jeżeli uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Z wnioskiem należy wystąpić w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, a w jego treści uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak zawinienia w niedotrzymaniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona winna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W sprawie, nie budzi zastrzeżeń dopełnienie przez stronę wymogów formalnych wniosku, lecz okoliczność spełnienia merytorycznej przesłanki przywrócenia terminu, o jakiej mowa w treści art. 87 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, ustawowym warunkiem przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę okoliczności wskazujących na brak zawinienia w uchybieniu terminowi. Jakkolwiek "uprawdopodobnienie" nie jest pojęciem tożsamym z udowodnieniem braku winy, ma ono bowiem na celu jedynie uwiarygodnienie przedstawionych przez wnioskodawcę okoliczności, niemniej, nie powinien budzić wątpliwości warunek, że uprawdopodobnienie winno być na tyle przekonujące, by uzasadniało, że do uchybienia terminowi doszło wskutek zdarzeń, którym trudno było zapobiec nawet przy dołożeniu szczególnej staranności. Tak rygorystyczna ocena okoliczności, w których doszło do uchybienia terminowi, jest powszechnie aprobowana w orzecznictwie i wynika z istoty procesowej instytucji przywrócenia terminu, która ma charakter wyjątkowy i z tych też powodów może mieć miejsce tylko wtedy, gdy do uchybienia terminowi doszło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W orzecznictwie przyjęto także, że nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa. W przekonaniu Sądu, w stanie faktycznym sprawy, skarżący tego wymogu nie dopełnił. Skarżący został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy wyznaczonej na 2 września 2014 r., czyli na miesiąc wcześniej przed terminem rozprawy wraz z prawidłowym pouczeniem, że wyrok oddalający skargę uzasadniany jest jedynie na wniosek strony złożony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku oraz, że zgłoszenie wniosku o uzasadnienie wyroku stanowi warunek zaskarżenia orzeczenia Sądu I instancji. Usprawiedliwieniem braku winy nie może być w tej sytuacji niewiedza skarżącego. Okoliczność, że skarżący nie wiedział o wydaniu wyroku wynikała z jego zaniedbań i nie została spowodowana żadną przyczyną o charakterze nadzwyczajnym, niezależną od jego działań. Wystarczyło zastosować się do wskazówek i informacji przekazanych przez Sąd, czego skarżący nie uczynił. O niedopełnieniu należytej staranności przez stronę świadczy również fakt błędnego poinformowania ustanowionego w sprawie w dniu 4 sierpnia 2014 r. ( a więc już po zawiadomieniu strony o rozprawie) pełnomocnika o wyznaczeniu przez Sąd rozprawy na dzień 2 września 2014 r. Okoliczność ta nie wyłącza też winy ustanowionego w sprawie w dniu 4 sierpnia 2014 r. pełnomocnika. Od pełnomocnika radcy prawnego należycie dbającego o interesy swojego mocodawcy należy wymagać szczególnej staranności i właściwe zorganizowanie swojej pracy. W pojęciu tym mieści się dokładna wiedza o stadiach postępowania sądowego swojego mocodawcy. Wiąże się to przecież z odpowiedzialnością za prowadzenie spraw reprezentowanej strony , w tym także z obowiązkiem dochowania terminów. Tym samym powyższe okoliczności wykluczają możliwość przywrócenia terminu do dokonania przedmiotowej czynności. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., odmówił przywrócenia uchybionego terminu, o czym orzeczono jak w sentencji.