I SA/Wr 1665/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od października do listopada 2005r. oraz od lutego do grudnia 2006 r. postanawia: odrzucić skargę. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 7 [...] r. Nr [...] wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o prawie i terminie jej zaskarżenia skarżąca B. B. odebrała osobiście w dniu [...] r. (adnotacja na formularzu zwrotnego potwierdzenia odbioru). Zgodnie z pouczeniem, na wskazaną wyżej decyzję stronie przysługiwało prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej we W., w terminie 30 dni od dnia doręczenia w/w orzeczenia. Termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu [...] r. i upływał w dniu [...] r. (poniedziałek). Z akt sprawy wynika, iż pomimo prawidłowego pouczenia skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu [...]r. (data stempla pocztowego), co nastąpiło po upływie terminu przewidzianego dla skutecznego wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy II instancji wniósł o jej odrzucenie wskazując na uchybienie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy wynika, iż decyzję, stanowiącą przedmiot zaskarżenia, doręczono stronie skarżącej w dniu [...] r. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 83 § 1 i 2 tej ustawy procesowej terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, to jest regulacji zawartej w art. 110 -115 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.), przy czym jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Po myśli przepisu art. 111 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego, termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, natomiast jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Zatem, termin do wniesienia środka zaskarżenia rozpoczynał bieg w dniu [...] r. i kończył się z upływem dnia [...] r. (poniedziałek) Tymczasem, skargę na wyżej wskazane rozstrzygnięcie skarżąca wniosła – stosownie do powyższych ustaleń - w dniu [...] r., tj. trzy dni po upływie ustawowo zakreślonego terminu. Powyższa konstatacja oraz fakt, iż organ podatkowy prawidłowo pouczył podatnika o sposobie i terminie złożenia środka zaskarżenia w sprawie, obligowały Sąd - stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy procesowej – do odrzucenia skargi, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.