I SA/Wr 1668/11

PostanowienieWSA we Wrocławiu2011-12-22

Skład orzekający: sędzia WSA Ewa Kamieniecka

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie akcyzy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego zasługuje na uwzględnienie, gdy skarżący nie przedstawił dowodów na poparcie twierdzeń o grożącej mu znacznej szkodzie lub trudnych do odwrócenia skutkach?
Ratio decidendi
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarżący nie przedstawił dowodów na poparcie twierdzeń o grożącej mu znacznej szkodzie lub trudnych do odwrócenia skutkach. Ciężar dowodu w postępowaniu o wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy, a ogólne twierdzenia bez potwierdzenia dokumentami są niewystarczające do uwzględnienia wniosku.
Stan faktyczny
Skarżący R.N. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. dotyczącą akcyzy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. W ramach skargi wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że jej wykonanie skutkowałoby utratą środków na bieżącą działalność gospodarczą i naraziłoby jego rodzinę na ograniczenie wydatków. Sąd rozpoznał wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.
Rozstrzygnięcie
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pełny tekst orzeczenia

Wrocław dnia 22 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 27 września 2011 r., nr [...] w przedmiocie akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 24 października 2011 r. skarżący R.N. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 27 września 2011 r., nr [...]. W uzasadnieniu podniósł, że wykonanie skarżonej decyzji skutkować będzie utratą przez niego środków na prowadzenie bieżącej działalności gospodarczej, która uzależniona jest od zmiennych potrzeb rynku zbywanych pojazdów i części do nich. Dostosowanie się przez niego do tego rynku, wymaga stałej jego obserwacji i podejmowania szybkich decyzji, zapewniających pierwszeństwo w zaopatrzeniu pojawiających się bez wcześniejszego zapowiedzenia klientów. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego spowodowałoby konieczność ograniczenia tej działalności, dla której, z powodu jej rozmiarów, dochodzona przez organy podatkowa kwota nie jest mała. W dalszej części uzasadnienia skarżący wskazał, że przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego w istocie doprowadziłoby do zakończenia tej działalności oraz naraziłoby członków jego rodziny na ograniczenie wydatków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. W myśl jednak z § 3 tego przepisu, może to nastąpić w drodze postanowienia sądu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności powstanie "znacznej szkody" będzie miało miejsce w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu, który ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiony innym. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a. Przechodząc do omówienia wniosku skarżącego należy stwierdzić, że nie przedstawił on jakichkolwiek dowodów na poparcie zawartych w nim twierdzeń. Zabrakło również oświadczeń skarżącego dotyczących jego sytuacji majątkowej i rodzinnej. Wobec tego nie było nawet możliwe ustalenie jego realnych możliwości finansowych, a tym samym stwierdzenie, czy ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji w istocie może spowodować skutki, o jakich mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a. Samo zaś oświadczenie skarżącego o tym, że w razie przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego dojdzie do pogorszenia sytuacji majątkowej jego rodziny i zlikwidowania prowadzonej przez niego działalności gospodarczej uznać należy za niewystarczające. Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 19.07.2026. · Źródło