I SA/Wr 1672/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 23 czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji postanawia 1.umorzyć postępowanie sądowe; 2. umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy. Strona skarżąca pismem z 8 grudnia 2015 r. cofnęła skargę na wymienione w sentencji postanowienie. W piśmie zawarła również wniosek o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", strona może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, jednakże uznaje się cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W sprawie nie wystąpiły okoliczności, które uzasadniałby uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne, wobec tego należało uznać powyższą czynność procesową za skuteczną. To z kolei obliguje Sąd do umorzenia postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 60 oraz art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. Zgodnie z treścią art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie natomiast z art. 249 a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Wobec skutecznego cofnięcia przez stronę skargi pismem z 8 grudnia 2015 r. rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne, a postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy, na podstawie art. 249a p.p.s.a należało umorzyć, o czym Sąd orzekł w pkt 2 sentencji postanowienia.