I SA/Wr 1673/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie Sędzia NSA Lidia Błystak,, Asesor WSA Dagmara Dominik (sprawozdawca), Protokolant Aleksandra Słomian, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 października 2005 r. sprawy ze skargi A S.A - Oddział Zakłady Górnicze "P.-S." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji pierwszej instancji i umorzenia postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 1999r.: I) uchyla zaskarżoną decyzję; II) orzeka, że decyzja wymieniona w pkcie I nie podlega wykonaniu. W deklaracji z dnia [...] A S.A. Oddział Zakłady Górnicze "P.-S." z siedzibą w K. zadeklarowała na 1999r. podatek od nieruchomości w kwocie [...] zł. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy J. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 1999r. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] organ podatkowy pierwszej instancji określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 1999r. w kwocie [...] zł oraz wysokość zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za miesiąc styczeń - luty 1999 na łączną kwotę [...] zł., a także odsetki za zwłokę w łącznej wysokości [...] zł. Decyzja powyższa, na skutek wniesionego przez podatnika odwołania została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...]. nr [...] , zaś sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji. Również następna decyzja Wójta Gminy J. z dnia [...] nr [...] ustalająca podatek od nieruchomości za 1999 r. w kwocie [...] zł w tym: podatek od nieruchomości (linie energetyczne) w wysokości [...] zł została uchylona przez decyzję SKO w L. z dnia [...] Nr [...] i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji. Jednocześnie podatnik pismem z dnia [...] przedstawił rozliczenie poczynionej nadpłaty w podatku od nieruchomości za 1999 r. w kwocie [...] zł. Wójt Gminy J. decyzją z dnia [...] . nr [...] odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 1999 r. w kwocie [...] zł. Powyższa decyzją na skutek wniesionego przez podatnika odwołania została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzja z dnia [...] Nr [...] i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji. Następnie decyzją z dnia [...] Nr [...] Wójt Gminy J. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 1999 r. w kwocie [...] zł. Decyzja ta została również uchylona przez SKO w L. decyzją z dnia [...] Nr [...] i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji. Pismem z dnia [...] Wójt Gminy J. zwrócił się do podatnika o skorygowanie przesłanej deklaracji podatku od nieruchomości za 1999 r., włączając do opodatkowania wyrobiska górnicze a wyłączając linie elektroenergetyczne. W odpowiedzi na ww. pismo podatnik pismem z dnia [...] odmówił skorygowania deklaracji w podatku od nieruchomości za lata 1998 r. i 1999 r. z uwagi na podjętą próbę odwoławczą. Jednocześnie wskazano kwoty zapłaconego podatku od nieruchomości wraz odsetkami dotyczącego linii elektroenergetycznych. Wójt Gminy J. decyzją z dnia [...]. Nr [...] stwierdził z urzędu nadpłatę w podatku od nieruchomości za lata 1998-1999 w części dotyczącej linii elektroenergetycznych w kwocie [...] zł oraz wysokość odsetek w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu wskazano na figurowanie powyższej nadpłaty na karcie kontowej podatnika. Jednocześnie postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Wójt Gminy J. dokonał zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1998 - 1999 w części dotyczącej linii elektroenergetycznych w kwocie [...] zł. Ponadto decyzją z dnia [...] Nr [...] Wójt Gminy J. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 1999 r. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez SKO w L.decyzją z dnia [...] Nr [...] Nadto w dniu [...] Wójt Gminy J. decyzją nr [...] określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 1999 w kwocie [...] zł. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że wyrobiska górnicze jako budowle, które służą do udostępniania złóż i przygotowania do eksploatacji kopalni jako całości i poszczególnych poziomów wydobywczych oraz do prowadzenia robót eksploatacyjnych, w myśl przepisów art. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. z 2002r. Nr 9, póz. 84 z późn. zm./ podlegają opodatkowaniu. Stwierdził przy tym, że zmienność poglądów sądów w przedmiocie istnienia lub nie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości w odniesieniu do wyrobisk górniczych wskazuje na złożoność tej problematyki. Żadne z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zawiera jednak nakazu i nie wskazuje na konieczność zwrotu już zapłaconego podatku od nieruchomości wstecz. W tej sytuacji, jak stwierdził organ podatkowy pierwszej instancji, nadal aktualna pozostaje deklaracja oraz dokonane wpłaty podatku. W związku z tym wszczęte postępowanie podatkowe powinno się zakończyć przez wydanie przedmiotowej decyzji. W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa, a w szczególności art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych wnosząc o uchylenie w całości decyzji Wójta Gminy J. i orzeczenie co do istoty sprawy. W ocenie Spółki uznanie wyrobiska górniczego oraz posadowionych w nim urządzeń pomocniczych za budowle nie znajduje oparcia w definicjach gruntów, budynków i budowli zawartych w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz prawa budowlanego i prawa geologicznego i górniczego. Wskazała ponadto na bogate orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące tego zagadnienia, z którego wynika, że wyrobiska górnicze oraz zlokalizowane na nich obiekty i urządzenia nie stanowią przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości na mocy art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ponadto odwołująca się Spółka zarzuciła organowi podatkowemu, że jego bezprawne działania uniemożliwiają jej odzyskanie nadpłaconego podatku. Między innymi wskazała na decyzję odmawiającą jej stwierdzenia nadpłaty podatku, w której organ podatkowy stwierdził, że powodem odmowy jest to, iż w tej samej sprawie toczy się już postępowanie zmierzające do określenia należnego podatku, co w konsekwencji powodowałoby wprowadzenie do obiegu prawnego dwóch decyzji w tej samej sprawie. Tymczasem, jak twierdzi Spółka, postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego zostało wszczęte po złożeniu przez Spółkę wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W konkluzji swojego odwołania wskazuje, że organ podatkowy orzekając w tym samym stanie faktycznym i prawnym, w decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2004 r. nie uwzględnił w przedmiocie opodatkowania tzw. wyrobisk górniczych. Nie zgadzając się ze stwierdzeniem organu podatkowego, iż żaden przepis nie nakazuje mu konieczności zwrotu już zapłaconego podatku wskazuje, że obowiązek taki wynika z przepisów Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą podatnik ma prawo złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty wraz z korektą deklaracji podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] Nr [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy J. i umorzyło postępowanie w sprawie. Kolegium uznało, że Wójt Gminy J. już raz wypowiedział się w kwestii zobowiązania podatkowego Spółki w roku 1999 - w decyzji z dnia [...] . Nr [...] , mocą której stwierdził stosunku do podatnika wysokość nadpłaty w podatku od nieruchomości za łata 1998-1999 w części dotyczącej linii elektroenergetycznych. Zatem postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej nie może się toczyć w sytuacji, gdy prowadzone było wcześniej postępowanie zakończone ostateczną decyzją w sprawie stwierdzenia nadpłaty. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podatnik wniósł o uchylenie decyzji SKO w L. i wydanie orzeczenia zgodnego z prawem. Strona skarżąca zarzuciła organowi podatkowemu drugiej instancji naruszenie przepisów art. 21 § 3, art. 72 i nast. (rozdział 9), art. 208, art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej, a także art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ podatkowy pierwszej instancji, działając z urzędu, wydał decyzję z dnia [...] Nr [...] , w której stwierdził wysokość nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1998 - 1999 w części dotyczącej linii elektroenergetycznych. Stąd wyraźne stwierdzenie w sentencji decyzji, iż dotyczy ona tylko i wyłącznie nadpłaty w części wynikającej z wyłączenia z podstawy opodatkowania linii elektroenergetycznych. Biorąc to pod uwagę skarżący nie mógł mieć innego przekonania niż takie, iż decyzja stwierdzająca nadpłatę tylko w części, nie rozstrzygała jednocześnie kwestii dotyczącej nadpłaty z tytułu wyrobisk górniczych, a tym bardziej nie rozstrzygała o wysokości całego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 1999. Skarżący podkreślił, że postanowienie organu pierwszej instancji z [...] jest nadal aktualne gdyż postępowanie nie zostało zakończone ostateczną decyzją ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego, a wydawane w międzyczasie decyzje dotyczyły odmowy z powodów merytorycznych stwierdzenia nadpłaty od wyrobisk. Niezrozumiały jest fakt, że decyzja z dnia [...] określająca wysokość tego podatku została wydana wskutek wszczętego postanowieniem z dnia [...] postępowania z urzędu. Dodatkowo Spółka wskazała, że SKO w L. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji z dnia [...] umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 1999, a jedynym uzasadnieniem był fakt, że żądanie podatnika o stwierdzenie nadpłaty nie może być rozstrzygane, jako bezprzedmiotowe, w czasie toczącego się postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Niezrozumiałe zdaniem strony skarżącej jest stanowisko SKO w L. zawarte w zaskarżonej decyzji, skoro Kolegium miało wiedzę co do wydania decyzji o stwierdzeniu częściowej nadpłaty z tytułu linii elektroenergetycznych za 1999r. Spółka zarzuciła organom podatkowym, iż unikają rozstrzygnięcia sprawy w sposób merytoryczny. Ponadto strona skarżąca podniosła, że wyrobiska górnicze nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wskazała, że poszukując definicji budowli i urządzeń budowlanych należy odnieść się do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 43, póz. 489 z późn. zm.). W myśl tych przepisów nie sposób uznać wyrobisk górniczych jako obiektów budowlanych. Spółka powołała się przy tym na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 200 Ir. sygn. akt FPS 2/01) oraz wyroki NSA (m. in. z dnia 6 listopada 1996r., sygn. akt. SA/Ka 1913/95; z dnia 26 lipca 200Ir., sygn. akt SA/Wr 1418/99). W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazała, iż Kolegium, co do zasady, nie kwestionuje stanowiska Spółki w zakresie sposobu opodatkowania podatkiem od nieruchomości wyrobisk górniczych i zlokalizowanych w nich urządzeń. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego czy można orzec o wysokości zobowiązania podatkowego w stosunku do skarżącego, w sytuacji gdy w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Wójta Gminy J. z dnia [...] Nr [...] stwierdzająca wysokość nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1998-1999 w części dotyczącej linii elektroenergetycznych w kwocie [...] zł oraz wysokość odsetek od nadpłaty na dzień wydania decyzji w kwocie [...] zł. Zdaniem organu odwoławczego taka możliwość nie istnieje. Wskazano zatem, że skoro Wójt Gminy J. wydał decyzję w sprawie nadpłaty podatkowej, to nie może się toczyć postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Kolejna decyzja dotyczyłaby bowiem sprawy zakończonej już inną decyzją ostateczną. To z kolei powodowałoby wadę nieważności takiej decyzji. Poza przedmiotem -zdaniem SKO - niniejszego postępowania pozostaje natomiast ocena zgodności z prawem decyzji Wójta Gminy J. z dnia [...] , a także innych decyzji wydawanych przez organy podatkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podane. Na wstępie należy zauważyć, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i formalnym. Przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, iż narusza ona przepisy prawa procesowego, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności wypada wskazać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 3 listopada 2005 r. działając na podstawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] Nr [...] . W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż poczyniona analiza wniosku podatnika z dnia [...] r. zawierającego rozliczenie podatku od nieruchomości za 1998 r., jak również wniosku podatnika z dnia [...] zawierającego rozliczenie podatku od nieruchomości za r. oraz innych wniosków strony skarżącej pozwalała stwierdzić, iż powołane na wstępie wnioski były wnioskami o zwrot podatku aniżeli wnioskami o stwierdzenie nadpłaty podatku. Świadczy o tym zwłaszcza pismo strony z dnia [...] w którym odmówiła złożenia wniosku stwierdzającego nadpłatę w podatku od nieruchomości za 1998 r., jak również pismo strony z dnia [...] odmawiające skorygowania deklaracji w podatku od nieruchomości za 1999 r. Ponadto zauważono, iż decyzja Wójta Gminy J. z dnia [...] Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 1998 r. została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] . Także decyzja Wójta Gminy J. z dnia [...] Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 1998 r. oraz wysokość zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za miesiące styczeń i luty 1999 r. została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] . nr [...] . Zatem na dzień wydawania powołanej wyżej decyzji stwierdzającej nadpłatę podatnikowi przysługiwało prawo zwrotu nadpłaty na podstawie art. 76 § 1 pkt 1 lit c Ordynacji podatkowej, gdyż upłynęło 30 dni od dnia wydania decyzji uchylającej decyzję określającej wysokość zaległości podatkowej zarówno w podatku od nieruchomości za 1998, jak i 1999 r. Sąd stwierdził, iż rozstrzygając z urzędu o stwierdzeniu nadpłaty decyzją z dnia [...] Wójt Gminy J. błędnie zastosował przepisy art. 207 i 210 Ordynacji podatkowej. Przedmiotem rozstrzygnięcia była nie tyle kwestia nadpłaty podatku lecz kwestia zwrotu podatku rozstrzygana w drodze postanowienia stosownie do regulacji art. 216 Ordynacji podatkowej. Natomiast przechodząc do kontroli legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wypada wpierw wskazać, iż na organie odwoławczym spoczywa obowiązek respektowania zasad ogólnych postępowania podatkowego, które stanowią immanentną część przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury. Przy czym, w szczególności w przedmiotowej sprawie należy uwypuklić zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę swobodnej oceny dowodów, jak również zasadę zaufania do organów podatkowych wyrażone w art. 122, 191 oraz 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązkiem organów podatkowych jest podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Przy czym, jak podkreślono w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, art. 122 Ordynacji podatkowej jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą. Zasada ta znajduje rozwinięcie w art. 187 Ordynacji podatkowej, nakazującej organowi podatkowemu zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie materiału dowodowego. Natomiast obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z zasadą swobodnej oceny dowodów. Swobodna ocena nie może jednak oznaczać dowolności. Zatem organ podatkowy chcąc działać w granicach przysługującej mu swobody, aby nie przekroczyć granic dowolności musi przy ocenie zebranych w sprawie dowodów m.in. kierować się przy ich ocenie normami prawa procesowego, prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego oraz dążyć do wszechstronności oceny. Z kolei zasada zaufania do organów podatkowych wskazuje, iż postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Stosowanie tej zasady ma nieco inne oblicze przed organami pierwszej instancji, a jeszcze inne przed organami drugiej instancji. W przypadku tych pierwszych zasada ta powinna się wyrażać w merytorycznej poprawności i staranności działań w toku postępowania dowodowego oraz równym traktowaniu interesów Skarbu Państwa i podatników. W drugiej instancji zasada zaufania powinna ponadto przejawiać nie tylko w bezstronności rozstrzygnięć i dbałości o wyjaśnienie wszelkich - głównie prawnych - aspektów sprawy, lecz także w działaniu na korzyść podatnika, przeciwko naruszaniu jego interesów /por. C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla Komentarz Ustawa Ordynacja Podatkowa Dom Wydawniczy ABC Warszawa 2004, str. 362 i nast. A Działania obydwu tych organów powinny prowadzić podatnika do przekonania, iż odnoszące się doń działania organów państwa są prawidłowe i odpowiadają prawu /por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 1997 r., sygn. akt I SA/Lu 459/96, opubl. LEXnr / Odnosząc dotychczasowe spostrzeżenia do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie uczynił zadość obowiązkom ciążącym na nim z mocy powołanych przepisów art. 191, 122 oraz 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Wypada przypomnieć, iż organ odwoławczy w swym uzasadnieniu powołał się na art. 79 § 1, art. 79 § 2 pkt 1 lit. b oraz art. 81 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (według stanu prawnego obowiązującego w 2000 r.) dotyczące stwierdzenia nadpłaty podatku na wniosek podatnika i wskazał na konieczność stwierdzenia nadpłaty w drodze decyzji. Jednocześnie wskazano na przepis art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji) wskazujący, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Na podstawie powyższego stwierdzono, iż postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej nie może się toczyć w sytuacji, gdy prowadzone było wcześniej postępowanie (zakończone decyzją ostateczną) w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatkowej tj. decyzją Wójta Gminy J. z dnia [...] . nr [...].Sąd pragnie wskazać, iż organ odwoławczy dokonał błędnej oceny stanu faktycznego sprawy przyjmując, iż w przedmiotowej sprawie zachodziła podstawa do stwierdzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji nadpłaty w rozumieniu art. 79 § 1 Ordynacji podatkowej. W szczególności nie uwzględniono okoliczności, iż postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 1999 r. zostało wszczęte z urzędu postanowieniem z dnia [...] nr [...] zatem to postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego było wszczęte wcześniej aniżeli wskazane przez organ odwoławczy postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatkowej. Błędnie oceniono wniosek strony z dnia [...] zawierający rozliczenie podatku od nieruchomości bez uwzględnienia całokształtu okoliczności sprawy. Pomijając w swej ocenie żądania strony w przedmiocie zaliczenia podatku na poczet przyszłych zobowiązań, jak również odmowę strony skarżącej złożenia skorygowanej deklaracji w podatku od nieruchomości będącej odpowiedzią na pismo organu pierwszej instancji. Błędnie też przyjęto, iż decyzja z dnia [...]była decyzją stwierdzającą nadpłatę podatkową, choć nie wynikało to ani z jej podstawy prawnej ani uzasadnienia. Wobec uchylenia przez Sąd ww. decyzji oraz w braku podstaw do uznania postępowania wymiarowego za bezprzedmiotowe, a tym samym umorzenia postępowania organ odwoławczy zobowiązany jest do rozpatrzenia odwołania podatnika z dnia [...]. Stwierdzone uchybienia proceduralne uniemożliwiły odniesienie się Sądu do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi - uchylił zaskarżoną decyzję. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji znajdowało uzasadnienie w treści art. 152 Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Nie orzeczono o kosztach sądowych z uwagi na brak wniosku strony w tym przedmiocie.