I SA/Wr 1683/13

Sygn. akt I SA/Wr 1683/13 P O S T A N O W I E N I E Dnia 14 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca) Protokolant Anna Kruś po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A spółka z o.o. z/s w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od czerwca 2009 r. do grudnia 2010 r.: postanawia: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we Wrocławiu z dnia 28 marca 2013 r. określającą spółce A spółka z o.o. z/s w P. zobowiązanie w podatku akcyzowym za listopad 2009r. i określił wysokość zobowiązania za ten miesiąc w odmiennej wysokości oraz utrzymał w mocy ww. decyzję za miesiące od czerwca 2009 r. do grudnia 2010 r. Jak wynikało z akt sprawy strona dokonuje obrotu olejem napędowym z przeznaczeniem na cele opałowe. W toku prowadzonej kontroli ujawniono braki formalne w posiadanych przez stronę oświadczeniach nabywców o przeznaczeniu oleju na cele opałowe (brak wskazania rodzaju i typu urządzenia grzewczego, dat sporządzenia oświadczenia, miejsca złożenia oświadczenia, czytelnego podpisu brak adresu urządzeń grzewczych, brak ilości oleju, kopia podpisu – oświadczenie przesłane faksem), nie negując faktu realizacji ww. dostaw i przeznaczenia paliwa na cele opałowe. Jeszcze na etapie postępowania kontrolnego strona złożyła wniosek o przyjęcie korekt zestawień oświadczeń, nadsyłając jednocześnie w dniu 15 kwietnia 2011 r. korekty oświadczeń za okres od czerwca 2009 r. do grudnia 2010 r. Organ I instancji za prawidłowe uznał złożone przez stronę korekty zestawień oświadczeń wskazując, że zostały one złożone przed wszczęciem postępowania podatkowego. Nie uznał natomiast korekt oświadczeń, stwierdzając, że przedłożono je po dacie sprzedaży oleju opałowego z zastosowaniem preferencyjnej stawki podatkowej. Powołując się na przepisy art. 89 ust. 6 i ust. 16 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 3, poz. 11 ze zm.) – dalej powoływana jako u.p.a. organ podatkowy stwierdził, że 138 oświadczeń zawierających braki formalne nie spełnia wymogów ustawowych, co wyklucza możliwość zastosowania obniżonej stawki podatkowej. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Celnej uchylił decyzję organu I instancji za listopad 2009 r. uwzględniając prawidłowość dwóch oświadczeń, zanegowanych z uwagi na ich rozbieżność z treścią skorygowanych następnie przez stronę zestawień, w pozostałym zakresie podzielił ustalenia organu I instancji . W skardze strona domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art. 89 ust. 16 u.p.a. poprzez pozbawienie jej prawa do niższej stawki podatku z powodu nieistotnych błędów formalnych, skorygowanych w toku postępowania w sytuacji ustalenia faktycznego przeznaczenia oleju, zgodnie z treścią oświadczeń. Naruszenie art. 89 ust. 16, ust. 5 i ust. 8 u.p.a. oraz art. 180 § 1 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. nr 749 ze zm.) – dalej powoływana jako O.p. poprzez pominięcie przepisów procesowych i dowodzenia prawidłowości oświadczeń innymi dowodami. Zarzuciła także wadliwą wykładnię przepisu art. 89 ust. 16 u.p.a. poprzez przyjęcie, że każdy brak w oświadczeniu powoduje jego dyskwalifikację, podczas gdy taki skutek może dotyczyć jedynie oświadczeń zawierających wady uniemożliwiające identyfikację wystawcy i prawidłowość zawartych w oświadczeniu treści. Naruszone zostały także przepisy art. 8 ust. 2 pkt 3, art. 10 ust. 1, ust. 8, ust. 9, art. 13 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 9, pkt 10, pkt 15, art. 89 ust. 5 -15, ust. 16 u.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające naliczenie podatku akcyzowego. Naruszone zostały także przepisy prawa procesowego: art. 6 u.p.a. poprzez zastosowanie dosłownego brzmienia art. 89 ust. 5 – 15 u.p.a. i pominięcie innych dowodów potwierdzających, że nabywany olej został faktycznie przeznaczony na cele opałowe, co narusza art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 O.p. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W sprawie zawisłej pod sygn. akt I SA/Bk 99/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 21 czerwca 2011 r. skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne w przedmiocie oceny "Czy art. 89 ust. 5 i ust. 16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym jest zgodny z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim dopuszcza zastosowanie stawki akcyzy określonej w art. 89 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, w przypadku, gdy oświadczenia, o których mowa w art. 89 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy o podatku akcyzowym zawierają wady nieistotne z punktu widzenia ustalenia tożsamości nabywcy oraz przeznaczenia wyrobu energetycznego". W ocenie Sądu, zagadnienie prawne objęte powyższym pytaniem ma istotne znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy. Przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego będą bowiem regulacje ustawy o podatku akcyzowym, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji. Powyższe, w ocenie Sądu, uzasadnia zawieszenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie do czasu wypowiedzenia się przez Trybunał Konstytucyjny na zadane mu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku pytanie prawne, zarejestrowane w Trybunale pod sygn. akt P 50/11. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.