I SA/Wr 1689/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Wydziału I - Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I zażalenia skarżącego na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w . z dnia [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2015 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: odrzucić zażalenie. Wyrokiem z dnia 3 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na oznaczoną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję. Na skutek złożonego przez skarżącego S. K. wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia ww. wyroku, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 8 marca 2016 r. wezwano skarżącego do uiszczenia w terminie 7 dni opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł. Odpis ww. zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 15 marca 2016 r. W piśmie wniesionym w dniu 18 marca 2016 r. zatytułowanym: "Zażalenie" skarżący m.in. zakwestionował – jako bezpodstawne - zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w sprawach o sygn. akt I SA/Wr 1689/15 i I SA/Wr 1686/15 za odpis orzeczenia z uzasadnieniem. W związku ze złożeniem zażalenia w więcej niż jednej sprawie, Sąd sporządził kserokopię tego pisma w celu jego włączenia do akt niniejszej sprawy (I SA/Wr 1689/15), a następnie w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 21 kwietnia 2016 r., pismem z 28 kwietnia 2016 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego zażalenia przez jego podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia tego środka odwoławczego. Wezwanie w tym przedmiocie doręczono skarżącemu w dniu 5 maja 2016 r. Na ww. wezwanie, w terminie otwartym do jego wykonania, skarżący przedłożył zażalenie zawierające kserokopię podpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej p.p.s.a.) zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Wśród wymagań tych, przywołana ustawa w jej art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., wymienia podpis strony. Należy podkreślić, że podpis na dokumencie jest poświadczeniem woli lub wiedzy podmiotu, który takie oświadczenie składa i służy identyfikacji takiego podmiotu. Z tych też względów podpis ten musi być własnoręczny. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się bowiem, że nie stanowi podpisu mechaniczne jego odbicie, chociażby stanowiło dokładne odtworzenie podpisu (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, wyd. 2 LexisNexis, W-wa 2008, str. 231). Z kolei, brak tak rozumianego podpisu strony jest brakiem formalnym, który uniemożliwia nadanie biegu zażaleniu i powoduje jego odrzucenie (art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Zaznaczenia ponadto wymaga, że nawet w sytuacji, gdy strona wnosi jedno pismo do kilku spraw, które jest prawidłowo podpisane, nie jest możliwe przyjęcie, by wykonane przez Sąd kserokopie tego pisma w celu włączenia do innych spraw, spełniały warunek o jakim jest mowa w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Należy bowiem podkreślić, że w toku postępowania pismo składa się w sprawie, rozumianej jako akta sprawy, której przedmiotem jest konkretny akt lub czynność organu administracji publicznej bądź bezczynność lub przewlekłość w działaniu tego organu. Innymi słowy, strona postępowania sądowoadministracyjnego składając pismo procesowe winna je złożyć w konkretnej, jednej sprawie, gdyż ustawa posługuje się pojęciem: "w sprawie", a nie "w sprawach" i mówi o: "sygnaturze akt", a nie "sygnaturach akt"– art. 46 § 2 p.p.s.a. Nie ulega więc wątpliwości, że sporządzona i włączona do akt niniejszej sprawy kserokopia zażalenia, wymagała podpisania jej przez skarżącego. Do wykonania tego obowiązku w terminie 7 dni przez podpisanie zażalenia lub nadesłanie podpisanego zażalenia, skarżący został wezwany pismem z 28 kwietnia 2016 r. pod rygorem odrzucenia zażalenia. Z akt sprawy tymczasem wynika, że skarżący nie wykonał wezwania w sposób prawidłowy, gdyż nadesłał zażalenie zawierające kserokopię podpisu. W tym stanie rzeczy przyjąć należało, że skarżący nie uzupełnił braku formalnego zażalenia, a zatem zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., o czym Sąd postanowił jak w sentencji.