I SA/Wr 1690/11

Wrocław, dnia 09 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 09 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 19 października 2011 r. B. G. (dalej skarżący) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że wyegzekwowanie przez organ egzekucyjny kwoty 40.392 zł, wynikającej z zaskarżonej decyzji, stwarzałoby dla niego i jego żony niebezpieczeństwo wyrządzenia znaczącej szkody oraz zagroziłoby egzystencji ich rodziny. Dalej skarżący wskazał, że jego miesięczny dochód wynosi 2.881,39 zł brutto, natomiast jego żony 1.295 zł netto (emerytura). Na poparcie swojego wniosku przedstawił odpis zaświadczenia o wysokości swoich zarobków oraz odpis decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W., z dnia [...] 2011 r., znak [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego art., może to nastąpić w drodze postanowienia sądu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności powstanie "znacznej szkody" będzie miało miejsce w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu, który ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiony innym. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał w dostatecznym stopniu, by w niniejszej sprawie zachodziły okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie negując faktu, że wysokość zobowiązań podatkowych obojga małżonków przekracza kilkunastokrotnie wykazane przez nich zarobki, należy jednak wskazać, że dysproporcja ta nie stanowi samodzielnej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie poglądem, samo wykonanie decyzji, dotyczącej należności pieniężnych, nie jest jednoznaczne z powstaniem znacznej szkody. Zwłaszcza, że w razie korzystnego dla strony rozstrzygnięcia, może ona liczyć na zwrot niezasadnie wyegzekwowanych kwot. Nie bez znaczenia dla oceny wniosku pozostaje kwestia, iż skarżący, poza podaniem wysokości zarobków obojga małżonków, nie przedstawił innych okoliczności, dotyczących jego aktualnej sytuacji majątkowej. Zaś brak w tym zakresie, uniemożliwia określenie wielkości grożącej małżonkom szkody. Końcowo, stwierdzić należy, że postępowanie egzekucyjne w administracji przewiduje ograniczenia, które mają na celu zabezpieczenie minimum egzystencjalnego. Dlatego też ewentualna egzekucja może doprowadzić do pogorszenia się standardu życia rodziny, w stopniu, którego wielkość nie w sposób jednak, w niniejszej sprawie, określić, z powodów wskazanych wyżej. Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.