I SA/Wr 17/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z skargi Z. M. na decyzję kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 31 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. na podstawie art. 233 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 28 czerwca 2013 r. nr [...] określającą Z. M. za 2009 rok stratę z pozarolniczej działalności gospodarczej, zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz nadpłatę w tym podatku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy I instancji. Pismem z dnia 4 grudnia 2013 r. Z. M.(dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika r. pr. A. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W., podnosząc w niej szereg zarzutów naruszenia prawa procesowego i materialnego oraz wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bez przedstawienia argumentacji wskazującej na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Celem przewidzianej w tym przepisie ochrony tymczasowej jest uchronienie skarżącego przed skutkami wykonania zakwestionowanego aktu, które mogą być trudne do odwrócenia, po ewentualnym jego uchyleniu przez Sąd. Udzielenie tej ochrony odbywa się wyłącznie na wniosek, w którym strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 36/11, Lex nr 741834). Przy czym, ocena ewentualnego wystąpienia tych skutków, nie następuje poprzez pryzmat zarzutów kierowanych do skarżonej decyzji, gdyż prowadziłoby to do merytorycznego rozpoznania sprawy. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Co do zasady nie nadają się do wykonania wszelkie orzeczenia kasacyjne, gdyż nie stanowią one aktów wywołujących skutki materialnoprawne (por. postanowienie NSA z 8 czerwca 2010 r., sygn. akt II OZ 489/10). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku wskazać należy, że skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji kasacyjnej, upatrując jego zasadności w zarzutach sformułowanych wobec tej decyzji. Z punktu widzenia instytucji procesowej, jaką jest udzielenie ochrony tymczasowej, stwierdzić należy, że decyzja kasacyjna, z uwagi na jej czysto procesowy charakter, nie nadaje się do wykonania. Nie wymaga ona bowiem żadnej czynności, którą strona mogłaby lub musiała wykonać dobrowolnie bądź w drodze egzekucji administracyjnej, aby doprowadzić do stanu, który jest zgodny z rozstrzygnięciem w niej zawartym. Nie przyznaje ona także stronie żadnych uprawnień ani nie nakłada na nią żadnych obowiązków. Tego rodzaju decyzja wywołuje natomiast określone skutki procesowe w postaci konieczności ponownego rozpoznania sprawy przez organ podatkowy I instancji. W konsekwencji, okoliczność ta, niezależnie od braku uzasadnienia przedmiotowego wniosku ukierunkowanego na wykazanie wystąpienia skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie zezwala na zastosowanie w sprawie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.