I SA/Wr 170/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: odmówić wstrzymania wykonania orzeczenia. Przedmiotem skargi M. F. /dalej: skarżący, podatnik, wnioskodawca/ jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], dotycząca ustalenia zobowiązania w podatku od spadków i darowizn w kwocie 91.267,00 zł, z tytułu nabycia przez skarżącego w dniu [...] w drodze umowy darowizny środków pieniężnych w kwocie 1.349.312,29 zł. Wraz ze skargą na ww. decyzję skarżący wniósł o wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący podniósł, że aktualnie nie jest nigdzie zatrudniony i nie posiada w chwili obecnej wystarczających środków finansowych umożliwiających mu realizację jego zobowiązania podatkowego. Podatnik wprawdzie posiada wartościowe składniki majątkowe, ale nie dysponuje on w chwili obecnej "wolnymi" środkami, które mógłby przeznaczyć na dobrowolną realizację zobowiązania podatkowego ustalonego decyzją organu I instancji z dnia [...] na kwotę 91.267,00 zł. Strona w chwili obecnej nie jest w stanie uregulować swojego zobowiązania podatkowego bez uszczerbku dla prowadzonego przez siebie gospodarstwa domowego. Wykonanie przedmiotowego zobowiązania podatkowego nie będzie możliwe bez dokonania wyprzedaży majątku podatnika. Dlatego brak wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej przyczyni się do konieczności dokonania przymusowej sprzedaży posiadanego przez podatnika majątku, w szczególności posiadanych przez niego nieruchomości i innych praw majątkowych. Późniejsze odkupienie wyprzedanych praw majątkowych będzie niemożliwe albo groziło podatnikowi rażącą stratą, czego można uniknąć, uwzględniając interes strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 tej samej ustawy, Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m. in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji – zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. – jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje – w tym kontekście – na uwzględnienie. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie podał, jakie są jego źródła utrzymania, jakie, jak twierdzi – wartościowe, prawa majątkowe posiada, a w szczególności na co przeznaczył kwotę 1.349.312,29 zł, otrzymaną na mocy umowy darowizny, której następstwem jest zobowiązanie podatkowe w kwocie 91.267,00 zł. Sąd nie ma więc możliwości oceny, czy składniki majątku skarżącego - które mogą w przyszłości zostać przez niego utracone w drodze ewentualnej egzekucji lub zostać dobrowolnie zbyte przez skarżącego w celu uzyskania środków na uregulowanie zobowiązania wobec Skarbu Państwa - nie mogą być zastąpione innymi składnikami tego samego rodzaju lub czy ich surogatem nie może być suma pieniędzy. Brak precyzyjnego i wyczerpującego uzasadnienia wniosku praktycznie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie wystarczy samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być także poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04). Reasumując, w ocenie Sądu, brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku oraz nieprzedłożenie uwiarygodniających wniosek dokumentów, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę Z tych względów – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a – Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.