I SA/Wr 1705/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej podatek dochodowy od osób fizycznych za 2001 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 8.10.2007 r. J. K. działający przez pełnomocnika procesowego r.pr. A. W., wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...]. Wraz z wnioskiem złożył skargę. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wnioskodawcy wskazał, że w dacie wydania decyzji, tj. [...] J. K. był obywatelem [...] gdzie miał pobyt stały, a ustanowiony w tamtym czasie pełnomocnik dor. pod. R. O., któremu doręczono powołaną decyzję, nie był już umocowany, bowiem pełnomocnictwo zostało wcześniej wypowiedziane. Dalej pełnomocnik wskazał, że nieuwierzytelniony odpis decyzji pobrał osobiście w dniu [...] w siedzibie organu, zgodnie z udzielonym mu przez wnioskodawcę w dniu [...] pełnomocnictwem ograniczonym (w rozumieniu art. 88 KPC) upoważniającym do przeglądania dokumentów i pobierania ich odpisów w Izbie Skarbowej. Nieuwierzytelniony odpis decyzji doręczył wnioskodawcy w dniu 1.10.2007 r. na terenie [...]. Wobec powyższego stwierdził, że uchybienie terminowi, o którym mowa w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej, nastąpiło bez winy wnioskodawcy. We wniosku pełnomocnik zawarł ponadto informację, iż wnioskodawca pismem z dnia [...] zwrócił się do poprzedniego pełnomocnika z prośbą o przesłanie stosownego oświadczenia do Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie wypowiedzianego pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepisy art. 86 § 1 i art. 87 § 1, § 2, § 3 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy i gdy uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu oraz gdy wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i wraz z tym wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony. W przypadku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wniosek taki wraz ze skargą wnosi się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Termin do złożenia skargi, na podstawie art. 53 § 1 p.p.s.a. wynosi 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że decyzję doręczono pełnomocnikowi R. O. w dniu 12.06.2006 r., a zatem termin do złożenia skargi upływał w dniu 12.07.2006 r. Wniosek o przywrócenie terminu złożono w dniu 8.10.2007 r. W pierwszej kolejności należało stwierdzić, że nieprawidłowe wskazanie adresata wniosku, w osobie Dyrektora Izby Skarbowej we W., nie stanowiło przeszkody do jego rozpoznania. Sąd miał na uwadze, że wraz z wnioskiem dopełniono zaniechanej w terminie czynności, to jest wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (za pośrednictwem organu podatkowego). W związku z tym przyjęto, że skoro czynność procesową podjęto wobec właściwego organu (sądu administracyjnego), to błędne wskazanie adresata wniosku dotyczącego tej czynności, miało charakter oczywistej omyłki. Dalej trzeba też odnotować, że przeszkody do rozpoznania żądania nie mogło również stanowić oparcie wniosku na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, zamiast ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, chociaż profesjonalny pełnomocnik powinien niewątpliwie wskazać właściwą osnowę wniosku. Przechodząc do zasadniczych kwestii rzutujących na ocenę zasadności żądania przywrócenia terminu należy przypomnieć, że na jego uzasadnienie przytoczono, iż J. K., przebywając na stałe w [...], nie mógł wcześniej faktycznie zapoznać się z treścią decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W., co uczynił dopiero w dniu 1.10.2007 r., albowiem umocowany do działania w jego imieniu (w sprawie podatkowej) doradca podatkowy R. O. wypowiedział pełnomocnictwo jeszcze w toku postępowania podatkowego, tak, że w dacie wydania decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej ([...]) nie reprezentował już strony. Z powyższego wynika, że został spełniony warunek złożenia podania o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody (87 § 1 p.p.s.a.), skoro J. K. z treścią decyzji zapoznał się w dniu 1.10.2007 r., zaś wniosek złożono w dniu 8.10.2007 r. Jednakże charakter przytoczonych okoliczności, mających stanowić usprawiedliwienie przekroczenia terminu, jak również znaczny upływ czasu, nie pozwalały na przywrócenie terminu. Rozpatrując wniosek należy w pierwszej kolejności podnieść, że od daty doręczenia decyzji ówczesnemu pełnomocnikowi J. K. (doradcy podatkowemu R. O.) do chwili wniesienia przedmiotowego wniosku upłynął ponad rok czasu, co – na podstawie art. 87 § 5 p.p.s.a. – mogłoby uzasadniać przywrócenie terminu tylko wyjątkowo. Tak więc po upływie wskazanego terminu podstawą uwzględnienia wniosku musi być nie tylko samo wykazanie braku chociażby najlżejszego zawinienia w przekroczeniu terminu, ale i wyjątkowość sytuacji, jaka doprowadziła do uchybienia. W ocenie Sądu wskazane przez wnioskodawcę okoliczności nie stanowiły usprawiedliwienia przekroczenia terminu, ani tym bardziej nie miały charakteru wyjątkowego. Z przedłożonego przez wnioskodawcę pisma doradcy podatkowego R. O. wynika, że pełnomocnictwo wraz z umową ramową wypowiedział w dniu [...], to jest w toku postępowania przed organem podatkowym drugiej instancji. J. K. miał możliwość podjęcia działań, które zapewniłyby mu faktyczny udział w postępowaniu podatkowym (w tym zapoznanie z decyzją), a w szczególności ustanowienia nowego pełnomocnika, jeżeli – czego we wniosku nie wyjaśniono – nie mógł w postępowaniu uczestniczyć osobiście. Wprawdzie odległość miejsca zamieszkania stanowić może pewną przeszkodę do osobistego udziału w sprawie, to nie jest to jednak przeszkoda nie do przezwyciężenia, jak również nie uniemożliwiała ustanowienia w postępowaniu przed organami reprezentanta. W świetle powyższego uznając, że wnioskodawca nie wykazał braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi na powołaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu, jak również biorąc pod uwagę upływ rocznego terminu wyznaczonego do dokonania zaniechanej czynności, orzeczono jak w sentencji.