I SA/Wr 1716/14

Wrocław dnia 04 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 04 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do września 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do września 2008 r. W. G. (dalej: skarżący) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wniosek skarżący uzasadnił tym, że zaskarżona decyzja została zabezpieczona ustanowieniem hipoteki przymusowej na dwóch jego nieruchomościach. Wszczęcie egzekucji w tym zakresie może go narazić na nieodwracalną szkodę, zwłaszcza, że zabezpieczone nieruchomości służą do wykonywania działalności handlowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Wniosek nie jest zasadny. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego art., może to nastąpić w drodze postanowienia sądu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności powstanie "znacznej szkody" będzie miało miejsce w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu, który ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiony innym. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, aby groziło wobec jego osoby niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody w majątku czy też wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Sama możliwość przystąpienia do egzekucji przez organy podatkowe nie stanowi podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu zwłaszcza, gdy Sądowi nie jest znana sytuacja materialna skarżącego. Ten zaś nie przedstawił na poparcie swojego wniosku jakichkolwiek dokumentów. W szczególności nie wiadomo jaka jest aktualna relacja przychodów skarżącego do wysokości wszystkich, ciążących na nim zobowiązań podatkowych. Nie jest wiadome, ilu pracowników zatrudnia, jaki posiada majątek jego przedsiębiorstwo. Mając powyższe na uwadze, uznać należy, że nie jest możliwe dokonanie oceny, czy skarżącemu faktycznie grozi powstanie znacznej szkody w majątku lub trudnych do odwrócenia skutków. Dlatego, Sąd w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.