I SA/Wr 1724/96

Nie są kosztem uzyskania przychodu wypłaty przez spółkę określonych kwot na rzecz wspólników spółki z tytułu rzekomych odsetek od pożyczki, skoro brak jest jakiegokolwiek wiarygodnego dowodu, który potwierdziłby fakt zaciągnięcia przez spółkę od wspólników pożyczki pieniężnej z obowiązkiem spłaty odsetek bankowych, którymi z kolei bank obciążał wspólników. W sprawie niniejszej kwestią sporną między organami podatkowymi a podatnikiem jest nie uznanie przez organy podatkowe jako kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu zapłaconych przez skarżącego odsetek od "pożyczek" udzielonych skarżącej spółce przez wspólników. Aby uznać określony wydatek za koszt uzyskania przychodu na podatniku spoczywa obowiązek udokumentowania, że takie wydatki poniósł. W niniejszej sprawie nie sposób zakwestionować stanowiska organów podatkowych w przedmiocie uznania, że skarżący nie udowodnił faktu udzielenia przez wspólników spółki spółce pożyczki pieniężnej a w szczególności nie udowodnił, że spółka przejęła na siebie obowiązek zwrotu wspólnikom Spółki odsetek bankowych należnych z tytułu zaciągniętej pożyczki bankowej. Jak to trafnie podkreślają organy podatkowe, skarżący nie przedstawił umowy, z której wynikałby fakt udzielenia spółce przez wspólników spółki pożyczki pieniężnej. Taką umowę pożyczki strona skarżąca powinna sporządzić nie tylko dla celów podatkowych, ale chociażby z tego tytułu, że umowa taka podlega opłacie skarbowej. Skoro strona skarżąca nie okazała umowy pożyczki, dowodu uiszczenia opłaty skarbowej od rzekomo zawartej umowy, to należy tym samym uznać, iż prawidłowo organy skarbowe uznały, iż do zawarcia umowy pożyczki nie doszło. W sprawie brak jest nie tylko dowodu potwierdzającego fakt udzielenia spółce pożyczki przez wspólników, ale brak jest również jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego spłatę tej pożyczki wspólnikom. Jedyne oryginały dowodów księgowych przedłożone przez skarżącą w postępowaniu podatkowym dotyczące spornej kwoty nie dotyczą skarżącej spółki, albowiem figurują na tych dowodach nazwiska wspólników Spółki i Bank. Dowody te jak to słusznie podnoszą organy podatkowe potwierdzają fakt spłaty bankowi rat kredytu wraz z odsetkami przez wspólników Spółki a nie spółkę. Przedłożone przez stronę skarżącą raporty kasowe wraz z dowodami wypłat również nie mogą świadczyć o zaciągnięciu przez Spółkę przedmiotowej pożyczki. Stronami występującymi na tych dowodach są: skarżąca spółka i bank, a sama strona skarżąca potwierdziła, iż nie zaciągała kredytu w banku a jedynie u osób fizycznych. Ewidencja rachunkowa powinna być prowadzona przez stronę skarżącą zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 15 stycznia 1991 r. w sprawie zasad prowadzenia rachunkowości /Dz.U. nr 10 poz. 35 ze zm./. W myśl par. 7 ust. 1 tego rozporządzenia podstawą zapisu w księgach rachunkowych jest dokument stwierdzający fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem i zawierający między innymi wiarygodne określenie wystawcy i wskazanie stron uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy. W sprawie niniejszej takiego dowodu księgowego strona nie przedstawiła w postępowaniu podatkowym jak również nie przedstawiła go w skardze jaką złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Znajdujące się w aktach sprawy dowody wypłaty przez Spółkę określonych kwot na rzecz wspólników spółki z tytułu rzekomych odsetek od pożyczki prawidłowo zostały przez organy podatkowe zakwestionowane skoro brak jest jakiegokolwiek w sprawie wiarygodnego dowodu, który potwierdziłby fakt zaciągnięcia przez Spółkę od wspólników pożyczki pieniężnej z obowiązkiem spłaty odsetek bankowych, którymi z kolei bank obciążał wspólników.