I SA/Wr 1725/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu Michał Kazek po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku T. K.o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. K. i T. K. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 października 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 3607/02 w sprawie ze skargi K. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002 r. postanawia przyznać T. K. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. T. K. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W jego uzasadnieniu podał, że od dnia 20 sierpnia 2010 r. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, natomiast koszty jego miesięcznego utrzymania wynoszą około 1.270 zł. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podał wnioskodawca, że mieszka w lokalu "komunalnym-własnościowym", jest właścicielem połowy "zdewastowanego" lokalu użytkowego o powierzchni 261, 93 m², źródłem jego utrzymania jest świadczenie z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w kwocie 301 zł. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki sądowej w dniu 23 kwietnia 2014 r. T. K. odebrał wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedłożenie w terminie czternastu dni, pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie akt sprawy, dodatkowych informacji i dokumentów źródłowych dotyczących jego sytuacji materialnej i rodzinnej. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca nie zareagował na to wezwanie w sposób w nim wskazany. Natomiast pismem procesowym z dnia 25 kwietnia 2014 r. oświadczył, że od roku 2010 nie składa zeznań podatkowych, ciążą na nim zaległości z tytułu zaległości w opłacaniu czynszu, środki na swoje utrzymanie uzyskuje z pomocy społecznej oraz wsparcia ze strony znajomych i rodziny, W załączeniu do tego pisma T. K. przesłał kserokopie decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z dnia 11 marca 2014 r. w przedmiocie przyznania wnioskodawcy zasiłku okresowego z powodu bezrobocia na okres od dnia 1 marca do dnia 31 maja 2014 r. w kwocie 271 zł miesięcznie oraz świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności (zasiłek celowy). W treści wniosku o przyznanie prawa pomocy T. K. sformułował również żądanie ustanowienia pełnomocnika z urzędu na rzecz K.K.. W sprawie zważono, co następuje. Stosownie do brzmienia art. 245 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postę-powaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Pra-wo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 ustawy procesowej). Częściowe zwolnienie z opłat lub wydatków może z kolei polegać - zgodnie z przepisem art. 245 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na zwolnieniu od poniesienia ułam-kowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej. W przypadku osób fizycznych prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Ocenie pod kątem spełnienia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych jest zdolność wniosko-dawcy poniesienia kosztów sądowych bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i swojej rodziny. Z regulacji prawnych dotyczących kosztów sądowych można wysnuć wniosek, iż są ich ponoszenie jest zasadą, natomiast zwolnienie z ich uiszczenia winno nastąpić w sytuacjach wyjątkowych. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych jest instytucją stosowaną w przypadku osób charakteryzujących się ubóstwem (przykładowo do takich osób zaliczyć można osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione zostały całkowicie środków do życia). Ubiegający się o taką pomoc powinni poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy jak i stan faktycz-ny sprawy, referendarz sądowy ocenił, że w przypadku T. K. zaistniała ustawowa przesłanka do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, określona w art. 246 § 1 pkt 2) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wnioskodawca wykazał bowiem, że nie jest w stanie ponieść żadnego, dodatkowego ponad koszty koniecznego utrzymania siebie wydatku. Świadczą o tym, z jednej strony, wysokość dochodu jego gospodarstwa domowego i brak majątku podlegającego spieniężeniu, a z drugiej strony koszty utrzymania tego gospodarstwa domowego. Istotne jest również korzystanie przez wnioskodawcę ze wsparcia z Pomocy Społecznej, na skutek dokonanej przez właściwe organy administracji publicznej oceny jego sytuacji materialnej i życiowej. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2) i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, referendarz sądowy postanowił jak w sentencji. Na marginesie uzasadnienia rozstrzygnięcia wypada wskazać, że żądanie T. K. ustanowienia w sprawie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu dla K. K. w sytuacji, gdy T. K.nie występuje w sprawie w roli pełnomocnika procesowego K. K., oraz wobec odniesienia się do żądania K. K. w tym zakresie w postanowieniu referendarskim z dnia 13 maja 2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 1725/13) kierowanym do K. K., jako wniesione przez osobę nieumocowaną do występowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w sprawie w imieniu tej ostatniej nie może być przedmiotem rozstrzygania.