I SA/Wr 1727/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o zmianę postanowienia referendarza sądowego z dnia 13 maja 2014 r. w sprawie ze skargi K. K. i T. K. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2005 r., sygn. akt I SA/Wr 3380/03, dotyczącym skargi K. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. postanawia: odmówić zmiany postanowienia referendarza sądowego z dnia 13 maja 2014 r. W dniu 13 maja 2014 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek T. K. o przyznanie prawa pomocy. W piśmie z dnia 25 kwietnia 2014 r., zatytułowanym "sprzeciw T. K." (data nadania - 26 maja 2014 r.), T. K. wniósł o uzupełnienie, ewentualnie o zmianę postanowień tutejszego Sądu z dnia 13 maja 2014 r. "poprzez wykreślenie sformułowania, że skargi zostały wniesione przez K. K. i T. K.". Jak bowiem wskazał skarżący, na aktualnym etapie postępowania "wniosek o sporządzenie skargi o wznowienie postępowania" został wniesiony oddzielnie przez K. K. oraz T. K. Zdaniem skarżącego, skarga tylko w części dotyczy T. K.. Ponadto wskazał, że nie sprzeciwia się zarządzeniu referendarza sądowego z dnia 13 maja 2014 r. o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W sentencji postanowienia z dnia 13 maja 2014 r. referendarz sądowy wskazał, że wniosek K. K. o przyznanie prawa pomocy został złożony "w sprawie ze skargi K. K. i T. K.". W ocenie Sądu, takie sformułowanie sentencji jest prawidłowe. Jak wynika bowiem z akt sprawy, skargę o wznowienie postępowania (błędnie nazwaną "wniosek o wznowienie postępowania") skarżący wnieśli w jednej przesyłce listowej, ale na odrębnych pismach. Z analizy treści złożonych skarg wynika jednak, że są to pisma o tożsamej treści, różniące się jedynie oznaczeniem strony wnoszącej. Z tego względu tutejszy Sąd musiał je potraktować jako jedną skargę T. i K. K. W tym stanie rzeczy, zmiana postanowienia we wnioskowanym zakresie jest nieuzasadniona. Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 165 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.), to od uznania Sądu należy, czy dane postanowienie powinno zostać zmienione. W myśl bowiem powołanego przepisu, postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Na marginesie trzeba dodać, że postanowienie z dnia 13 maja 2014 r. było kierowane jedynie do K. K. W myśl bowiem art. 252 § 3 u.p.p.s.a. postanowienie co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy doręcza się stronie, która złożyła wniosek. Zażalenie na to postanowienie przysługuje wyłącznie wnioskodawcy. Oznacza to, że prawo do "kwestionowania" ww. postanowienia posiada K. K. (wnioskodawczyni), a nie T. K. Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 165 w zw. z art. 160 u.p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.