I SA/Wr 173/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy zażalenia na postanowienie z dnia 21 maja 2012 r. oraz z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu ze skargi A Sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października oraz grudzień 2006 r. postanawia 1. odrzucić zażalenie; 2. przywrócić termin do wniesienia sprzeciwu. Postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r. Sąd odrzucił sprzeciw, który został wniesiony po terminie. Uzasadnieniem takiego rozstrzygnięcia była okoliczność, iż przesyłka z odpisem postanowienia Referendarza sądowego była pierwotnie awizowana 23 kwietnia 2012 r. i podjęta 9 maja 2012 r., czyli po upływie 14 dni, o których mowa w art. 73 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej – p.p.s.a.). Skutkowało to niewłaściwym obliczeniem przez skarżącego 7-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Przesyłka z odpisem powyższego postanowienia (o odrzuceniu sprzeciwu) – zgodnie z zapisami na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, znajdującym się w aktach sprawy – została pierwotnie awizowana w dniu 1 czerwca 2012 r. i podjęta przez skarżącego osobiście 18 czerwca 2012 r. Zażalenie na postanowienie zostało wniesione 25 czerwca 2012 r., zgodnie z odciskiem pieczęci pocztowej. Wraz z zażaleniem złożony został wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu z załączoną kopią wydruku pocztowego powtórnego zawiadomienia. Wydruk zawierał informację o terminie odbioru przesyłki w placówce pocztowej do dnia 9 maja 2012 r. W uzasadnieniu ww. wniosku skarżący wskazał, że będąc w dobrej wierze co do prawidłowego oznaczenia przez Urząd Pocztowy terminu odbioru przesyłki z odpisem postanowienia w przedmiocie prawa pomocy, odebrał ją dwa dni po upływie ostatniego dnia 14-dniowego okresu liczonego od daty pierwszego awizowania. W związku z tym, w jego ocenie, uchybił terminowi do wniesienia sprzeciwu nie ze swojej winy, gdyż liczył go od daty odbioru przesyłki, wskazanej na zawiadomieniu powtórnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniesionego zażalenia na postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu, wskazać trzeba, że zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. Dokonując oceny zachowania powyższego 7-dniowego terminu w podanych wyżej okolicznościach, powołać należy treść art. 73 p.p.s.a., który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres 14 dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (§ 1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). W niniejszej sprawie pierwsze zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej, o którym mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a., było datowane na 1 czerwca 2012 r. Zatem ostatni dzień 14-dniowego terminu, który był równoznaczny z dniem dokonania fikcyjnego doręczenia, stosownie do treści art. 73 § 4 p.p.s.a., był 15 czerwca 2012 r. Od tej daty należało wobec tego liczyć termin do wniesienia przedmiotowego środka zaskarżenia, który upływał 22 czerwca 2012 r. W rezultacie, zażalenie wniesione 25 czerwca 2012 r. należało ocenić jako spóźnione. Natomiast zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie spóźnione podlega odrzuceniu. Wypada jednak zwrócić uwagę, że rozstrzygnięcie to nie ma wpływu na możliwość dalszej obrony praw przez skarżącego przed Sądem, gdyż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu zasługuje na uwzględnienie. Skutkiem takiego rozstrzygnięcia jest, iż postanowienie, którym sprzeciw został odrzucony, upada. Odnosząc się zatem do wniosku o przywrócenie terminu, powołać należy art. 86 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu uzależnione jest od spełnienia łącznie przesłanek wymienionych w art. 87 p.p.s.a. Stosownie do brzmienia tego przepisu, wniosek w tym przedmiocie należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia z jednoczesnym dokonaniem czynności, której strona nie dokonała w terminie. Ponadto we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, które to okoliczności stanowią zasadniczą przesłankę jego przywrócenia. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić wówczas, gdy strona, mimo zachowania należytej staranności, z przyczyn od niej niezależnych nie mogła dokonać czynności w terminie. Przeszkody zatem muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W niniejszej sprawie wyznaczony przepisem 87 § 1 p.p.s.a. 7-dniowy termin należy liczyć od dnia, w którym skarżący powziął wiadomość, iż data przepisowego doręczenia przesyłki z odpisem postanowienia w przedmiocie prawa pomocy nie pokrywała się z datą jej faktycznego odbioru, czyli od 18 czerwca 2012 r. W tym względzie zatem wymogi formalne zostały zachowane. Co do dalszych wymogów przedmiotowego wniosku, w ocenie Sądu, skarżący nie tylko uprawdopodobnił, ale i udowodnił brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia sprzeciwu. Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 26 ust. 2 pkt 1 lit. b/ ustawy z 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159 ze zm.), przesyłka, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być wydana ze skutkiem doręczenia w placówce operatora, jeżeli podczas próby doręczenia przesyłki adresat był nieobecny pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie pocztowym lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej albo doręczenie za pomocą oddawczej skrzynki pocztowej nie jest możliwe. Natomiast stosownie do treści § 38 ust. 1 rozporządzenia z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34 ze zm.), wydanego na mocy art. 46 ust. 3 Prawa pocztowego, przesyłki lub przekazy pocztowe operator wydaje adresatowi w placówce oddawczej w terminie 14 dni, zwanym dalej "terminem odbioru", z zastrzeżeniem ust. 2. Bieg tego terminu dla przesyłek, które nie były nadane na poste restante, rozpoczyna się od dnia następnego po dniu doręczenia zawiadomienia o próbie doręczenia wraz z informacją o terminie odbioru (§ 38 ust. 3 pkt 2 powołanego rozporządzenia). Zauważyć wypada, że przytoczone wyżej przepisy Prawa pocztowego odpowiadają regulacjom zawartym w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powtórne zawiadomienie pocztowe, które otrzymał skarżący wskazywało jako termin odbioru 9 maja 2012 r., a więc dwa dni po upływie 14-dniowego okresu, liczonego od daty pierwszego awizowania. Mając na uwadze przytoczone wyżej regulacje, na podstawie których działają urzędy pocztowe, skarżący mógł być w dobrej wierze, iż podana data mieści się w terminach przewidzianych przepisami prawa. Mając zatem na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, w oparciu o art. 86 § 1 p.p.s.a. należało przywrócić skarżącemu termin do wniesienia sprzeciwu na postanowienie Referendarza sądowego z 16 kwietnia 2012 r.