I SA/Wr 173/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 1 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października oraz grudzień 2006 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca Spółka wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych podnosząc w uzasadnieniu, iż powodem braku możliwości ich poniesienia jest zablokowany rachunek bankowy w wyniku czynności egzekucyjnych podjętych przez Urząd Skarbowy. Z oświadczenia o majątku i dochodach wynika, że kapitał zakładowy Spółki wynosi 52.000 zł, wartość środków trwałych – 5.229 zł, natomiast co do zysku lub straty za ostatni rok obrotowy, wyjaśniono, iż na dzień złożenia wniosku ([...] marca 2012 r.) nie został jeszcze sporządzony bilans. Spółka posiada jeden rachunek bankowy, którego saldo na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wynosiło (-) 1.752.830,82 zł. Wyjaśniono, iż do tej kwoty została dokonana blokada rachunku. Z dokumentów przedłożonych na wezwanie, skierowane na podstawie zarządzenia Referendarza sądowego, na mocy art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: p.p.s.a.) wynika, że w 2008 r. Spółka uzyskała przychód netto w kwocie 7.251.927,38 zł i poniosła stratę w wysokości 307.548,93 zł. W latach 2010 i 2011 nie zeznała do opodatkowania żadnego przychodu, w pierwszych dwóch miesiącach 2012 r. dokonała dostawy towarów i usług o łącznej wartości powyżej 200.000 zł. Od postanowienia z dnia 16 kwietnia 2012 r., którym Referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy, strona wniosła sprzeciw. Na wezwanie Sądu do przedłożenia dodatkowych dokumentów, nadesłane zostały deklaracje VAT-7 za maj, czerwiec i lipiec 2012 r., w których zdeklarowane zostały dostawy towarów i usług na kwoty odpowiednio 47.865 zł, 175.314 zł, 412.499 zł oraz nabycie towarów i usług o wartości 47.150 zł, 56.021 zł i 160.895 zł. Przedłożony też został wydruk z rachunku bankowego z wykazanymi kwotami blokad w wyniku zajęć sądowych i administracyjnych oraz historia rachunku za okres od [...] czerwca do [...] września 2012 r. Strona poza tym wskazała, iż dodatkowe dokumenty znajdują się przy sprawach o sygn. akt I SA/Wr 268/12 i I SA/Wr 285/12. W wymienionych sprawach dodatkowo przedłożone zostały deklaracje VAT-7 za wcześniejsze okresy rozliczeniowe i wynika z nich (z akt sprawy I SA/Wr 268/11), że łącznie za luty, marzec i kwiecień 2012 r. Spółka dokonała dostawy towarów i usług na łączną kwotę 512.038 zł. Strona nie przedłożyła bilansu oraz rachunku zysków i strat za 2011 r. ani wydruków z księgi podatkowej za miesiące maj czerwiec i lipiec 2012 r. Jako znane z urzędu wskazać należy, że na obecnym etapie postępowania strona obowiązana jest do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W świetle powyższego, Sąd mając na uwadze zebrany materiał dowodowy ponownie rozpoznał wniosek strony o przyznanie jej prawa pomocy. Stosownie do treść art. 245 § 3 i art. art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie prawnej, gdy wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Zwrócić należy uwagę, iż treść powyższej regulacji wyraźnie wskazuje, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności, które uzasadniałyby jego żądanie. Rola Sądu w tym względzie, na mocy art. 255 p.p.s.a., ogranicza się do wezwania do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, gdy informacje podane na urzędowym formularzu okażą się niewystarczające dla oceny faktycznej sytuacji finansowej i majątkowej strony lub budzą wątpliwości. Zauważyć też wypada, że w niniejszej sprawie Sąd dodatkowo dał możliwość wnioskującej Spółce nie tylko uaktualnienia danych w tym zakresie, ale również nadesłania dokumentów o które była wzywana na etapie rozpoznania wniosku przez Referendarza sądowego. Mimo to, nie został przedłożony bilans oraz rachunek zysków i strat z 2011 r. ani wydruk z księgi podatkowej za poszczególne miesiące. Nie udzielono także w tym względzie stosownych wyjaśnienia. W rezultacie nie było możliwości weryfikacji danych zawartych na urzędowym formularzu wniosku, odnoszących się do majątku Spółki. Jeśli zaś chodzi o dane wynikające z przedłożonych dokumentów, które przede wszystkim odzwierciedlają aktualną sytuację strony skarżącej – a są to deklaracje VAT-7 – to nie dają one podstaw do uznania, iż Spółka nie ma możliwości pozyskania środków na opłacenie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Wskazać trzeba, że wpis od skargi został wyznaczony na kwotę 500 zł. Zwykle jest to najwyższy koszt sądowy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w związku z czym uzasadnione jest przyjęcie tej kwoty jako punktu odniesienia dla oceny możliwości płatniczych strony wnioskującej. Zauważyć zatem wypada, że wartości dostaw towarów i usług wskazują, iż Spółka prowadzi regularną działalność gospodarczą, w których obroty tylko w wymienionych wyżej miesiącach (od lutego do lipca 2012 r.) wyniosły ponad 1.000.000 zł W tych okolicznościach należy ocenić jako chybiony argument braku możliwości pozyskania środków na opłacenie kosztów sądowych ze względu na zablokowany zajęciami egzekucyjnymi rachunek bankowy. W istocie, na rachunku nie odnotowano jakichkolwiek operacji bankowych. Jednakże ten fakt w zestawieniu z wartością obrotów świadczy to tylko o tym, że Spółka przeprowadza transakcje wyłącznie w formie gotówkowej albo posiada jeszcze jeden rachunek, którego nie ujawniła. W każdym razie, z danych udzielonych przez stronę skarżącą, a przede wszystkim z faktu regularnego osiągania przychodów i ich wartości, wynikających z deklaracji VAT-7, wywieść należy, że Spółka ma możliwość pozyskania środków na opłacenie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym należało uznać za nieuzasadniony. Wobec tego, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 260 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.