I SA/Wr 173/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października oraz za grudzień 2006 r. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012 r. Sąd odrzucił skargę. Przesyłka z odpisem tego orzeczenia, awizowana pierwotnie 4 stycznia 2013 r., doręczona została prezesowi skarżącej Spółki 21 stycznia 2013 r. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone skargą kasacyjną, która została sporządzona i wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu 20 lutego 2013 r. Celem uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, pełnomocnik został wezwany do złożenia stosownego pełnomocnictwa procesowego w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Pismo z wezwaniem doręczone było na adres Kancelarii 5 marca 2013 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia nie udzielono odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została wniesiona z uchybieniem terminu. Stosownie do treści art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Skargę kasacyjną wniesioną z uchybieniem terminu wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym (art. 178 p.p.s.a.) Wskazać trzeba, iż przesyłka z odpisem postanowienia o odrzuceniu skargi, które stało się przedmiotem wniesionej skargi kasacyjnej, zostało doręczone w warunkach przewidzianych art. 73 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (§ 1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Przenosząc powyższą regulację na grunt niniejszej sprawy, zauważyć należy, że przesyłka z odpisem postanowienia z dnia 17 grudnia 2012 r. była awizowana pierwotnie 4 stycznia 2013 r. Od tej daty liczony jest okres 14 dni, o którym mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a. Z ostatnim dniem tego terminu, to jest 18 stycznia 2013 r., przyjąć należało tzw. fikcję doręczenia i od tego dnia biegł 30-dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Ostatnim dniem tego terminu przypadał na 17 lutego 2013 r., niedzielę, a więc przedmiotowy środek zaskarżenia mógł być wniesiony skutecznie najpóźniej z dniem 18 lutego 2013 r. Co za tym idzie, skargę kasacyjną wniesioną 20 lutego 2013 r. należało uznać za spóźnioną. W istocie skarżący potwierdził odbiór przesyłki z odpisem zaskarżonego postanowienia 21 stycznia 2013 r., niemniej jednak posiadał awizo z adnotacją o jego dacie, a jednocześnie miał wiedzę o sposobie obliczania terminów doręczeń. Z tego samego powodu bowiem (uchybienie terminu do uiszczenia wpisu od skargi) została odrzucona skarga. Ponadto, pomimo wezwania, nie został uzupełniony brak formalny skargi kasacyjnej przez złożenie pełnomocnictwa procesowego. Jednakże z uwagi na uchybienie terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej, kwestia umocowania do jej złożenia miała już znaczenie dla ustalenia właściwego adresata dla doręczenia odpisu niniejszego orzeczenia. W związku z tym, w oparciu o przedstawione okoliczności oraz przytoczoną wyżej regulację, skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu.