I SA/Wr 173/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października oraz grudzień 2006 r. postanawia odrzucić sprzeciw. Skarżąca Spółka wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2012 r. Referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy. Jak wynika z zapisów na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajdującym się w aktach sprawy, przesyłka z odpisem powyższego orzeczenia awizowana była po raz pierwszy w dniu 23 kwietnia 2012 r., zawiadomienie pozostawiono w drzwiach adresata. Jej doręczenie do rąk prezesa zarządu Spółki miało miejsce 9 maja 2012 r. Pismem nadanym w urzędzie pocztowym 16 maja 2012 r. wniesiony został sprzeciw od postanowienia Referendarza sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270 – dalej p.p.s.a.), od postanowień i zarządzeń wydanych przez referendarza sądowego w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy strona może wnieść sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Natomiast zgodnie z art. 259 § 2 p.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Dokonując oceny zachowania wskazanego wyżej 7-dniowego terminu, wskazać należy na treść art. 73 p.p.s.a., który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (§ 1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). W niniejszej sprawie po pierwszej próbie doręczenia pismo zostało złożone w placówce pocztowej w dniu 23 kwietnia 2012 r. Od tej też daty rozpoczynał się bieg 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 73 § 1 i 4 p.p.s.a. Ostatni dzień tego terminu przypadał zatem na 7 maja 2012 r. Z tą datą należało przyjąć za skuteczne doręczenie przesyłki z odpisem postanowienia, którym odmówiono Spółce przyznania prawa pomocy i jednocześnie za początek biegu terminu do wniesienia sprzeciwu. W rezultacie termin do jego wniesienia upływał z dniem 14 maja 2012 r. (poniedziałek). Sąd zauważył, iż strona skarżąca mogła być w dobrej wierze, iż nie uchybiła temu ostatniemu terminowi – przesyłka została odebrana w placówce pocztowej 9 maja 2012 r., a sprzeciw wniesiony w siódmym dniu licząc od tej daty. W istocie to placówka pocztowa winna dopilnować okresów wynikających z przytoczonych wyżej regulacji. Niemniej jednak, w świetle przepisu art. 73 p.p.s.a., ta okoliczność pozostaje bez znaczenia dla obliczeń przedmiotowych terminów. Może natomiast stać się podstawą do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności na mocy art. 87 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, wniosek taki składa się do sądu w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wobec powyższego, sprzeciw wniesiony 16 maja 2012 r. należało uznać za spóźniony i w związku z tym podlegał odrzuceniu na podstawie powołanego wyżej art. 259 § 2 p.p.s.a.