I SA/Wr 1730/13

Wrocław, dnia 06 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 06 października 2014 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi kasacyjnej K. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 02 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1730/13 odrzucającego skargę T. K. i K. K. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 09 stycznia 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 61/05 dotyczącego skargi K. k. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2004 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2004 r. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną Pismem z dnia 16 grudnia 2013 r. K. K. (dalej jako skarżąca) wniosła osobiście sporządzoną skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 02 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1730/13, odrzucającego skargę T. K. i K. K. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność. Art. 175 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako: p.p.s.a.) ustanawia przymus sporządzenia i podpisania skargi kasacyjnej w imieniu strony skarżącej przez jedną z wymienionych w tym przepisie kategorii pełnomocników procesowych: adwokata, radcę prawnego a w sprawach podatkowych także doradcę podatkowego. Konsekwencją naruszenia tego przymusu jest uznanie skargi kasacyjnej, sporządzonej osobiście przez stronę skarżącą, lub osobę nie mającą wskazanych wyżej kwalifikacji zawodowych, jako niedopuszczalnej w oparciu o art. 178 p.p.s.a. Ponadto, niesporządzenie skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika nie podlega ani konwalidacji (uzdrowieniu), ani nie stanowi braku formalnego, podlegającego uzupełnieniu w drodze art. 49 § 1 p.p.s.a. Wobec czego, w oparciu o art. 178 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.