I SA/Wr 1732/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji w sprawie ze skargi M. S.- B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, IV, VI, VII, IX, X, XI i XII 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. skarżąca M. S.-B. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, powołując sią na przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podkreśliła, że nie posiada środków pieniężnych na pokrycie zobowiązania podatkowego. Wskazując na powyższe zarzuciła, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie koniecznością zakończenia prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, co pozbawi skarżącą jedynego źródła dochodu. Skarżąca nawiązała także do swojej sytuacji rodzinnej, podkreślając, że na jej wyłącznym utrzymaniu pozostaje trójka małoletnich dzieci, a oprócz kosztów niezbędnego utrzymania skarżącą obciążają także zobowiązania kredytowe. Do skargi skarżąca dołączyła: oświadczenie o sytuacji majątkowej, wyciąg z rachunku kredytowego, harmonogram spłat kredytu hipotecznego wraz z wezwaniami do niezwłocznej spłaty wymagalnego zadłużenia, oświadczenie o stanie zdrowia skarżącej i jej syna (wraz z dokumentacją medyczną), rozliczenie dochodów firmy skarżącej (na dzień 31.07.2015 r.) wraz z wykazem ewidencji środków trwałych, kserokopię dokumentów: PIT-36, PIT/B, PIT/O i PIT/UZ za 2014 r. Z przedłożonych przez stronę dokumentów wynika, że jedynym źródłem utrzymania skarżącej jest działalność gospodarcza ze średnim dochodem miesięcznym (w 2015 r.) w kwocie 7.859,24 zł. Oprócz stałych kosztów utrzymania, skarżąca obciążona jest ratami spłaty dwóch kredytów, w tym, kredytu hipotecznego we frankach. Według przedłożonego przez stronę rozliczenia dochodów firmy (na dzień 31.07.2015 r.), prowadzona przez skarżącą firma odnotowała (za miesiące od stycznia do lipca 2015 r.) przychód w kwocie 793359,99 zł, koszty razem – 738345,34 zł, a dochód w kwocie 55014,65 zł. Z dokumentu PIT-36, złożonego za 2014 r., wynika natomiast, ze skarżąca osiągnęła w tym roku z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej, dochód w kwocie 48.732,55 zł, przy przychodzie w wysokości 1 169 184,50 zł i kosztach jego uzyskania w kwocie 1 120 451,95 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Jako zatem odstępstwo od zasady z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w myśl której, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, należy traktować (i w tym też kierunku interpretować) przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., który dopuszcza możliwość wydania przez sąd, na wniosek skarżącego, postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Odnosząc powyższe do argumentacji jaką skarżąca zawarła we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji obu instancji należy stwierdzić, że powołane przez stronę okoliczności takie jak – konieczność samodzielnego utrzymania trójki małoletnich dzieci, obciążenia kredytowe, poważne kłopoty zdrowotne skarżącej (a także jej syna) nie stanowią przesłanek do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo o jakim mowa w ww. przepisie. Podstawą pozytywnego rozpoznania wniosku złożonego w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest bowiem ochrona strony przed wszystkimi negatywnymi skutkami jakie wiążą się z wykonaniem zaskarżonej decyzji, a jedynie przed takimi tylko skutkami, których naprawienie, po uwzględnieniu skargi, nie byłoby możliwe lub znacznie utrudnione. W ocenie Sądu, sugerowane przez stronę trudności (w razie wdrożenia postępowania egzekucyjnego) w bieżącym utrzymaniu rodziny oraz realizacji obciążeń kredytowych mogą mieć potencjalnie znaczenie dla powodzenia ewentualnego wniosku strony (składanego do organu podatkowego) o rozłożenie na raty zaległości podatkowych lub umorzenie tych zaległości, lecz nie mogą wpłynąć na pozytywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji albowiem z przedstawionych przez skarżącą okoliczności nie wynika niebezpieczeństwo skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności należy zaakcentować, że na dzień rozpoznania wniosku nie wynika, by wdrożenie postępowania egzekucyjnego niosło niebezpieczeństwo utraty przez rodzinę skarżącej dotychczasowego miejsca zamieszkania. Nie znalazł Sąd również podstaw do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa utraty przez skarżącą jedynego źródła dochodu. Skarżąca nie wykazała bowiem, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego uniemożliwi stronie prowadzenie dotychczasowej działalności gospodarczej. Sama wysokość ciążącego na skarżącej zobowiązania podatkowego nie stanowi w tym przypadku dostatecznej przesłanki do stwierdzenia, że wyrażane w tym zakresie obawy skarżącej są uzasadnione. Poza oceną przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. pozostawały podniesione przy okazji wniosku argumenty odnoszące się do zasadności samej skargi. Wskazując na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.