I SA/Wr 1732/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant: Sekretarz sądowy Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi M. S.– B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, IV, VI, VII, IX, X, XI i XII 2010 r. postanawia z urzędu: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., Dyrektor Izby Skarbowej we W. zakwestionował m.in. możliwość odliczenia przez skarżącą M. B. podatku naliczonego przy nabyciu usług hotelarskich i gastronomicznych, które zostały wyszczególnione na otrzymanych przez stronę fakturach VAT, a to z powołaniem się na przepis art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm. oraz z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., w skrócie "u.p.t.u."). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu M.B. nie zgodziła się z decyzją i zarzuciła między innymi naruszenie wskazanego art. 88 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u. podnosząc, że wymienione usługi nabywała w ramach zakupu usług kompleksowych, które były przedmiotem odsprzedaży w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej polegającej na organizowaniu szkoleń, kursów i konferencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Powyższy przepis przewiduje zatem możliwość fakultatywnego zawieszenia postępowania przez Sąd, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania przed organem administracji publicznej lub przed organem wymiaru sprawiedliwości. Potrzeba zawieszenia postępowania może w szczególności dotyczyć sytuacji, gdy na tle innej sprawy rozstrzygane jest zagadnienie prawne, wymagające podjęcia stosownej uchwały czy wydania wyroku przez Trybunał Konstytucyjny lub Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Ten kierunek rozumienia w/w przepisu p.p.s.a. jest utrwalony w doktrynie i praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych, w oparciu o wykładnię celowościową, która w tym wypadku odpowiada istocie prawa administracyjnego, zapewniając jednolitość orzecznictwa administracyjnego. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność zawieszenia postępowania z uwagi na postępowanie toczące się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej (sygn. sprawy przed TSUE: C-225/18) zainicjowane pytaniem prejudycjalnym zadanym przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 października 2017 r., sygn. akt I FSK 2084/15. Zgodnie z treścią pytania powstała wątpliwość: "Czy art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1 z późn. zm.) oraz zasady neutralności i proporcjonalności nie sprzeciwiają się regulacji takiej jak zawarta w art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.; obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 z późn. zm.), zgodnie z którą obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych, z wyjątkiem nabycia gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników świadczących usługi przewozu osób, również w sytuacji, gdy unormowania te zostały wprowadzone do ustawy na podstawie art. 17(6) Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U.UE seria L z 1977 r. Nr 145/1 z późn. zm.)?". Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł, że wykładnia art. 88 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u., z której wynika zakaz odliczania VAT w przypadku nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych, pozostaje w sprzeczności z art. 17 (6) zd. 2 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U.UE seria L z 1977 r. Nr 145/1 z późn. zm.; obecnie: art. 176 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej Dz. U. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1 z późn.zm.). Zgodnie z w/w przepisem Dyrektywy, odliczenie podatku od wartości dodanej nie obejmuje wydatków niebędących wydatkami ściśle związanymi z działalnością gospodarczą (wydatki na artykuły luksusowe, rozrywkowe lub wydatki reprezentacyjne). Jak dalej wywiódł Naczelny Sąd Administracyjny, u podstaw wyłączenia odliczenia podatku na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u. leżało to, że podatek naliczony zawarty w zakupach odnoszących się do wydatków na usługi noclegowe i gastronomiczne, może mieć także charakter konsumpcyjny, nie powiązany z działalnością gospodarczą w sposób ścisły. Celem przepisu jest zatem zakaz odliczania podatku od wydatków tylko pozornie związanych z działalnością gospodarczą. Zakaz ten nie powinien jednak dotyczyć podatników, którzy nabywają te usługi w celu ich odsprzedaży konsumentom lub innym podatnikom, skoro wydatki te pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie budzi więc wątpliwości, że w następstwie rozpoznania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ww. pytania zostanie rozstrzygnięta kwestia prawna, odnosząca się do stosowania art. 88 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u., która ma kluczowe znaczenie dla rozpoznawanej sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł więc do przekonania, że konieczne jest zawieszenie postępowania sądowego. Z tych też względów, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.