I SA/Wr 1736/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego postanawia odrzucić skargę. W dniu [...] doręczono stronie skarżącej wezwanie do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braku skargi, pod rygorem jej odrzucenia poprzez uiszczenie wpisu sądowego. W odpowiedzi na wezwanie skarżący pismem z dnia [...] ( data stempla pocztowego ) wniósł o cofnięcie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli skarga dotknięta jest powyższym brakiem strona wzywana jest do jego uzupełnienia, a nie usunięcie braku w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a). Z kolei zgodnie z dyspozycją art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa lub skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W orzecznictwie aprobowany jest pogląd, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj., gdy wszczęła postępowanie sądowoadminsitracyjne. Oznacza to, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego skarżącemu prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu, w tym w szczególności jeżeli uiszczono wymagany wpis od skargi. Odnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że wniosek skarżącego o cofnięcie skargi mógł być rozpoznany dopiero po uiszczeniu wymaganego wpisu od skargi w kwocie 200 zł. Skoro zatem pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, skarżący nie uzupełnił w zakreślonym terminie należnego wpisu sądowego, to skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. należało odrzucić, o czym orzeczono jak w sentencji.