I SA/Wr 1741/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. Ś. na decyzję Izby Skarbowej w O. z dnia [...], nr [...] i [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług oraz odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od lutego 2000 r. do lipca 2001 r. postanawia: 1. umorzyć postępowanie, 2. zwrócić I. Ś. wpis sądowy w kwocie 1.396 zł (słownie: jeden tysiąc trzysta dziewięćdziesiąt sześć złotych) W dniu [...] Izba Skarbowa w O. wydała decyzję nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. z [...] nr [...], w której odmówiono I. Ś. rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług za okres od lutego 2000 r. do lipca 2001 r. w wysokości 198.096 zł. W tym samym dniu Izba Skarbowa w O. wydała kolejną decyzję dotyczącą I. Ś. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od zaległości w podatku od towarów i usług za okres od lutego 2000 r. do lipca 2001 r. w wysokości 69.302 zł. W dniu 27 maja 2002 r., na powyższe decyzje, wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu skarga I. Ś. W skardze I. Ś. podniosła, że zaskarżone przez nią decyzje zostały wydane z naruszeniem praw podatnika do między innymi równości zagwarantowanej w Konstytucji RP, do stosowania ulg w przypadkach uzasadnionego interesu społecznego, w tym utrzymania miejsc pracy, uwzględnienia zagrożenia bankructwem oraz zrównoważenia poniesionych nakładów na zatrudnienie osób niepełnosprawnych. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w O., wniosła o oddalenie skargi od wskazanych wyżej decyzji, wskazując między innymi na brak możliwości spłaty zaległości przez skarżącą, powstanie zaległości podatkowych wskutek nieuiszczania należnych zobowiązań, brak spełnienia warunków związanych z możliwością skorzystania z przywilejów wynikających z prowadzenia zakładu pracy chronionej. Pismem z dnia 12 maja 2004 r, które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu 12 maja 2004 r, skarżąca wycofała skargę na decyzje Izby Skarbowej w O. nr [...] i [...], wnosząc jednocześnie o zwrot uiszczonej opłaty sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W związku z reorganizacją Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustrojów sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. nr 153, poz. 1271), niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Stosownie do treści art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd i oznacza, że skarżący rezygnuje z kontynuowania postępowania administracyjnego. Tylko w sytuacji, gdy cofnięcie zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne, co jednak nie ma miejsca w rozstrzyganej sprawie. W myśl art. 97 § 2 cytowanej na wstępie ustawy w sprawach, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i kosztach sądowych. W przypadku cofnięcia skargi przed rozprawą, skarżącemu na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zmianami) zwraca się cały wpis. W związku z tym, że w ocenie Sądu brak było podstaw do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył postępowanie i nakazał zwrot całej kwoty wpisu sądowego, w myśl powołanych wyżej przepisów dotyczących kosztów sądowych.