I SA/Wr 1746/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi B. G. i Z. G. na decyzję Dyrektora Izby skarbowej we W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie o przyznanie prawa pomocy. Po doręczeniu odpisu wyroku z uzasadnieniem strona wniosła pismo datowane na 16 marca 2016 r., które ze względu na jego treść zostało zakwalifikowane jako wniosek o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym, pismem z dnia 7 kwietnia 2016 r. strona została o powyższym poinformowana i jednocześnie wezwana do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi, w wyznaczonym terminie, strona wskazała, że jej pismo nie stanowiło ani apelacji, ani prośby o przyznanie prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego, w sprawie znalazł zastosowanie przepis art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z jego treścią, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Wyjaśnić wypada, że od wyroku, którego odpis strona otrzymała wraz z jego uzasadnieniem, służy skarga kasacyjna. Skarga kasacyjna natomiast winna być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego). Stąd też pismo z dnia 16 marca 2016 r., mając na uwadze jego treść (strona wskazała w nim, że nie będzie składać apelacji, gdyż status podatnika jej na to nie pozwala), zostało zakwalifikowane jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika na potrzeby sporządzenia powyższego środka zaskarżenia. Odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, że pismo z 16 marca 2106 r. takim wnioskiem nie jest, skutkowała przyjęciem, że dalsze procedowanie w zakresie prawa pomocy jest zbędne. W związku z powyższym postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanego wyżej art. 249a ustawy procesowej.