I SA/Wr 1751/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący; sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędziowie; sędzia WSA Katarzyna Radom, sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant: referent Daria Laskowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją, po rozpoznaniu odwołania A. K., Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. (dalej także: Dyrektor UKS we W.) z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] określającą: - zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 571.583 zł oraz - wysokość odsetek od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na ten podatek za kwiecień, maj, sierpień i od września do grudnia 2010 r. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostały w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy: W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że A. K. (dalej także: Strona, Skarżąca) w 2010 r. uzyskała dochody: - z wynagrodzenia ze stosunku pracy za okres od [...].01. do [...].12.2010 r. w kwocie 14.469 zł – w tym zakresie nie kwestionowano danych wykazanych przez Stronę; - z działalności gospodarczej: prowadzonej samodzielnie - salon fryzjersko -kosmetyczny "A" w kwocie 581,92 zł (nie kwestionowano rozliczenia w tym zakresie) oraz z udziału w spółce jawnej B - w tym zakresie rozliczenie uznano za nieprawidłowe. W spółce jawnej B Dyrektor UKS we W. przeprowadził postępowanie kontrolne dotyczące 2010 r. i dowody zgromadzone w ramach tego postępowania włączył do akt niniejszej sprawy postanowieniem z dnia [...].06.2014 r. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że A. K. i I. M. założyły sp. jawną B z siedzibą w C. w dniu [...].08.2007 r. Kapitał zakładowy tej Spółki wynosił 30.000 zł. W 2010 r. zmienił się skład osobowy Spółki i wzrósł jej kapitał zakładowy, na dzień [...].01.2010 r. wynosił 60.000 zł i obejmowali go: A. K. – 50% udziałów, K. Ł. - 25% udziałów, M. N. - 25% udziałów. Siedziba Spółki od dnia [...].10.2010 r. mieściła się w O., kapitał zakładowy wynosił 1.000.000 zł i zgodnie z umową wspólnicy Spółki uczestniczyli w majątku Spółki, dochodach i stratach w następujący sposób: A. K. - 55%, K. Ł. - 40%, M. N. - 5%. W 2010 r. Spółka w 2010 r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie produkcji i sprzedaży pelletu (ekologiczne paliwo ze zmielonych odpadów przemysłu drzewnego i rolnictwa). Linia produkcyjna i hale przemysłowe oraz biura znajdowały się w R. (dzierżawione od "C" M. K., w grudniu 2010 r. odkupione przez Spółkę). Spółka zatrudniała 9 osób. Dostawcami surowca dla Spółki (otręby pszenne) było około 50 podmiotów, w tym młyny, firmy związane z biomasą, pośrednicy świadczący jednocześnie usługi transportowe. Głównym odbiorcą wyrobów Spółki (98% produkcji) była D sp. z o.o. w G. (prezes i udziałowiec M. K.). W księdze przychodów i rozchodów sp. jawna B w 2010 r. wykazała dochód w kwocie 819.555,62 zł (przychód 11.941.946,71 zł, koszty uzyskania przychodu 11.122.391,09 zł). Postępowanie kontrolne wykazało, że Spółka zaniżyła dochód o kwotę 2.533.780,45 zł poprzez: 1) zawyżenie kosztów uzyskania przychodu o kwotę 2.504.374,19 zł, z czego na A. K. przypadała kwota 1.377.405,80 zł, w tym z tytułu: a) ujęcia jako kosztów podatkowych kwot wynikających z nierzetelnych faktur dokumentujących zakup surowca do produkcji w kwocie netto 2.481.934,19 zł wystawionych przez 7 firm: - E S. T. na kwotę 12.528 zł, - F B. S., na kwotę 1.594.515,46 zł, - G P. D. O. ul. D. 112, na kwotę 95.747,09 zł, - "J. Handel materiałami opałowymi - budowlanymi" J. S. na kwotę 641.221,86 zł, - H s.c. J. Z., R. Z. na kwotę 49.270,76 zł, - I M. G. na kwotę 40.802,42 zł, - J D. C. na kwotę 47.848,60 zł. b) zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków inwestycyjnych w kwocie 22.440 zł, stanowiących koszty najmu lokal lokali użytkowych za okres sierpień–grudzień 2010 r. (poniesione w celu stworzenie zakładu pogrzebowego i nieuzyskanie z tego tytułu przychodów w 2010 r.), jako podstawę prawną wskazano art. 22 ust. 4, 5, i 6 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., nr 51, poz. 307 ze zm. – dalej - u.p.d.f.) - na dalszym etapie postępowania Strona nie kwestionowała tych ustaleń; 2) zaniżenie przychodów o kwotę 16.241,50 zł ( z czego na Stronę przypadała kwota 8.932,80 zł) z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia w postaci nieoprocentowanej pożyczki od K. Ł. w kwocie 1.210.000 zł, która nie została zwrócona, jako podstawę prawną organ podatkowy powołał art. 14 ust. 2 pkt 8 u.p.d.f. Przychód ustalono zgodnie z art. 11 ust. 2a pkt 4 tej ustawy (tych ustaleń nie kwestionowano). Organ kontroli skarbowej, powołując art. 193 § 6 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012, poz. 749 ze zm. – dalej : O.p.) podatkową księgę przychodów i rozchodów prowadzoną przez Spółkę uznał za nierzetelną i wadliwą w częściach dotyczących kosztów uzyskania przychodów. Po wyeliminowaniu nierzetelnych i wadliwych zapisów w zakresie zarówno kosztów uzyskania przychodów jak i przychodów możliwe było prawidłowe określenie przychodów z udziału w sp. jawnej B jej wspólników oraz określenie odpowiadających im kosztów uzyskania przychodów. W konsekwencji dochód uzyskany przez Stronę z działalności gospodarczej prowadzonej w sp. jawnej B oraz salonie fryzjersko-kosmetycznym "A" organ I instancji przyjął w łącznej kwocie 1.837.676,11 zł, z umowy o pracę w kwocie 14.469 zł. Łączny dochód po odliczeniu straty za 2009 r. oraz składki na ubezpieczenie społeczne organ podatkowy wyliczył na kwotę 1.849.396 zł, a należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 2010 r., po uwzględnieniu wykazanych odliczeń, na kwotę 571.583 zł. Ponieważ stwierdzone nieprawidłowości miały także wpływ na wysokość zaliczek na podatek dochodowy za 2010 r., organ I instancji wyliczył także wysokość odsetek on niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek, powołując przepisy art. 44 ust. 6 u.p.d.f. oraz art. 51 § 2 i art. 53 §1 O.p. W odwołaniu Strona zarzuciła naruszenie: - art. 2, art. 32, art. 84, art. 217 Konstytucji RP przez ich niezastosowanie przy wykładni przepisów ustawy podatkowej i przyjęcie wykładni rozszerzającej, wbrew literalnemu brzmieniu przepisów ustawy; - art. 121, art. 122, art. 187 §1 , art. 188, art. 190, art. 192, art. 199a § 3 O.p. przez nieuzasadnione łączenie wzajemnie wykluczających się zeznań świadków w celu odmowy przyznania podatnikowi prawa do zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów podatkowych, przez niedopuszczenie możliwych do przeprowadzenia dowodów na okoliczności uznania za nieudowodnione, które mogły przyczynić się do ich wyjaśnienia, przez niezebranie w całości materiału dowodowego, przez nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez Stronę, pomimo, że przedmiotem dowodu miały być okoliczności istotne w sprawie, a niestwierdzone w sposób wystarczający innymi dowodami, przez uniemożliwienie Stronie udziału w przeprowadzaniu dowodów, które zostały przeprowadzone w postępowaniu w zakresie podatku od towarów i usług w stosunku do innego podmiotu, tj. w stosunku do sp. jawnej B, w którym to postępowaniu A. K. nie była stroną, przez złamanie obowiązku oceny czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całego materiału dowodowego, przez uznanie niektórych okoliczności za udowodnione mimo, że Storna nie miała możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, przez niewystąpienie przez organ podatkowy do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa wynikającego z zakwestionowanych czynności, mimo istniejących wątpliwości; - art. 22 ust. 1 u.p.d.f. przez niewłaściwą wykładnię i odmowe przyznania podatnikowi prawa do zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów podatkowych, mimo istnienia ich związku z osiąganiem przychodów, wyłącznie na podstawie pochodzenia faktury od podmiotu, który nie ewidencjonował kosztów lub podmiotu, który zataił fakt dokonania transakcji ze Stroną w swoich rozliczeniach podatkowych. Ponadto, powołując art. 237 O.p., Strona wraz z odwołaniem zaskarżyła postanowienia wydane w I instancji, na które nie służy zażalenie tj. postanowienia: z dnia [...].02.2015 r. o odmowie przeprowadzenia dowodu z zeznań J. B. i M. N. oraz z dnia [...].03.2015 r. o odmowie przeprowadzenia dowodu z zeznań M. M. i wniosła o przeprowadzenie tych dowodów. Wniosła także o przeprowadzenie rozprawy – art. 200a O.p., przeprowadzenie postępowania uzupełniającego – art. 229 O.p., w szczególności przez dopuszczenie dowodów wskazanych w odwołaniu oraz o uchylenie decyzji organu I instancji i określenie zobowiązania podatkowego Strony w kwocie 130.813 zł wraz z odpowiednio zmodyfikowanymi odsetkami niezapłaconych w terminie płatności zaliczek. Dyrektor Izby Skarbowej we W., po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania, utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Na wstępie organ odwoławczy wskazał przepisy stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia. Wskazał, że w dacie orzekania zarówno zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. jak i odsetki od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na ten podatek nie uległy przedawnieniu, powołał się w zakresie odsetek na uchwałę Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 7.12.2009 r. (II FPS 5/09). Wyjaśnił, że dowodem w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe i inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających czy kontroli podatkowej. Potwierdzeniem dokonania transakcji jest zarówno prawidłowe jej udokumentowanie (rachunki, faktury, dowodu przelewu), jak też oświadczenie stron transakcji o ich wykonaniu oraz dokładna analiza okoliczności towarzyszących zafakturowanym transakcjom w świetle potwierdzenia lub zaprzeczania wiarygodności składanych oświadczeń stron postępowania lub świadków z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń gospodarczych. Zastrzegł, że formalnie poprawne faktury, nawet gdy korespondują z nimi inne dokumenty (umowy, przelewy) nie przedstawiają wartości dowodowej, gdy czynności które dokumentują, nie zostały w rzeczywistości wykonane. Dopiero łączna ocena wszystkich dowodów i okoliczności pozwala na stwierdzenie przebiegu i celowości zdarzeń. W ocenie organu odwoławczego, poczynione w niniejszej sprawie ustalenia wykazały, że zaewidencjonowane w ciężar kosztów uzyskania przychodów sp. jawnej B K. Ł. N. (dalej także sp. B) faktury wystawione na łączną kwotę netto 2.469.406,19 zł przez: E S. T.(na kwotę 12.528 zł), F B. S., na kwotę (1.594.515,46 zł), G P. D. O. ul. [...], (na kwotę 95.747,09 zł), "J. Handel materiałami opałowymi - budowlanymi" J. S. (na kwotę 641.221,86 zł), H s.c. J. Z., R. Z. (na kwotę 49.270,76 zł), I M. G. (na kwotę 40.802,42 zł), J D. C. (na kwotę 47.848,60 zł) dokumentują czynności, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Organ podatkowy zauważył, że Strona w 2010 r. uczestniczyła w zyskach i startach sp. B w 55% dlatego przychody i koszty tej spółki przekładają się wprost na wysokość dochodów Strony, a w konsekwencji na wysokość zobowiązania podatkowego. Sp. B w 2010 r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie produkcji i sprzedaży pelletu. Dostawcami surowca dla sp. B było około 50 podmiotów, w tym młyny, firmy związane z biomasa, pośrednicy świadczący jednocześnie usługi transportowe. Głównym odbiorcą wyrobów Spółki (98% produkcji) była D sp. z o.o. w G. (prezes i jedyny udziałowiec w 2010 r. M. K.). Z ustaleń zawartych w protokole z czynności sprawdzających przeprowadzonych u kontrahenta sp. B E S. T. przez UKS w Ł . wynika, że w ewidencji tej firmy ujęto dwie faktury wystawnie na rzecz sp. jawnej B na sprzedaż paszy K w ilości 65,1 tony, tj. nr [...]/10/10 z dnia [...].10.2010 r. i nr [...]/10/10 z dnia [...].10.2010 r. Nie stwierdzono u tego kontrahenta zakupy 43,2 tony wytłoków jabłek (suszona biomasa), których sprzedaż spółce B miała dokumentować trzecia faktura nr [...]/10/10/ z dnia [...].10.2010 r., ujęta w księgach spółki. Wg oświadczenia S. T. faktura ta została wystawiona omyłkowo i winna być anulowana. Organ podatkowy wskazał, że na fakturach E, jako sposób zapłaty wskazywano 14 dniowy termin i nr konta bankowego. Przelewów takich nie stwierdzono. Zmiana sposobu zapłaty na gotówkę dotyczyła tylko dwóch pierwszych faktur. W tych okolicznościach za zasadne uznał organ odwoławczy przyjęcie, że sp. B faktycznie dokonała zakupu surowca na podstawie dwóch faktur, wskazując na brak zapłaty, brak zakupu i oświadczenie sprzedającego. Z tych powodów organ podatkowy przyjął, że faktura nr [...]/10/10 z dnia [...].10.2010 r. dokumentuje transakcję, która nie miała miejsca w rzeczywistości, tym samym kwota 12.528 zł, wynikająca z tej faktury, nie ma związku z przychodem Spółki, nie stanowi zatem kosztu uzyskania przychodów (art. 22 ust. 1 u.p.d.f.). Z dokonanych ustaleń wynika także, że w okresie od [...].06. do [...].12.2010 r . F B. S., W., S. 32 wystawił na rzecz sp. B łącznie 51 faktur, w tym 45 faktur na sprzedaż otrąb pszennych o wartości netto 1.580.567,26 zł, jedną fakturę na sprzedaż kredy na kwotę netto 13.948,20 zł oraz faktury za usługi transportowe na kwotę 113.572,19 zł. Sprzedaż otrąb opodatkowana była stawką VAT 3%. Z informacji przekazanych przez Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., który przeprowadził kontrole podatkową w tej firmie wynika, że Sławomir B. nie miał zaplecza technicznego tj. pomieszczeń, zbiorników do przechowywania otrąb, działalność prowadził na posesji stanowiącej własność jego matki, w 2010 r. nie zatrudniał pracowników, dzierżawił ciągnik siodłowy i dokonywał zakupu paliwa do tego ciągnika, nie stwierdzono dokumentów potwierdzających nabycie otrąb i kredy, ani takich towarów w remanencie na koniec 2009 r., nie ustalono też jakim transportem i do jakiego miejsca dostarczano te towary, brak też dokumentów potwierdzający płatności gotówkowe, w zakresie podatku VAT S. B. w 2010 r. rozliczał dostawy opodatkowane wg 22% stawki 251.170 i dostawy wg 3% stawki w kwocie 1.460244 zł. Postępowanie wobec S. B. w zakresie podatku od towarów i usług za 2010 r. zakończyło się decyzją z [...].06.2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej uwzględniając także te ustalenia zakwestionował rzetelność faktur na sprzedaż otrębów i kredy wystawionych na rzecz sp. B, nie kwestionował faktur za usługi transportowe, gdyż firma dzierżawiła ciągnik siodłowy (faktury wystawione przez wydzierżawiającego R. B.) i dokonała zakupu oleju napędowego do tego ciągnika w ilości 28.971,54 l. Z ewidencji firmy F wynika, że wystawiła na rzecz sp. jawnej B łącznie 51 faktur na łączną kwotę 1.554.114,87 zł, zaś sp. B ujęła w ewidencji 66 faktur na łączną kwotę 1.708.087,65 zł. F dokonywał sprzedaży też na rzecz innych podmiotów (węgiel, miał, kruszywa, transport). Łączna wartość netto wystawionych faktur to 2.022.996,27 zł. Uwzględniając dane z deklaracji, stwierdzono, że firma nie zadeklarowała całości sprzedaży (w tym otrąb na kwotę 120.323,26 zł). W ewidencji F u brak dowodów zakupu otrąb i kredy, a także brak nabycia usług transportowych i innych do ich przewiezienia, czy przechowania. Firma nie posiadała też zaplecza technicznego do przechowywani otrąb. W toku postępowania nie udało się ustalić od kogo S. B. nabywał otręby i kredę i kto towar ten przewoził. Nie wskazał sprzedawców tych towarów, zeznał, że o możliwości zakupu towaru dowiedział się z gazety, towar zamawiał telefonicznie, nie ma numeru telefonu, towar dostarczany był do R., przy rozładunku był może 2 razy, za towar M. M. (G.) – kierownik zakładu w R. płacił kierowcy gotówką, sam faktur zakupu nie odebrał od sprzedawcy, bo poszedł do zakładu karnego (tj. w okresie od [...].12.2010 r. do [...].09.2011 r.). Po wystawieniu faktury na rzecz sp. B otrzymywał marżę od sprzedaży nie podał jej wysokości. Zebrany w toku tego postępowania materiał dowodowy, także zeznania S. B., M. M. (G.) kierownika zakładu w R., M. K. (mąż A. K.), który w 2010 r. zajmował się sprawami sp. B dotyczącymi pelletu oraz B. B. (brat S. B.), który pracował jako kierowca u S. B. organ I instancji uwzględnił w postępowaniu prowadzonym wobec wspólnika sp. B A. K.. Dyrektor UKS we W. w niniejszej sprawie wskazując, że: - mimo, iż F był największym dostawcą sp. jawnej B (w 2010 r. 15.700 ton) M. K. nie pamiętał co było przedmiotem zakupu, twierdził że to S. B. dostarczał towar, podczas gdy S. B. twierdził, że to jego dostawcy przywozili towar, - płatności za towar, mimo znacznych kwot, miały charakter gotówkowy, co jest sprzeczne z przepisami i zwyczajami kupieckimi, - S. B. nie posiadał dowodów zakupu towaru i nie wskazał dostawców, nie wykazał też zakupu w deklaracjach VAT-7, nie zadeklarował też części sprzedaży, nie otrzymywał kwot wynikających z faktur, a jedynie marże, - faktury wystawiał w R., ale ilość i cenę towaru podawał M. M., albo któryś ze wspólników sp. jawnej B, co oznacza, że S. B. nie wiedział co i za ile sprzedawał sp. B, część faktur wystawiał za niego M. M. i J. S., stwierdził, iż firma F B. S. nie dokonywała faktycznie sprzedaży towaru, na rzecz sp. B, a wystawione faktury na sprzedaż otrąb i kredy nie dokumentują faktycznych transakcji, brak zatem podstaw do zaliczenia kwoty 1.594.515,46 zł wynikającej z zakwestionowanych faktur do kosztów uzyskania przychodów. Jako podstawę prawną powołał art. 22 ust. 1 u.p.d.f. Spółka zaewidencjonowała też 4 faktury na zakup otrąb w ilości 281,77 ton na wartość netto 95.747,09 zł, wystawione w okresie od [...] - [...].12.2010 r. przez G P. D. O. ul. [...]. Faktury odebrał M. K. płatność gotówkowa. Z informacji uzyskanych z UKS w O. wynika, że pod wskazanym adresem brak jest oznak działalności gospodarczej. G P. D. jest firmą zarejestrowaną, ale nie prowadziła działalności gospodarczej. Działalność do dnia [...].02.2009 r. zgłoszona była w B., później przeniesiona do O., pod adresem wskazanym jako siedziba firmy (O. ul. [...]) P. D. nie przebywał i nie prowadził tam żadnej działalności. Właściciel budynku M. L. wynajął w dniu [...].01.2009 r. P.P. D. pokój co celów mieszkalnych dla znajomej. Za najem otrzymał zapłatę za 2 miesiące z góry. Nikt w tym pokoju nie zamieszkał, od tej pory brak kontaktu z najemcą, ponieważ nie uiszczał czynszu umowa wygasła. P. D. nie posiadał zarejestrowanych na siebie pojazdów. A. M. M., ani M. K. nie potrafili wskazać sposobu nawiązania kontaktu z tą firmą, osób które ją reprezentowały, dostawców (kierowców) towaru. Organ podatkowy podejmował próby przeprowadzenia czynności sprawdzających lub kontroli z tej firmie, ale z uwagi na brak kontaktu z P. D. pod wskazanymi adresami i numerem telefonu i brak oznak działalności gospodarczej stwierdził, że jest to firma fikcyjna nieuczestnicząca w obrocie gospodarczym. Faktury wystawione przez tą firmę, jak stwierdził w niniejszej sprawie organ odwoławczy, nie dokumentowały faktycznych czynności między tymi podmiotami, sp. B nie poniosła wydatków wskazanych w fakturach dlatego kwota 95.747,09 zł nie jest kosztem uzyskania przychodów (art. 22 ust. 1 u.p.d.f.). Spółka zaewidencjonowała ponadto 30 faktur na zakup 2.588,30 ton otrąb pszennych w okresie od A do grudnia 2010 r. na łączną kwotę netto 641.221,86 zł oraz na zakup usług transportowych (transport biomasy na trasie R.-R. i R. –W.) o wartości netto 232.067,66 zł, wystawionych przez "J. Handel materiałami opałowymi-budowlanymi" J. S. S. ul. [...]. Z czynności sprawdzających przeprowadzanych przez UKS w Ł . wynika, że J. S. pośredniczył w zakupie i sprzedaży otrąb pszennych, nie świadczył usług transportowych tego tworu, nie posiadał magazynów. Otręby nabył w: L. P. D. w ilości 2.363,41 ton na łączną kwotę netto 570.625,38 zł (32 faktury) i PW M B. K. 10 ton za kwotę 2.699 zł. Porównanie ilościowe nabytych otrąb wykazało, że firma J. sprzedawała w V, VII, IX i XII 2010 r. więcej otrąb niż nabyła. J. S. nie potrafił wskazać kto reprezentował firmę P. D., jak nawiązał z nią kontakt, numerów telefonów, nie znał kierowców którzy przywozili towar. Po przedstawieniu rozliczenia ilościowego zeznał, że nabywał też towar od rolników, którzy nie wystawiali żądnych dowodów, on też nie wystawiał faktur RR. Na dzień [...].12.2010 nie sporządził spisu z natury, bo towar był w R. i nie wiedział, który towar jest jego. Duży obrót w handlu otrębami był mu potrzebny do zawarcia umowy leasingowej. Dyrektor Izby Skarbowej uwzględniając, że P. D. nie uczestniczył faktycznie w obrocie gospodarczym przyjął, że J. S. nie mógł kupić w jego firmie otrębów następnie zafakturowanych na rzecz sp. jawnej B. Potwierdza to też fakt, że J. S. nie znał P. D., nie potrafił określić jak wyglądał, a zeznania dotyczące wystawiania faktur i płatności były niespójne. W ocenie organu odwoławczego, przedstawione przez sp. jawną B faktury wystawione przez J. S. na łączną kwocie 614.221,86 zł nie dokumentują rzeczywistych transakcji nabycia otrębów pszennych. Wskazana kwota nie stanowi zatem kosztu uzyskania przychodów sp. B zgodnie z art. 22 ust.1 u.p.d.f. W ewidencji Spółki znalazło się także 7 faktur na łączną kwotę netto 49.270,76 zł wystawionych przez H s.c. J. Z., R. Z. A., K., ul. [...]. Z wyniku kontroli Dyrektora UKS w K. kończącego postępowania prowadzone wobec H s.c. J. Z., R. Z. wynika, że ww. faktury ujęte w dokumentacji sp. B nie odzwierciedlają faktycznych czynności. W 2010 r. s.c. J. Z., R. Z. nie prowadziła bowiem działalności gospodarczej, nie posiadała środków transportowych, ani towarów wskazanych w fakturach nie mogła zatem odsprzedać ich sp. B R. Z. i J. Z. w 2010 r. pracowali jako kierowcy u Szymona B, który prowadził działalność w zakresie transportu drogowego. Ponieważ przedstawione przez sp. jawną B faktury nie dokumentują faktycznych transakcji organ odwoławczy nie uznał ich za koszt uzyskania przychodów, powołując art. 22 ust. 1 u.p.d.f. Spółka ujęła także w księgach podatkowych 5 faktur, które miały dokumentować zakup 149 ton otrąb pszennych na łączną wartość 40.802,42 zł od I M. G. W , [...]. Z czynności sprawdzających przeprowadzonych przez UKS w Ł w firmie M. G wynika, że firma ta była pośrednikiem w obrocie otrębami, nie posiadała magazynów, posiadała dwa ciągniki siodłowe i naczepę. Przedmiotem transportu była biomasa R - R , płatności za faktury były gotówkowe. Otręby firma I nabywała od FHUT "J. Z. i Syn s.c J. Z. R. Z. i dostarczała do sp. B po uprzednim przeładunku w siedzibie firmy J czyli towar dostarczała własnymi samochodami. Organ odwoławczy, dokonując oceny zebranego materiału dowodowego, za niewiarygodne uznał twierdzenia o przeładunku otrębów w Z. po 200 km, aby przewieźć je kolejne 40 km, opis nawiązania kontaktu ze s.c. J. Z. i Syn. Faktury dotyczące zakupu otrąb pszennych Dyrektor Izby Skarbowej uznał za niedokumentujące faktycznych transakcji, gdyż firma J nie mogła sprzedać towaru, którego nie mogła nabyć. W konsekwencji kwot wynikających z tych faktur nie zaliczył do kosztów uzyskania przychodów sp. B powołując art. 22 ust. 1 u.p.d.f. Spółka ujęła też w ewidencji księgowej trzy faktury, potwierdzających zakup od J D. C. O., ul. [...]: pomiotu ptasiego (27,4 tony), jęczmienia niepełnowartościowego (24,22 tony), wytłoczyn (24,06 tony) i pyłu drzewnego (197,4 tony) o łącznej wartości netto 47.848,60 zł. Z ustaleń organu podatkowego wynika, że za 2010 r. D. C. w zeznaniu PIT-37 za 2010 r. nie wykazał dochodu/straty z działnosci gospodarczej, nie składał też deklaracji VAT. Na wezwanie skierowane do D. C. zgłosił się J. K. z pełnomocnictwem od D. C. i wyjaśnił, że firma zajmowała się krawiectwem, a w 2010 r. przeprowadziła kilka transakcji zakupu biomasy, nie zatrudniała pracowników, nie posiadała środków transportu. Pełnomocnik nie okazał żadnych dokumentów rejestrowych, ani ewidencyjnych, kopii faktur twierdząc, że zaginęły. Zobowiązał się do ich odtworzenia, ale nie wykonał tych zobowiązań. Nie wiedział od kogo pochodził towar sprzedany sp. jawnej B wyjaśnił, że jego rola ograniczała się do pośrednictwa w 2-3 transakcjach za spółką B Z zeznań M. M. wynika, że nie zna D. C. ani jego firmy, a J. K. był jego poprzednikiem na stanowisku kierownika zakładu w R.. Po okazaniu faktur stwierdził, że o towarze i konieczności jago przyjęcia powiadomił go albo J. K. albo N. Organ odwoławczy stwierdził, że faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji między wskazanymi w nich podmiotami i nie uznał wydatków wynikających z tych faktur za koszt uzyskania przychodów powołując art. 22 ust. 1 u.p.d.f. W ocenie organu odwoławczego zebrany materiał dowodowy dowodzi, że zakup surowców do produkcji na podstawie wskazanych faktur w rzeczywistości nie miał miejsca. Faktur nie wystawili faktyczni sprzedawcy towaru. Wystawcy faktur prowadzili fikcyjną sprzedaż pośrednictwo, nie byli w posiadaniu faktur zakupu towarów (F B. S., PPHU D. C.) lub posiadali faktury pochodzące od podmiotu nieistniejącego lub niezarejestrowanego (J. S., J M. G.). Wszyscy nie potrafili wskazać źródła pochodzenia towaru lub podać dane umożliwiające ich identyfikację przez organ podatkowy. Podmioty te sprzedaż otrąb fakturowały wyłącznie na rzecz sp. B Niektórzy wystawców zakwestionowanych faktur świadczyli usługi transportowe, których organy podatkowe nie kwestionowały. Organ odwoławczy przyjął, że sp. B miała świadomość, że faktury nie dokumentują faktycznych transakcji, M. K. nie potrafił podać żadnych danych dotyczących transakcji i kontrahentów. Zachowania gospodarcze sp. B wskazują na brak należytej staranności co do upewnienia się, że transakcje nie wiążą się z przestępstwem. Brak dowodów na podjęcie jakichkolwiek działań zmierzających do potwierdzenia wiarygodności kontrahentów. Gotówkowa forma rozliczeń wbrew przepisom prawa i zwyczajom kupiecki też dowodzi nierzetelności zakupu. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że ciężar wykazania, iż wydatki stanowią koszt podatkowy obciąża także podatnika, gdyż to on posiada wiedzę w tym zakresie. Zdaniem organu odwoławczego, w toku postępowania nie naruszono prawa Strony do udziału w postępowaniu, przez zebranie dowodów pod nieobecność Strony i brak możliwości zadawania świadkom pytań, z uwagi na zgromadzenie dowodów w postępowaniu prowadzonych wobec sp. B gdyż w postępowaniu prowadzonym wobec tej spółki Strona (jako wspólnik spółki) była upoważniona przez pozostałych wspólników do reprezentowania sp. B przed Dyrektorem UKS we W. Oba postępowania, tj. wobec sp. B(w zakresie podatku od towarów i usług) i wobec A. K. (jako wspólnika spółki) łączyły Strona oraz sprawa, której postępowanie dotyczyło. Ustalenia miały bezpośredni wpływ na przychody i koszty sp. B oraz przychód i koszty wspólników tej spółki. A. K. uczestniczyła w postępowaniu zarówno dotyczącym sp. B jak i dotyczącym jej dochodów osobistych. Była powiadamiana o poszczególnych czynnościach, w tym zeznaniach świadków, co realizowało jej prawo do udziału w postępowaniu. Z prawa tego Strona nie korzystała nie stawiała się na zeznania świadków. Zaznaczył też, organ odwoławczy, że dowodem w sprawie może być także protokół zeznań włączonych do akt z innego postępowania. Uwzględniając, że Strona nie mogła być obecna przy zeznaniach R. Z. i J. S. a (słuchani jako strona) zlecono ponowne przeprowadzenie tych dowodów. Ponadto organ odwoławczy, wskazał, że decyzja w podatku od towarów usług za 2010 r. w stosunku do sp. jawnej B wydano w dniu [...].02.2014 r. i jest ostateczna. Spółka nie wniosła skargi. Decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...].06.2014 r. faktury wystawione przez F B. S. a rzecz sp. B uznano za nierzetelne. Odmowę przeprowadzenia dowodu z zeznań J. B. i ponownie z zeznań M. M., M. N., M. K. i S. B. na okoliczności wskazane we wniosku, uzasadnia, wg organu podatkowego, fakt, że okoliczności te nie wymagają dodatkowych wyjaśnień, gdyż zostały wykazane innymi dowodami, albo nie A znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie podzielił też organ odwoławczy stanowiska Strony co do błędnej wykładni art. 22 ust. 1 u.p.d.f. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A. K. wniosła uchylenie decyzji organów obu instancji w części obejmującej uznanie za zawyżone kosztów uzyskania przychodów o kwotę 1.377.405,80 zł dotyczącą udziału w kosztach sp. jawnej B K. Ł. N. i określenie zobowiązania na dodatkową kwotę 440.770 zł i zasadzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, zarzucając naruszenie: 1) art. 2, art. 32, art. 84, art. 217 Konstytucji RP przez ich niezastosowanie przy wykładni przepisów ustawy podatkowej i przyjęcie wykładni rozszerzającej, wbrew literalnemu brzmieniu przepisów ustawy; 2) art. 233 §1 pkt 1 O.p. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo wystąpienia w postępowaniu przed organem I instancji naruszenia przepisów: - art. 121, art. 122, art. 187 §1 , art. 188, art. 190, art. 192, art. 199a §3 O.p. przez nieuzasadnione łączenie wzajemnie wykluczających się zeznań świadków w celu odmowy przyznania podatnikowi prawa do zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów podatkowych, przez niedopuszczenie możliwych do przeprowadzenia dowodów na okoliczności uznania za nieudowodnione, które mogły przyczynić się do ich wyjaśnienia, przez niezebranie w całości materiału dowodowego, przez nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez podatnika, pomimo, że przedmiotem dowodu miały być okoliczności istotne w sprawie, a niestwierdzone w sposób wystarczający innymi dowodami, przez uniemożliwienie stronie udziału w przeprowadzaniu dowodów, które zostały przeprowadzone w postępowaniu w zakresie podatku od towarów i usług w stosunku do innego podmiotu tj. w stosunku do sp. jawnej B w którym to postępowaniu A. K. nie była stroną, przez złamanie obowiązku oceny czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całego materiału dowodowego, przez uznanie niektórych okoliczności za udowodnione, mimo, ze Storna nie miała możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, przez niewystąpienie przez organ podatkowy do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa wynikającego z zakwestionowanych czynności, mimo istniejących wątpliwości; 3) art. 22 ust. 1 u.p.d.f. przez niewłaściwą wykładnię i odmowe przyznania podatnikowi prawa do zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów podatkowych, mimo istnienia ich związku z osiąganiem przychodów, wyłącznie na podstawie pochodzenia faktury od podmiotu, który nie ewidencjonował kosztów lub podmiotu, który zataił fakt dokonania transakcji ze Stroną w swoich rozliczeniach podatkowych. Skarżąca nie kwestionuje decyzji organów podatkowych w części związanej z zawyżeniem kosztów uzyskania przychodów z udziału w sp. Bo koszt czynszu za wynajem lokalu w kwocie 22.440 zł i zaniżeniem przychodu z tytułu uzyskanych przez sp. B nieodpłatnych świadczeń i wyjaśnia, że w tym zakresie złożyła korektę zeznania rocznego i rozliczyła ujawniony w korektach zaległy podatek wraz z odsetkami za zwłokę. Uzasadniając zarzut błędnej wykładni art. 22 ust. 1 u.p.d.f., Skarżąca wskazała, że organy podatkowe kwestionowały tylko stronę czynności dostawy surowca do produkcji pelletu (dostawcę), nie kwestionowały natomiast ilości wyprodukowanego pellty, ilości zakupionego surowca do wyprodukowania pelletu, ceny zakupu surowca, zapłaty za dostarczony towar (str. 33 decyzji). Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Skarżąca stwierdziła, że nawet jeśli faktury wystawił podmiot nieuprawniony lub nieistniejący to fakty te nie przesądzają automatycznie, że koszt udokumentowany taką fakturą nie jest kosztem uzyskania przychodów (FSK 2705/04). Jeśli podatnik poniósł wydatek na opłacenie faktur i usługi zostały faktycznie wykonane, to organ podatkowy nie może odmówić mu zaliczenia tych wydatków do kosztów podatkowych. Istotne jest, że doszło do zakupu surowca, a nie ustalenie kto był jego poprzednim właścicielem. Nie jest istotne, że surowiec zakupiono od nieznanych rolników. Uzasadniając zarzut pominięcia udziału Strony w postępowaniu podniesiono, że organ I instancji odmówił przeprowadzenia dowodów z zeznań szeregu świadków wskazując, że dopuścił dowody zebrane w postępowaniu gdzie stroną była spółka jawna B pomijając fakt, że w niniejszej sprawie stroną jest Skarżąca, a nie Spółka. Ujawnione rozbieżności w zeznaniach świadków powinny być usunięte, zdaniem Skarżącej, poprzez przeprowadzenia konfrontacji, a takich czynności nie podjęto. Skarżąca kwestionuje też dokonaną przez organ I instancji ocenę poszczególnych dowodów i wskazuje, że opisanych nieprawidłowości nie usunął organ odwoławczy. Brak bowiem pogłębionej analizy zebranego przez organ I instancji materiału dowodowego w odniesieniu do wszystkich wystawców zakwestionowanych faktur, co doprowadziło do naruszenia prawa procesowego przez organ odwoławczy. W ocenie strony skarżącej, organ podatkowy wyciągnął wnioski zdecydowanie dalej idące niż wskazywał na to materiał dowodowy. Nie zwracał uwagi na wzajemną sprzeczność zeznań, dał wiarę podmiotom zainteresowanym zrzuceniem z siebie odpowiedzialności (odpowiedzialność korno-skarbowa) a obciążeniem Skarżącej. Rozstrzygnięcie oparte jest głównie na zeznaniach świadków, których prawdomówność jest w znacznej części wątpliwa. Strona skarżąca podniosła też, że niejasności i wątpliwości co do stanu prawnego winny być tłumaczone na korzyść strony, gdyż przemawia za tym treść unormowań konstytucyjnych. Wskazuje na przeprowadzenie postępowania i rozstrzygnięcia sprawy na podstawie dowodów przeprowadzonych pod nieobecność strony. Skarżąca zarzuciła też, że przyjmując zawyżenie przez Stronę kosztów uzyskania przychodów ze wskazanych faktur organ podatkowy przerzucił na Stronę negatywne konsekwencje pomyłek dostawców sp. B tj. odmowy wskazania dostawców przez S. B., nieujęcia w deklaracjach VAT zakupów przez S. B. i D. C., zakupów od firm, które nabyły towar od firm, co do których istnieją wątpliwości czy były faktycznymi sprzedawcami (J. S. i M G.), zakupów od firmy, z której właścicielem nie ma kontaktu (P.D.). Podnoszone przez organy podatkowe zarzuty, dotyczące wskazanych dostawców Spółki, nie mogą, zdaniem Skarżącej, prowadzić do wniosku, że do dostawy towarów faktycznie nie doszło bowiem musiał istnieć surowiec, z którego Spółka wyprodukowała pellet, a innych dostawców nie ustalono. Wskazuje na zeznania S. B., który potwierdza że towar dostarczał, a odmówił jedynie wskazania swoich dostawców. Strona skarżąca twierdzi także, ze S. B. i otrzymywał całość gotówki z wystawionych faktur i zastrzega, że nie oznacza to przekazania tych należności do rąk S. B.. Spółka przekazywała środki pieniężne M. M. jako pełnomocnikowi S. B. i M. M. pieniędzmi S. B. płacił dostawcom S. B., ewentualnie poprzez zapłatę dostawcom S. B. następowało zwolnienie z długu S. B. wobec jego dostawców. Organy podatkowe, wg Skarżącej, nie wskazały w decyzji, którym dowodom dały wiarę, a którym nie i dlaczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014, poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm. – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie tak określonej kognicji skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie Strona kwestionuje zarówno przyjętą przez organy podatkowe wykładnię art. 22 ust. 1 u.p.d.f., jak i dokonane w sprawie ustalenia faktyczne w zakresie poniesionych wydatków na zakup surowca do produkcji od wskazanych podmiotów. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności przyjęcia przez organy podatkowe, w treści zaskarżonych decyzji, że faktury wystawione na rzecz spółki jawnej B K. Ł. N. (której wspólnikiem jest Skarżąca) przez firmy: E S. T.(na kwotę 12.528 zł), F B. S. (na kwotę 1.594.515,46 zł), G P. D. O. ul. [...] ( na kwotę 95.747,09 zł), "J. Handel materiałami opałowymi - budowlanymi" J. S. (na kwotę 641.221,86 zł), H s.c. J. Z., R. Z. (na kwotę 49.270,76 zł), I M. G. (na kwotę 40.802,42 zł), J D. C. (na kwotę 47.848,60 zł) nie potwierdzają rzeczywistych transakcji. Tym samym, czy słusznie odmówiono Skarżącej prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwot, odpowiadających przypadającemu na nią udziałowi w przychodach i kosztach spółki B wynikających z tych faktur. Strona skarżąca, kwestionuje stanowisko organów podatkowych, wskazując na niepełny materiał dowodowy, nieprawidłową jego ocenę, uniemożliwienie Skarżącej pełnego udziału w postępowaniu, a także wykładnię art. 22 ust. 1 u.p.d.f. podnosząc, że sp. B faktycznie poniosła wydatki na nabycie surowców do produkcji, wyprodukowała pellet, zatem od kogo faktycznie pochodził surowiec nie ma istotnego znaczenia. W ocenie organów podatkowych, zebrany materiał dowodowy potwierdza zasadność tezy, że ww. firmy nie dostarczyły wskazanych w fakturach (wymienionych w decyzji organu I instancji) towarów sp. B co potwierdza zebrany materiał dowodowy, a ujęte w ewidencji księgowej sp. B faktury od tych firm nie potwierdzają faktycznych transakcji, wynikające z tych faktur należności nie mogą zatem być uznane za koszt uzyskania przychodów sp. jawnej B Tym samym Skarżąca, jako wspólnik tej spółki (55% udziałów) nie może uwzględnić przypadającego na nią udziału w tych kosztach jako kosztu uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. W tym miejscu należy zaznaczyć, że organy podatkowe zakwestionowały także prawidłowość rozliczenia z tytułu udziałów w przychodach i kosztach podatkowych sp. B w zakresie zaniżenie przychodu o nieodpłatne świadczenie w postaci odsetek od nieoprocentowanej pożyczki od wspólnika tej spółki oraz zawyżenie kosztów przez zaliczenie do kosztów podatkowych wydatków inwestycyjnych. Dokonanych w tym zakresie przez organy podatkowe korekt Skarżąca nie kwestionował w skardze. Zgodnie z art. 22 u.p.d.f., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Uznanie zatem wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe wówczas, gdy podatnik wykaże, że (1) wydatek faktycznie poniósł, (2) poniósł te wydatek w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, tj. istnieje związek przyczynowo skutkowy między tym wydatkiem a uzyskaniem przychodu, zachowaniem zabezpieczeniem źródła przychodów. W tym miejscu trzeba wskazać na specyfikę dowodzenia w postępowaniu podatkowym faktu poniesienia kosztów uzyskania przychodów, które obniżają podstawę opodatkowania, a tym samym samo zobowiązanie w podatku dochodowym. Niejednokrotnie w orzecznictwie sądowym było podkreślane, że okoliczności, z których podatnik wywodzi korzystne skutki podatkowe, winien wykazać on sam. Wymóg ten wywodzi się z obowiązku rzetelnego dokumentowania wszystkich zdarzeń gospodarczych, które wywołują skutki w sferze prawnopodatkowej. Jest to zatem pewnego rodzaju odstępstwo od ogólnej zasady, że to na organie podatkowym ciąży obowiązek dowodzenia. W istocie, organy podatkowe pełnią rolę gospodarza w postępowaniu podatkowym, jednakże w zakresie wskazanych wyżej faktów podatnik obowiązany jest ściśle współpracować i dostarczyć organowi niezbędne dowody, gdyż to on sam posiada najbardziej rozległą wiedzę co do zdarzeń gospodarczych, w których uczestniczył. Jednocześnie jednak organ podatkowy ma obowiązek zebrać cały materiał dowodowy i poddać ocenie, które fakty zostały z pewnością udowodnione, a którym dowodom należy odmówić wiarygodności na tle całego zebranego materiału - zgodnie z regułami tego postępowania wyrażonymi w art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. Pomijając warunki wynikające z powyższej regulacji, które decydują o możliwości zakwalifikowania danego wydatku jako kosztu podatkowego (to jest, że musi być rzeczywiście poniesiony i pozostawać w związku z przyczynowo skutkowym z osiąganym przychodem z prowadzonej działalności), w niniejszej sprawie przede wszystkim podkreślić należy, iż musi dotyczyć zdarzenia gospodarczego, które faktycznie miało miejsce, w zakresie wynikającym z wystawionej faktury lub innego dokumentu księgowego. W sprawie wykazane zostało natomiast, że dostawy, które udokumentowane zostały fakturami potwierdzającymi sprzedaż surowców do produkcji pelletu wystawionymi przez: E S. T., F B. S., G P. D., "J. Handel materiałami opałowymi - budowlanymi" J. S., H s.c. J. Z., R. Z., I M. G., PPHU D. C., nie zostały dokonane przez te podmioty gospodarcze. Zdaniem Sądu, przekonuje o tym niemożność ustalenia pochodzenia tych surowców, tj. od kogo wskazane firmy faktycznie nabyły te towary, brak potencjału osobowego i technicznego wystawców tych dokumentów oraz wyłącznie gotówkowy charakter płatności. Zebrany w sprawie materiał dowodowy i wyprowadzone z niego wnioski ocenić trzeba jako prawidłowe i zupełne, a sprowadzają się do tezy negującej możliwość sprzedaży przez ww. podmioty surowców wskazanych w zakwestionowanych fakturach. Materiału czy argumentów przeczących tej tezie nie dostarczyła także sama Skarżąca, ani sp. B Przeprowadzone przez organy podatkowe postępowania: wobec sp. B jej wspólników, a także wobec dostawców sp. B wykazały, że podmioty wskazane w zakwestionowanych fakturach towarów ujętych w tych fakturach ani nie wytworzyły, ani nie nabyły, nie posiadały też żadnego zaplecza technicznego aby taki towar jak otręby pszenne przechowywać i prowadzić jego sprzedaż, nie wskazały podmiotów, które towar ten dostarczały, nie posiadały też możliwości dostarczenia tego towaru własnym transportem (niektóre z firm prowadziły też usługi transportowe), usługi transportowe świadczyły wyłącznie na zlecenie sp. B Wśród firm, które nie posiadały dowodów nabycia towarów i nie potrafiły wskazać swoich dostawców był największy, dostawca surowców (spośród tych których faktury zakwestionowano) F B. S. oraz firma PPHU D. C.. Według zakwestionowanych faktur F B. S. miał dostarczyć 6.635,14 ton otrąb pszennych i kredy (170,10 ton) w okresie od czerwca do grudnia 2010 r. za kwotę netto 1.594.515,46 zł. Ponieważ nie dysponował miejscem do przechowywania tego towaru, ani możliwościami jego transportu, a także nie przedstawił dowodów na nabycie usług transportowych zasadnie przyjęły organy podatkowe, że towarów tych nie mógł nabyć, a następnie odsprzedać sp. B Nie potwierdziły się też wyjaśnienia, że jedynie pośredniczył w dostawach tych towarów. Brak bowiem jakichkolwiek dokumentów to potwierdzających. Niewiarygodne są wyjaśnienia S. B., że faktur zakupu nie odebrał od sprzedawców bo został wezwany do odbycia kary pozbawienia wolności. Do odbycia kary S. B. został bowiem wezwany w grudnia 2010 r. a zakwestionowane faktury wystawiał poczynając od [...] czerwca 2010 r., jedyne faktury wystawiony w grudniu to z [...] i [...] grudnia 2010 r. Przeczy temu także fakt, że nie wskazał od kogo miał faktury te odebrać oraz co jednocześnie zeznał, że o możliwości zakupu towaru dowiedział się z gazety, towar zamawiał telefonicznie, nie ma numeru telefonu. Zakupu tego towaru nie wykazał też w deklaracjach VAT-7. Faktury na sprzedaż otrąb i kredy wystawiał w R. (zakład sp. B), ilość i cenę towaru podawał M. M. – kierownik zakładu spółki w R., albo któryś ze wspólników sp. jawnej B część faktur wystawiał za niego M. M. i J. S. (kontrahent sp. B). Dodatkowo uwzględniając, że sprzedaży otrąb i kredy S. B. dokonywał wyłącznie na rzecz sp. B zasadnie organy podatkowe przyjęły, że faktycznie S. B. nie orientował się co i za jakie kwoty sprzedaje te towary sp. B Drugą firmą która także nie posiadała żadnych dowodów nabycia towarów zafakturowanych na rzecz sp. B była PPHU D. C.. Firma ta wystawiła trzy faktury na sprzedaż: pomiotu ptasiego (27,4 tony), jęczmienia niepełnowartościowego (24,22 tony), wytłoczyn (24,06 tony) i pyłu drzewnego (197,4 tony) o łącznej wartości netto 47.848,60 zł. Pełnomocnik D. C. J. K.(wcześniej kierownik zakładu w R.) nie przedstawił żadnych dokumentów nabycia towarów twierdząc, że zaginęły, nie wskazał dostawców, wyjaśnił, że jego rola ograniczała się do pośrednictwa w 2-3 transakcjach ze sp. B Wśród dostawców sp. B których faktury zakwestionowano były 2 firmy faktycznie nie prowadzące działalności G P. D. oraz "J. Z. i Syn" s.c. J. Z., R. Z.. Firma G P. D., jak ustaliły organy podatkowe, w miejscu wskazanym jako miejsce prowadzenia działalności nie posiadał nawet prawa do lokalu. Pokój w tym lokalu został wynajęte w 2009 r. z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe, czynsz opłacono za dwa miesiące. Po tym okresie umowa wygasła na skutek braku płatności i brak kontaktu z P. D.. Także organ podatkowy stwierdził, że kontakt z P. D. nie jest możliwy pod innymi znanymi adresami. Firma ta zatem zasadnie została uznana przez organy podatkowe za nieuczestniczącą faktycznie w obrocie gospodarczym, tj. firmę nieistniejąca Od firmy tej pochodziły 4 faktury ujęte w ewidencji sp. B na sprzedaż otrąb w ilości 281,77 ton w grudniu 2010 r., ani M. M., ani M. K. nie potrafili też wskazać jak nawiązali kontakt z tą firmą. Firma "J. Z. i Syn" s.c. J. Z., R. Z., jak ustalono, nie prowadziła działalności w 2010 r., a jej wspólnicy byli zatrudnieni w 2010 r. jako kierowcy w brata S. B, który prowadził działalność w zakresie transportu drogowego. Zakwestionowane faktury wystawiły też firmy, które jakkolwiek posiadały faktury potwierdzające zakup towarów fakturowanych na rzecz sp. B to faktury te pochodziły od podmiotu, który został uznany za podmiot nieistniejący, tj. G P. D. lub od podmiotu, który nie prowadzały działalności gospodarczej w 2010 r. tj. "J. Z. i Syn" s.c. J. Z., R. Z.. Dotyczy to firm: "J. Handel materiałami opałowymi- budowlanymi" J. S. oraz I M. G.. Firma "J. Handel materiałami opałowymi- budowlanymi" J. S., występowała jako pośrednik w zakupie i sprzedaży otrąb pszennych dla sp. B i jak wynika z przedstawionej dokumentacji towar odsprzedawany sp. B nabywała od nieistniejącej firmy L. P. D.. Podobnie firma I M. G. występowała jako pośrednik w dostawach otrąb do sp. B i towar odsprzedawany sp. B nabywała od FHUT "J. Z. i Syn s.c J. Z. R. Z.. Dostaw towaru firma J dokonywała po uprzednim przeładunku towarów w siedzibie firmy J tj. po przewiezieniu towaru na odległość 200 km transportem sprzedającego w celu dalszego transportu na odległość 40 km. Zakwestionowano też fakturę wystawioną przez firmę E S.T., która jak ustalono została wystawiona omyłkowo i nie została faktycznie opłacona. Uwzględniając dokonane ustalenia, zdaniem Sądu, zasadnie przyjęto, że wskazani dostawcy sp. B(z wyjątkiem firmy E S. T. oraz firmy nieistniejącej i nieprowadzącej działalności gospodarczej w 2010 r.) prowadzili faktycznie fikcyjne pośrednictwo w zakresie dostaw do sp. B surowców do produkcji pelletu. O fikcyjności takiego pośrednictwa świadczy fakt, że podmioty te nie posiadały dowodów nabycia zafakturowanych na rzecz sp. B towarów, albo posiadały takie dowody (faktury) pochodzące od firm, które nie uczestniczyły w rzeczywistym obrocie gospodarczym, albo nie prowadziły działalności gospodarczej w 2010 r. (tj. wówczas kiedy faktury wystawiono). Żaden z kontrahentów sp. B nie potrafił wskazać źródła pochodzenia towarów, ani bliższych danych umożliwiających identyfikację przez organy podatkowe faktycznych dostawców. Podmiot nieistniejący i podmiot który nie prowadził działalności gospodarczej w 2010 r. nie mogły być dostawcami towarów, a tym samym odbiorcami należności za towar. Odnośnie pozostałych firm w zeznaniach świadków istnieją sprzeczności co do otrzymanych z tytułu wystawionych faktur należności. S. B/ twierdzi, że otrzymywał tylko marżę, której wysokości nie określił, a pozostała części należności miała być płacona kierowcom dostarczającym towar. J/ S. twierdzi, że nie otrzymywał gotówki za dostarczony otręby, a M. M/ płacił dostawcom. Organy podatkowe zasadnie przyjęły, że sp. B nie dokonywała płatności za towar wskazany w zakwestionowanych fakturach wystawionych przez S. B. i J. S. tym firmom. Z ustaleń organów podatkowych wynika bowiem, że osoby te (S. B. i J. S.) świadczyły na rzecz sp. B usługi transportowe. J. S. w okresie od czerwca do grudnia 2010 r. wykonał łącznie 219 kursów (36-37 w miesiącu) podobnie S. B. większość dnie spędzał wykonując takie usługi na rzecz spółki. Oznacza to, że osoby te nie mogły być obecne przy dostawach otrąb i kredy, ujętych w fakturach wystawionych przez te firmy na rzecz sp. B Nie mogły zatem odbierać należności i płacić dostawcom. Faktycznie płatności za surowce dostarczane przez nieustalone podmioty dokonywał M. M., płacąc kierowcom dostarczającym towar (także nieustalonym) bez udziału J.a S. i S. B.. Twierdzenia strony skarżącej, że J. S. w drodze powrotnej z elektrowni mógł przywozić otręby zakupione np. od rolników nie mogą zmienić przyjętej oceny, że był to towar nabyty bezpośrednio przez sp. Bod nieustalonych podmiotów, bowiem towar ten nie mógł pochodzić od nieistniejącej firmy L P. D., której faktury na zakup otrąb ujął w ewidencji J. S.. Na taki przebieg transakcji wskazują też zeznania S. B., z których wynika, że jak nie miał pieniędzy na zakup paliwa zwracał się do wspólników sp. B i otrzymywał pieniądze. Trudno zatem przyjąć, że S. B. posiadał środki na zakup znacznych ilości otrąb i następnie ich sprzedaż na rzecz sp. B Otrzymywana przez Sławomira B. gotówka do sp. B podobnie jak przez J. S. stanowiła płatność za usługi transportowe, przy czym usługi te nie obejmowały transportu otrąb i kredy ujętych w fakturach wystawionych przez firmę S. B. na rzecz sp. B Według Sądu, istotny jest przyjęty przez sp. B w kwestionowanych transakcjach gotówkowy sposób płatności za dostarczony towar, sprawia bowiem, że w istocie niemożliwe jest ich zweryfikowanie. W tym miejscu wskazać wypada, powołując się na doświadczenie nabyte w toku rozpoznawania podobnych spraw, że przyjęte przez stronę - wbrew obowiązującym zwyczajom kupieckim i przepisom prawa - rozliczenia w formie gotówkowej zwykle towarzyszą nieuczciwym transakcjom, utrudniając możliwość odtworzenia faktycznego przebiegu wydarzeń, co właśnie zdarzyło się w tej sprawie. A skoro sp. B nie była w posiadaniu dowodów zapłaty za wykonane dostawy, podobnie jak jej kontrahenci, słusznie przyjęto, że w sprawie brak dowodów potwierdzających fakt zapłaty za towar. Nie bez znaczenia jest też fakt, że ww. kontrahenci sp. B dokonywali dostaw surowca do produkcji pelletu wyłącznie na rzecz tej spółki, nie oferowali zatem swoich usług w ogólnie przyjęty na rynku sposób. Należy też zwrócić uwagę, że niektórzy z dostawców otrąb, których faktury zakwestionowano świadczyli na rzecz sp. B usługi transportowe (dot. to firm F B. S., "J. handel materiałami opałowymi-budowlanymi" J. S.). Usługi transportowe jakie świadczyły te firmy na rzecz sp. B dotyczyły przewozu pelletu do elektrowni (K., R., okolice M.) oraz biomasy na trasie R.-R. i R.-W. Wykonanie usług transportowych organy podatkowe nie kwestionowały. Jednocześnie podmioty te do dostaw towarów ujętych w zakwestionowanych fakturach, nie wykorzystywały własnego transportu nie posiadały też dokumentów potwierdzających przewóz tych towarów przez inne podmioty. Zasadnie przyjęły organy podatkowe, że sp. B także jej wspólnicy, - przyjmując wyłącznie płatności gotówkowe na rzecz wskazanych dostawców surowców do produkcji, nie dokonując żadnej weryfikacji tych podmiotów, przyjmując opisany sposób wystawiania faktur, w szczególności odnośnie firmy S. B. , nie ewidencjonując dostaw towarów do zakładu w R. przez, jak wskazywano w toku postępowania, kierowców dostarczających towar, dokonywanie płatności za towar kierowcom, w znacznych kwotach bez stosownych potwierdzeń i pokwitowań i bez wiedzy od jakiej firmy towar pochodzi - akceptowała taki sposób prowadzenia działalności, który uniemożliwiał ustalenia faktycznego przebiegu transakcji i ustalenie faktycznych dostawców towaru wykorzystywanego przez sp. B Taki sposób prowadzenia działalności uniemożliwiał też ustalenia czy sp. B i komu faktyczne płaciła za dostarczony towar i w jakiej ilości ten towar faktycznie dostarczono. Przyjęcie takiego sposobu działalności świadczy, zdaniem Sądu, o braku zainteresowania właściwym i rzetelnym dokumentowaniem dostaw towarów. Podkreślić należy, że podatnik, a w przypadku spółek osobowych także wspólnicy tych spółek, musi liczyć się z konsekwencjami podatkowymi braku rzetelnie prowadzonej dokumentacji, zwłaszcza, gdy jej gromadzenie leży wyłącznie w gestii podatnika, który następnie zamierza wywodzić na jej podstawie korzyści podatkowe. W niniejszej sprawie sp. B ani Skarżąca, jako wspólnik spółki, nie wykazała, że towar wskazany w zakwestionowanych fakturach został faktycznie dostarczony w ilościach wskazanych w fakturach, przez podmioty w tych fakturach wskazane lub inne określone podmioty, ani, że za towar ten spółka zapłaciła kwoty wskazane w tych fakturach. Podstawą takich ustaleń nie mogą być faktury, których rzetelność zakwestionowano, w sposób niebudzący wątpliwości. Spółka, ani jej wspólnicy, nie przedstawiła żadnych innych dowodów potwierdzających takie dostawy, nie potwierdziła też dokonania płatności za te towary, brak bowiem potwierdzenia zapłaty, brak przelewów na rachunki bankowe. Należy podkreślić, że podstawą do zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest należyte udokumentowanie poniesienia tych wydatków, tj. w sposób wynikający z przepisów prawa i w sposób niebudzący wątpliwości i to na podatniku spoczywa obowiązek wykazania, że wydatek, który chce zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów faktycznie poniósł. Podatnik, który nie ujawnia pewnych faktów nie może czynić organom podatkowym zarzutu, że nie ustaliły stanu faktycznego np. w niniejszej sprawie faktycznych dostawców surowca dla spółki. Należy też wskazać, że przeprowadzone wobec sp. B postępowanie w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2010 r. zakończyło się decyzją z dnia [...].02.2014 r. nr [...]. Decyzja ta jest ostateczna. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. w decyzji z dnia [...].06.2014 r. dotyczącej S. B. w zakresie podatku od towarów i usług za 2010 r. stwierdził nierzetelność faktur wystawianych przez F B. S. na rzecz sp. B Nie można zgodzić się za Skarżącą, że organy podatkowe naruszył przepisy procesowe przez odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka J. B. oraz ponownego przesłuchania w charakterze świadków: M. M., M. N., M. K. i S. B. . W postanowieniu z dnia [...].07.2015 r., w którym odmówiono przeprowadzenia tych dowodów, organ odwoławczy w sposób szczegółowy odnosi się do poszczególnych wniosków strony skarżącej, wykazując, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w tym zakresie nie wymagał uzupełnienia, okoliczności wskazane we wniosku nie wymagały dodatkowych wyjaśnień zostały bowiem już wyjaśnione innymi dowodami albo nie mają znaczenia w sprawie. W szczególności M. M. wyjaśnił (protokół z dnia [...].06.2013 r.), że w obecności S. B. wypisywał faktury wystawiane przez firmę S. B. , aby wszystkie dane się zgadzały. Także S. B. opisał sposób wystawiania faktur na rzecz sp. B(zeznania z dnia [...].04.2013 r.) wskazując, że w obecności kierownika zakładu w R. lub któregoś ze wspólników spółki wystawiał faktury – oni podawali ilość towaru cenę, a część faktur wystawiał M. M. i J. S., gdyż był zmęczony po kilku trasach. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej wyjaśniona została też kwestia czy dostawcy surowca działali we własnym imieniu, czy na czyjeś zlecenie oraz jak doszło do tego, że pojawili się na terenie zakładu produkcji pelletu. Wspólnik spółki M. N . (protokół z czynności sprawdzających z dnia [...].01.2013 r.) wyjaśnił, że "po tym jak rozeszła się informacja po Polsce, że płacimy gotówką duża liczba dostawców przekierowała swój towar do nas. (..) przyjeżdżały różne samochody z różnymi kierowcami, którzy byli dla nas obcymi osobami(...). Nie rejestrowaliśmy tych dostaw za towar płaciliśmy gotówką, nie zawieraliśmy z nimi żadnych umów i zamówień". Fakt płatności gotówkowych potwierdził też kierownik zakładu w R. M. M. wskazując, jednocześnie, że nie były sporządzane dowody kasowe, ani pokwitowania odebranej gotówki. Wyjaśniona też został kwestia pobierania gotówki przez J. B. (zona S. B.) w łącznej kwocie 249.990 zł w grudniu 2010 r. Wskazana kwota stanowiła należność za świadczone przez firmę S. B. na rzecz sp. B usługi transportowe. W okresie dokonywania wypłat z rachunku wspólnika spółki S. B. przebywał w Areszcie Śledczym w T. (tj. od [...].12.2010 r.) nie mógł zatem osobiści dokonać rozliczenia ze spółką. Taki sposób rozliczenia nie był kwestionowany i zasadnie przyjęto, że nie ma znaczenia w sprawie. Zasadnie też podniósł organ odwoławczy, że w toku niniejszego postępowania, prowadzonego wobec A. K., wspólniczki sp. B wykorzystano materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania prowadzonego wobec sp. B za ten sam okres rozliczeniowy w zakresie podatku od towarów i usług, w tym zeznania Sławomira B.i M. K., zatem za niezadane uznano powtarzanie tych dowodów. Należy jednocześnie wskazać, że generalnie korzystanie z dowodów zebranych w toku innego postępowania, jest zgodne z art. 180 §1 O.p. W niniejszej sprawie występują ponadto dodatkowe okoliczności uzasadniające takie działanie organu podatkowego bowiem ustalenia w zakresie przychodów i kosztów uzyskania przychodów sp. jawnej B bezpośrednio wpływają na dochód i rozliczenie roczne wspólnika tej spółki A. K. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r., jak i na rozliczenie w zakresie odsetek od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na ten podatek. Niezasadny jest też zarzut zbierania dowodów bez udziału Skarżącej, co uniemożliwiało zadawanie pytań świadkom, bowiem, jak wynika z akt sprawy, w postępowaniu prowadzonym wobec sp. jawnej B Skarżąca, wspólnik tej spółka, został upoważniona przez pozostałych wspólników do reprezentowania spółki przez Urzędem Kontroli Skarbowej. W toku postępowania Skarżąca była prawidłowo zawiadamiana o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, tym samym umożliwiono Skarżącej czynny udział w postępowaniu. Fakt, że z tej możliwości Skarżąca nie korzystała nie obciąża organów podatkowych i nie może być postrzegany jako naruszenia art. 123 §1 O.p. czy 188 O.p. Należy też wskazać, że zapewniając Skarżącej możliwość czynnego udziału w postępowaniu przeprowadzono dowód z zeznań R. Z. i J. S., którzy byli przesłuchani w charakterze strony w postępowaniach prowadzonych przez Urząd Kontroli Skarbowej w K. i w Ł., zatem nie mogła brać udziału w tych czynnościach. Nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia art. 192 O.p. Strona miał bowiem możliwość wypowiedzenia się w toku postępowania co do wszystkich dowodów znajdujących się w aktach sprawy, a jak już wskazano dowody zebrane w ramach innych postępowań zostały włączone do akt niniejszej sprawy. Chybiony jest też zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 199a O.p. przez niewystąpienie do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia prawa lub stosunku prawnego wynikającego z zakwestionowanych czynności. Zebrany przez organy podatkowe materiał dowodowy w sposób jednoznaczny potwierdził, że transakcje opisane w zakwestionowanych fakturach nie miały miejsca, nie był zatem podstaw do występowania w trybie art. 199a O.p. do sądu powszechnego. W ocenie Sądu, zebrany przez organy podatkowe materiał dowodowy jest kompletny, a dokonana ocena nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Skarżąca nie wskazuje żadnych nowych źródeł dowodowych, które umożliwiłyby identyfikację faktycznych dostawców towarów. Strona skarżąca kwestionuje w istocie ocenę zebranego materiału dowodowego, wywodząc, że skoro produkt (pellet) dotarł do finalnego odbiorcy, to sp. B musiała zakupić surowiec do jego wytworzenia. To zaś, w ocenie Skarżącej, dowodzi, że transakcje miały faktycznie miejsce i spółka poniosła koszty nabycia surowca, a niewystawienia dowodów zapłaty nie oznacza, ze zapłata taka nie nastąpiła. Takie rozumowanie jest, zdanie Sądu niemożliwe, do zaakceptowania, oznacza bowiem, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą mimo niezachowania jasnych i wynikających z obowiązujących przepisów reguł ewidencyjnych na podstawie dowodów niepotwierdzających rzeczywistych czynności może dokonywać rozliczeń podatkowych. Podejmując działalność gospodarczą podatnik zobowiązany jest stosować się do obowiązujących przepisów także w zakresie ewidencjonowania rzeczywistych transakcji. Zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodu jest możliwe wówczas gdy wydatek taki jest faktycznie poniesiony przez podatnika na rzecz kontrahenta, w niniejszej sprawie na rzecz dostawcy towarów i ma związek z uzyskaniem przychodu. Sp. B ani Skarżąca, jako wspólnik tej spółki, nie wykazała na rzecz jakich podmiotów poniosła wydatki i w jakiej kwocie na nabycie surowca do produkcji pelletu. Organy podatkowe w niniejszej sprawie nie kwestionowały, że sp. B wytwarzała pellet i dokonywała jego sprzedaży nie kwestionowały też, że spółka musiał dokonywać zakupu surowca do produkcji. Jednak w wyniku przeprowadzonego postępowania organy podatkowe wykazały w sposób niebudzący wątpliwości, że surowiec ten nie pochodził od podmiotów, których fakturami spółka dysponowała. W toku postępowania spółka nie wskazała zaś faktycznego źródła tego surowca jego ceny i ilości. Nie można także zgodzić się ze Skarżąca, że organy podatkowe nie kwestionowały ani ceny ani ilości surowca a jedynie podmiot, który dokonywała sprzedaży. Organy podatkowe uznały zakwestionowane faktury za nierzetelne a to oznacza, że żadne dany w nich wykazany nie zasługują na uwzględnienie, w tym ilość i cena towarów. W tym miejscu należy przypomnieć, że S. B. wystawiał faktury wpisując cenę i ilość towarów podaną przez przedstawicieli spółki. Nie ma też podstaw do przyjęcie, że sp. B i jej wspólnicy nie mieli świadomości, że nabywany surowiec do produkcji nie pochodzi od podmiotów wskazanych w fakturach. Wskazują na to zeznania świadków, przyjęty świadomie przez spółkę sposób płatności gotówkowych bez potwierdzenia płatności za towar. Zaskarżona decyzja odpowiada też wymogom przewidzianym w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. Jej uzasadnienie bowiem zawiera fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności; zawiera też wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zeznania świadków zostały obszernie przytoczone, dokonano też ich analizy w kontekście innych dowodów, a wnioski wywiedzione z całości zebranego materiału dowodowego, są spójne, logiczne i nie ma podstaw do uznania, wbrew twierdzeniu skarżącego, że są subiektywne. Zaskarżona decyzja zawiera zarówno uzasadnienie prawne jak i uzasadnienie faktyczne. Zasadnie także określono odsetki za zwłokę od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2010 r. Wobec powyższego, stwierdzając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu kontroli skarbowej odpowiadają przepisom prawa procesowego i materialnego, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).