I SA/Wr 177/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Wydziału I Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości w podatku od towarów i usług za III kwartał 2008 r. oraz koszty egzekucyjne postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w treści skargi wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa, co w jego ocenie zostało wykazane w treści skargi i zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody oraz nieodwracalnych skutków – decyzja bowiem uniemożliwiłaby wystąpienie z powództwem regresowym do pozostałych członków zarządu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że instytucja wtrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma służyć tylko tymczasowej ochronie strony skarżącej przed negatywnymi skutkami wykonania aktu, który może zostać wzruszony przez Sąd – do czasu wydania wyroku. W ramach postępowania w tym przedmiocie Sąd jednak nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny samego aktu. Zaskarżona decyzja bowiem korzysta z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia. Powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu. Chodzi o takie sytuacje, w których nie będzie możliwe późniejsze wynagrodzenie powstałej szkody przez zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Dodać trzeba, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 ustawy procesowej ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu, w związku z tym jej zastosowanie może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających żądanie wniosku, które nadto powinny być w miarę możliwości stosownie udokumentowane. Przy czym, jego uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, taka sytuacja nie zachodzi. Skarżący bowiem – odwołując się do ogólnych pojęć niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz nieodwracalnych skutków – nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności, zdarzeń, które stanowiłyby skutek wykonania wskazanej w sentencji decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd nie miał jakichkolwiek podstaw do dokonania oceny zasadności przedmiotowego wniosku. Co do twierdzenia skarżącego, iż decyzja uniemożliwia wystąpienie z powództwem regresowym do pozostałych członków zarządu, to trzeba zauważyć, że zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji skutkuje jedynie wstrzymaniem czynności zmierzających do wyegzekwowania obowiązku wynikającego z tego aktu. Nie powoduje jednak eliminacji decyzji z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji należało uznać za nieuzasadniony i związku z tym, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.