I SA/Wr 1784/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 15 listopada 2007 r., złożonym wraz ze skargą, skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał na zainicjowany - wniesieniem skargi - tryb sądowej kontroli legalności tej decyzji, podkreślając na tej podstawie możliwość uchylenia zaskarżonego aktu. Jak podniósł wnioskodawca, wszczęcie postępowania egzekucyjnego mogłoby spowodować szkodę po stronie zobowiązanego, polegającą na znoszeniu czynności egzekucyjnych oraz poniesieniu kosztów postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdyby zarzuty skargi okazały się jednak uzasadnione, czego następstwem byłoby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji obrotu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przewidziana w procedurze sądowo – administracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.), sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymienione w tym przepisie przesłanki wstrzymania wykonalności aktów administracyjnych stanowią zwroty niedookreślone. Wystąpienie w/w przesłanek w sprawie zależeć będzie zatem od okoliczności konkretnego stanu faktycznego. Już samo jednak językowe znaczenie pojęcia "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody" czy "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" jakimi operuje art. 61 § 3 P.p.s.a. wskazuje, że nie każdy uszczerbek majątkowy związany z wykonalnością decyzji podpadać będzie pod hipotezę tego przepisu. Tak też obie przesłanki interpretowane są w orzecznictwie, gdzie przyjmuje się, że przesłanki wstrzymania wykonalności aktów administracyjnych, statuowane przepisem art. 61 § 3 u.p.s.a., dotyczą tylko takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też, nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. (sygn. akt FZ 496/204), uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. W stanie faktycznym sprawy, zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wskazywał przede wszystkim na możliwość ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji w toku postępowania sądowego, jakie zainicjowało złożenie skargi na to rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego. Niebezpieczeństwo powstania szkody wnioskodawca utożsamiał z samym faktem wszczęcia postępowania egzekucyjnego (oraz powstałymi z tego tytułu kosztami egzekucyjnymi) w sytuacji, gdyby zarzuty skargi okazały się uzasadnione, a zatem, doszłoby do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji, stanowiącej podstawę postępowania egzekucyjnego. Podniesione we wniosku okoliczności przemawiające, zdaniem strony, za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie mogły zasługiwać na uwzględnienie, albowiem jedynymi kryteriami jakie sąd bierze pod uwagę przy ocenie zasadności żądania w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę wystąpienia jednej z przesłanek wymienionych w tym przepisie tj., niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Takiego niebezpieczeństwa nie stwarza natomiast sama możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji w trybie jej sądowej weryfikacji, która to kwestia, trzeba zastrzec, zostaje poza przedmiotem rozważań na etapie rozpoznania samego wniosku o wstrzymanie. W nawiązaniu do argumentów wniosku podkreślić trzeba bowiem, iż rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd nie bada zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie potencjalne skutki jakie może ponieść strona w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Tych zaś wnioskodawca w istocie nie przedstawił. Za takie nie może zostać wszak uznana sama tylko okoliczność wszczęcia oraz prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie decyzji, której zgodność z prawem wnioskodawca kwestionuje. Wykonalność zaskarżonej decyzji, a tym samym możliwość wszczęcia na jej podstawie postępowania egzekucyjnego w przypadku braku dobrowolnego wykonania obowiązku jest bowiem konsekwencją przyjęcia określonych rozwiązań sytemu prawa, które nie przewiduje przeszkód do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy akt administracyjny, stanowiący jego podstawę, został zaskarżony do sądu, a zatem, istnieje potencjalna możliwość uchylenia takiego aktu w trybie sądowej kontroli administracji publicznej. Zgodnie z art. 239e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 1997 r. Nr 137, po. 926 ze zm.), decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Z kolei, jak stanowi art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z tych względów, samo zaskarżenie decyzji do sądu administracyjnego nie stanowi przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania aktu stanowiącego przedmiot skargi. Po wniesieniu skargi sąd administracyjny może natomiast wstrzymać wykonalność zaskarżonego aktu, jeżeli wnioskujący o to prawo uprawdopodobni niebezpieczeństwo wystąpienia jednej ze szkód o jakich mowa w treści art. 61 § 3 P.p.s.a. W stanie faktycznym sprawy wymóg ten nie został spełniony przez wnioskodawcę, skoro uzasadnienie wniosku nie zawiera praktycznie żadnego odniesienia do tych przesłanek poza ogólnym stwierdzeniem iż szkodą jest samo wszczęcie postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy zgodność z prawem zaskarżonego aktu nie została jeszcze osądzona przez sąd administracyjny. Należy przy tym podnieść, iż brak wskazania przez stronę okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może być uznany za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 P.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd, uzasadniający odmowę uwzględnienia wniosku (tak Jan Paweł Tarno w komentarzu: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189) . Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.